Kalendarz Mezopotamii i Sumeru

 

Źródło: history-world.org, tłum. Radtrap

The International History Project, 2003 r.

Rok słoneczny w Mezopotamii był podzielony na dwa sezony, czyli na „lato” podczas którego zaczynały się zbiory jęczmienia, w drugiej połowie naszego maja lub na początku czerwca, oraz na „zimę”, okres odpowiadający naszej jesieni i zimie. Trzy sezony (Asyria) oraz cztery sezony (Anatolia) były znane w krainach północnych, lecz w Mezopotamii podział na dwa sezony wydawał się zupełnie normalny. Przynajmniej do roku 1800 p.n.e. prognozy finansowe miasta Mari, w samym środku doliny Eufratu, były ustalane na przyszłych sześć miesięcy.

Miesiące zaczynały się od pierwszego widzialnego sierpa księżyca, jeszcze w VIII wieku p.n.e. nadworni astronomowie zdawali raport o tej ważnej obserwacji na niebie królom asyryjskim. Nazwy miesięcy różniły się w zależności od miasta – w samym sumeryjskim mieście Babilon miesiąc mógł mieć kilka różnych nazw, w zależności od trwających świąt, sezonowych prac (np. strzyżenia owiec) odbywających się tradycyjnie w danym miesiącu itd. Z drugiej strony, już w XXVII wieku p.n.e. , jeśli nie wcześniej, Sumerowie używali sztucznych jednostek czasu, opisując dni objęcia stanowiska lub dzierżawy nieruchomości przez ważnych oficjeli…

Czytaj dalej

Ukryte w Biblii #1: Orion Łowca

 

For automatic english version click here

„Kusz był ojcem Nimroda który wyrósł na wielkiego wojownika. Był potężnym łowczym stojącym przed Panem, dlatego napisano: A Kusz zrodził Nimroda, który był pierwszym mocarzem na ziemi. Był on dzielnym myśliwym przed Panem. Dlatego mówi się: Dzielny myśliwy przed Panem jak Nimrod. A zaczątkiem jego królestwa był Babilon, Erech, Akkad i Kalne w kraju Synear (Rodzaju 10: 8-10, Biblia Warszawska) Wielu uważa że jest to ustęp chwalący postać Nimroda. Jest jednak zupełnie na odwrót! Przyjrzyjmy się tej sprawie bliżej.” (patrz Kim był Nimrod?)

„Nimrod” (Buntownik) jest potężnym królem opisanym w Ks. Rodzaju, który niedługo po Potopie przejął władzę nad ludnością starożytnego Sumeru, i zgodnie z hebrajskimi legendami odrzucił zwierzchnictwo Boga, rozpoczynając budowę potężnej wieży Babel. Budowa nie została zakończona, ponieważ Bóg miał pomieszać języki pracującej społeczności, tym samym doprowadzając do wielkiej emigracji ludzi na wszystkie strony świata i porzucenie przez nich Wielkiego Dzieła.

Czytaj dalej

Odkrycie miasta Abrahama

 

Źródło: portalcel.pl

Tekst: Alfred J. Palla

Na przełomie XIX i XX wieku bibliści byli bardzo zajęci subiektywną analizą tekstu biblijnego i dlatego przeoczyli znaczenie odkryć, które rzucały nań nowe światło. Większość z nich specjalizowała się w kulturze klasycznej i hebrajskiej I tysiąclecia p.n.e., dlatego nie posiadali przygotowania, aby prawidłowo ocenić i docenić zabytki z epoki patriarchów.

Teolodzy i bibliści, którzy przyjęli założenia teorii źródeł nie interesowali się II tysiącleciem p.n.e., gdyż według niej Pięcioksiąg Mojżeszowy powstał dopiero w I tysiącleciu p.n.e. Juliusz Wellhausen, największy z jej propagatorów, uznał wręcz biblijne narracje o Abrahamie, Izaaku, Jakubie, Józefie i Mojżeszu za „pozbawiony historycznej wartości…  „wymysł palestyńskich pasterzy”[1], a inny niemiecki biblista Hermann Gunkel – za sagi zmyślone przez Żydów przy ognisku[2].

Czytaj dalej

Geneza pogaństwa (część I)

 

Księga Wyjścia 20:4

Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią! (5) Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył, ponieważ Ja Pan, twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym, który karze występek ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia względem tych, którzy Mnie nienawidzą. (6) Okazuję zaś łaskę aż do tysiącznego pokolenia tym, którzy Mnie miłują i przestrzegają moich przykazań.

Zródło TheBabylonMatrix, tłumaczenie Radtrap

 

Rodzaju 10:8-12; Rodzaju 3:15; Rodzaju 11

Po Potopie świat został zaludniony na nowo przez Noego i rodzine. Ponieważ Potop nie miał możliwości zmycia grzechu, grzeszna natura ludzka znów dała o sobie znać. W tym czasie Ziemia należała do dzikich bestii. Wojna między człowiekiem a bestią była straszliwym okresem, lecz w czasie jej trwania pojawił się  Nimrod, syn Kusza, przedstawiany jako „rycerz w lśniącej zbroi”. „Wielki łowca” Nimrod uchronił ludzi od wielkich bestii. Jednak jego żądza władzy oddaliła ich również od Boga.

Przed Nimrodem w ludzkości przewodził system patriarchalny w którym rządzili mężczyzni, głowy rodziny podążające za wolą Boga i przewodzące swym plemionom. Nimrod, a dokładniej „wielki łowca  występujący przeciwko PANU”, uzurpował sobie patriarchalną władzę i koronował się na pierwszego znanego historii ludzkości króla. Teraz to człowiek miał rządzić, nie Bóg.

Wg. żydowskich podań Nimrod bał się spełnienia proroctwa o narodzinach dziecku mającego zbliżyć ludzi ponownie do Stwórcy. W celu ochrony swej władzy miał on zabić 70.000 dzieci, łudząc się że w ten sposób pozbędzie się możliwego zbawiciela. Tym przepowiedzianym dzieckiem miał być Abraham z Ur, ojciec Izraela i rodu z którego wywodził się mesjasz.

Prawdziwym motywem Nimroda było trzymanie tego dziecka z dala od władzy, dlatego wykorzystał on strach swego ludu przed dzikimi bestiami jako pretekstu do jego zjednoczenia i założenia królestwa Babel. Prezentował siebie jako zbawcę i przekonał ludzi by w nim widzieli pana Ziemi, nie w Bogu. Ustanowienie tego królestwa było początkiem Babilonu o którym czytamy w Biblii. Historycznie i symbolicznie, termin Babilon oznacza każdy zorganizowany system który zastępuje władzę Boga władzą ludzką lub demoniczną.

Czytaj dalej

Shangdi: Starożytne Chiny i Bóg Izraela

 

Kto nie umie daleko spoglądać, ten blisko ma kłopoty — Konfucjusz

Jedna piąta populacji całego świata to Chińczycy. Kultura Chin zawsze fascynowała ludzi świata zachodniego a mądrości Konfucjusza (551-479 p.n.e) i Laozi (570 p.n.e) są uznawane przez wielu za duchowe klejnoty świata. Zwłaszcza filozofia i zasady tego pierwszego wydają się świecić wśród ciemności naszego zaniżającego standardy moralne świata – przynajmniej dla tej części globu która nie wychowała się w kulturze chrześcijańskiej i biblijnej.

Jeśli sama Biblia ma być księgą przeznaczoną dla ludzi całego świata, wydaje się oczywistym zadanie pytania: czy Biblia mówi cokolwiek o starożytnych Chinach i jej mieszkańcach, protoplastach innych kultur dalekowschodnich? I odwrotnie – czy w historii Chin mamy cokolwiek odwołującego się do Biblii?

Czytaj dalej