Co łączy Jezusa Chrystusa z Pitagorasem?

 

„Nie będzie chyba nadużyciem stwierdzenie, że większość dzisiejszych chrześcijan nie ma pojęcia skąd wziął się symbol chrześcijańskiej ryby, ani też co oznacza liczba 153. Nie oznacza to jednak, że mamy do czynienia z jakąś tajemnicą.”


 

Dr Joshua David Stone, tłum. Radtrap

„Istnieje bardzo interesująca przypowieść o Pitagorasie, którą opowiadano dla podkreślenia jego niezwykłych zdolności. Pitagoras podczas jednej ze swoich podróży napotkał rybaków wyciągających sieć pełną ryb. Pitagoras powiedział im, że poda dokładną liczbę złapanych przez nich ryb, na co rybacy odpowiedzieli, że jest to niemożliwe…

Czytaj dalej

Ryba w sieci (czyli na tym kamieniu zbudował swój Kościół)

 

Źródło: greatdreams.com, tłum. Radtrap

Tytuł oryginału: THE FISH IN THE NET
Fragment pochodzi z książki Jesus Christ, Son of God
David Fideler

Symbolizm Apollo w Delfach

Diagram przedstawiający 153 ryby w sieci jest starszy od chrześcijaństwa, jest to przykład symboliki stosowanej dla boga Apollo w Delfach. Apollo jest wcześniejszą grecką personifikacją Logosu, uniwersalnego pośrednika, i to właśnie z matematycznej symboliki Apollona, boga harmonii, wywodzą się zarówno diagram 153 ryb jak i przypowieść o nakarmieniu 5000 ludzi [patrz Ew. Marka 6, Mateusza 14, Łukasza 9, Jana 6].

Czytaj dalej

Pierwszy czy drugi

 

Pierwszy i najwyższy aspekt Boga był opisywany przez Platona jako Jednia (Τὸ Ἕν, „To Hen”), źródło albo Monada. Jest to Bóg znajdujący się ponad Demiurgiem, manifestujący się poprzez dzieło Demiurga. Z Monady powstał demiurg albo Nous (świadomość) – jej „nieokreślona” witalność obficie wypełniała monadę, wylewając się z niej i oblewając ją samą, tworząc jej odbicie. Owe odbicie nieokreślonej, niezgłębionej siły witalnej było nazywane przez Plotyna „Demiurgiem” albo stwórcą.

„Drugi” to zorganizowana we własnym odbiciu nieświadoma energia albo dynamis, nazywana również Jednią lub Pierwszym, albo Monadą.

Czytaj dalej

Biblijna gematria: 216

 

Źródło: biblegematria.com, tłum. Radtrap (fragmenty)

Marność nad marnościami

Kolejną po Księdze Przysłów jest druga księga Salomona, Ks. Koheleta. Składa się ona z 222 wersetów. Tyle samo, bo 222 razy, występuje słowo „mądrość” w całej Biblii. W hebrajskiej Biblii pierwszym słowem Ks. Koheleta 1:1 jest דברי („słowa”). Wartość tego słowa w gematrii wynosi 216. Werset 1:2 zawiera natomiast kluczowe wyrażenie dla całej księgi, zazwyczaj tłumaczone jako: Marność nad marnościami, mówi Kaznodzieja, marność nad marnościami, wszystko marność.

W oryginalnym hebrajskim „marność nad marnościami, wszystko marność” wygląda tak: הבל הבלים  הכל הבל (Hebel Hebelim Hekel Hebel). Wartość tego zdania w gematrii wynosi 216. Słowa te padają ponownie w Koheleta 12:8, czyli w 216-tym wersecie Ks. Koheleta. Wyraźnie widać, że liczba 216 aż się prosi aby się jej bliżej przyjrzeć.

Czytaj dalej

Platon i liczba 216

 

Źródło: halexandria.org (fragmenty), tłum. Radtrap

Pitagoras wierzył, że każda liczba była święta i posiadała swoją unikalną moc. Jedynka była więc niewidzialną monadą, tworzącą wszystko z samej siebie. Dwójka to czysty dualizm, perfekcyjna równowaga między przeciwnościami. Trójka była cyfrą bogów, zaś czwórka cyfrą materialnego świata (stąd mamy cztery żywioły), itd. (…)

Platon oprócz tego, że miał fioła na punkcie geometrii (bryły platońskie zostały tak nazwane na jego cześć…) miał go również na punkcie liczb. Po tym jak stracono Sokratesa, podobno za niewybaczalną zbrodnię jaką było przyjmowanie pieniędzy od ludzi których nauczał (nie do pomyślenia!), Platon opuścił Ateny i powędrował do Egiptu, Sycylii oraz Italii. W trakcie podróży dowiedział się o Pitagorasie i szybko docenił wartość matematyki. Opierając się na koncepcjach przekazanych mu przez uczniów Pitagorasa, Platon stwierdził że:

Czytaj dalej

Stanisław Bulza: Wtajemniczenia eleuzyńskie dawniej i dziś. Część I

 

Źródło: polishclub.org

Do największych i najstarszych poematów epickich w literaturze należy starobabilońska opowieść pt. „Gilgamesz”. Poemat ten został odkryty w znacznych fragmentach, na glinianych tabliczkach, w 1853 r., w ruinach nowoasyryjskiej biblioteki króla Assurbanipala w Niniwie. Główny bohater Gilgamesz jest postacią historyczną i panował w XXVII w. przed Chrystusem. W „Liście królów” jest on wymieniony jako piąty władca I dynastii z miasta Uruku. Stał się on bohaterem kilku sumeryjskich eposów, które powstały po jego śmierci. Opowieść powstała pod koniec II tysiąclecia przed Chrystusem. Epos opiewa dwanaście znaków Zodiaku, i przedstawia próby, stopnie wtajemniczeń, które na celu miały uzyskanie nieśmiertelności.

Znaki Zodiaku to: Baran, Byk, Bliźnięta, Rak, Lew, Panna, Waga, Skorpion, Strzelec, Koziorożec, Wodnik i Ryby. Każdemu znakowi Zodiaku odpowiadają stopnie wtajemniczeń. Poczynając od Barana, sześć znaków znajduje się na północ,, a sześć następnych na południe od równika. Trzy pierwsze i trzy ostatnie noszą nazwę znaków wstępujących, a pozostałe zstępujących.

Czytaj dalej

Starożytnych bajania

 

[Diogenes] opowiada, że Pitagoras natomiast udał się do Arabów, Chaldejczyków i Hebrajczyków, od których uczył się wiedzy o snach i jako pierwszy uprawiał wróżbiarstwo za pomocą żywicy i kadzideł. W Egipcie przebywał wśród kapłanów i nauczył się ich mądrości, jak też języka. [Nauczył się] trzech rodzajów pisma: służącego do pisania listów, hieroglifów i pisma symbolicznego, z których to ostatnie służy do porozumiewania się przez naśladownictwo żywej mowy, tamte zaś wyrażają sens przez alegorie i zagadki. (…)

Tak zaś do siebie wszystkich przyciągał, że — jak powiada Nikomachos— na jednym tylko wykładzie, który wygłosił przybywszy do Italii, pozyskał słowami ponad dwa tysiące [słuchaczy]. Ci, aby nie pozostawać z dala od domów, razem z dziećmi i żonami wznieśli wielkie wspólne audytorium (zwane homakoion). Zajęli oni, wzniósłszy miasta, tę część Italii, którą wszyscy nazywają Wielką Grecją, przyjąwszy od Niego prawa i ustawy, traktując je jak boskie nakazy, wbrew którym nie godzi się czynić niczego. Ci również dobra swoje uczynili wspólnymi i zaliczyli Pitagorasa w poczet bogów. (…)

Czytaj dalej