Kalendarz Mezopotamii i Sumeru

 

Źródło: history-world.org, tłum. Radtrap

The International History Project, 2003 r.

Rok słoneczny w Mezopotamii był podzielony na dwa sezony, czyli na „lato” podczas którego zaczynały się zbiory jęczmienia, w drugiej połowie naszego maja lub na początku czerwca, oraz na „zimę”, okres odpowiadający naszej jesieni i zimie. Trzy sezony (Asyria) oraz cztery sezony (Anatolia) były znane w krainach północnych, lecz w Mezopotamii podział na dwa sezony wydawał się zupełnie normalny. Przynajmniej do roku 1800 p.n.e. prognozy finansowe miasta Mari, w samym środku doliny Eufratu, były ustalane na przyszłych sześć miesięcy.

Miesiące zaczynały się od pierwszego widzialnego sierpa księżyca, jeszcze w VIII wieku p.n.e. nadworni astronomowie zdawali raport o tej ważnej obserwacji na niebie królom asyryjskim. Nazwy miesięcy różniły się w zależności od miasta – w samym sumeryjskim mieście Babilon miesiąc mógł mieć kilka różnych nazw, w zależności od trwających świąt, sezonowych prac (np. strzyżenia owiec) odbywających się tradycyjnie w danym miesiącu itd. Z drugiej strony, już w XXVII wieku p.n.e. , jeśli nie wcześniej, Sumerowie używali sztucznych jednostek czasu, opisując dni objęcia stanowiska lub dzierżawy nieruchomości przez ważnych oficjeli…

Czytaj dalej

Odkrycie miasta Abrahama

 

Źródło: portalcel.pl

Tekst: Alfred J. Palla

Na przełomie XIX i XX wieku bibliści byli bardzo zajęci subiektywną analizą tekstu biblijnego i dlatego przeoczyli znaczenie odkryć, które rzucały nań nowe światło. Większość z nich specjalizowała się w kulturze klasycznej i hebrajskiej I tysiąclecia p.n.e., dlatego nie posiadali przygotowania, aby prawidłowo ocenić i docenić zabytki z epoki patriarchów.

Teolodzy i bibliści, którzy przyjęli założenia teorii źródeł nie interesowali się II tysiącleciem p.n.e., gdyż według niej Pięcioksiąg Mojżeszowy powstał dopiero w I tysiącleciu p.n.e. Juliusz Wellhausen, największy z jej propagatorów, uznał wręcz biblijne narracje o Abrahamie, Izaaku, Jakubie, Józefie i Mojżeszu za „pozbawiony historycznej wartości…  „wymysł palestyńskich pasterzy”[1], a inny niemiecki biblista Hermann Gunkel – za sagi zmyślone przez Żydów przy ognisku[2].

Czytaj dalej

Kim był Nimrod?

 

Dr. David Livingston, tłumaczenie Radtrap

„Kusz był ojcem Nimroda który wyrósł na wielkiego wojownika. Był potężnym łowczym stojącym przed Panem, dlatego napisano: A Kusz zrodził Nimroda, który był pierwszym mocarzem na ziemi. Był on dzielnym myśliwym przed Panem. Dlatego mówi się: Dzielny myśliwy przed Panem jak Nimrod. A zaczątkiem jego królestwa był Babilon, Erech, Akkad i Kalne w kraju Synear (Rodzaju 10: 8-10, Biblia Warszawska) Wielu uważa że jest to ustęp chwalący postać Nimroda. Jest jednak zupełnie na odwrót! Przyjrzyjmy się tej sprawie bliżej.”

Czytaj dalej

Geneza pogaństwa (część I)

 

Księga Wyjścia 20:4

Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią! (5) Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył, ponieważ Ja Pan, twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym, który karze występek ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia względem tych, którzy Mnie nienawidzą. (6) Okazuję zaś łaskę aż do tysiącznego pokolenia tym, którzy Mnie miłują i przestrzegają moich przykazań.

Zródło TheBabylonMatrix, tłumaczenie Radtrap

 

Rodzaju 10:8-12; Rodzaju 3:15; Rodzaju 11

Po Potopie świat został zaludniony na nowo przez Noego i rodzine. Ponieważ Potop nie miał możliwości zmycia grzechu, grzeszna natura ludzka znów dała o sobie znać. W tym czasie Ziemia należała do dzikich bestii. Wojna między człowiekiem a bestią była straszliwym okresem, lecz w czasie jej trwania pojawił się  Nimrod, syn Kusza, przedstawiany jako „rycerz w lśniącej zbroi”. „Wielki łowca” Nimrod uchronił ludzi od wielkich bestii. Jednak jego żądza władzy oddaliła ich również od Boga.

Przed Nimrodem w ludzkości przewodził system patriarchalny w którym rządzili mężczyzni, głowy rodziny podążające za wolą Boga i przewodzące swym plemionom. Nimrod, a dokładniej „wielki łowca  występujący przeciwko PANU”, uzurpował sobie patriarchalną władzę i koronował się na pierwszego znanego historii ludzkości króla. Teraz to człowiek miał rządzić, nie Bóg.

Wg. żydowskich podań Nimrod bał się spełnienia proroctwa o narodzinach dziecku mającego zbliżyć ludzi ponownie do Stwórcy. W celu ochrony swej władzy miał on zabić 70.000 dzieci, łudząc się że w ten sposób pozbędzie się możliwego zbawiciela. Tym przepowiedzianym dzieckiem miał być Abraham z Ur, ojciec Izraela i rodu z którego wywodził się mesjasz.

Prawdziwym motywem Nimroda było trzymanie tego dziecka z dala od władzy, dlatego wykorzystał on strach swego ludu przed dzikimi bestiami jako pretekstu do jego zjednoczenia i założenia królestwa Babel. Prezentował siebie jako zbawcę i przekonał ludzi by w nim widzieli pana Ziemi, nie w Bogu. Ustanowienie tego królestwa było początkiem Babilonu o którym czytamy w Biblii. Historycznie i symbolicznie, termin Babilon oznacza każdy zorganizowany system który zastępuje władzę Boga władzą ludzką lub demoniczną.

Czytaj dalej