Znaki na niebie i ziemi (22.07 – 28.07.17)

 

Podsumowania po zakończeniu tygodnia.

 

22.07.2017

Numerologia daty gregoriańskiej: 21

28 Tammuz (10) 5777 (numerologia 30)

Poniżej przypuszczalna data oryginalnego kalendarza księżycowego. Ponieważ jest to teoria, a i sposób obliczania daty pozostaje eksperymentalny, w przyszłości mogą nastąpić ewentualne poprawki.

Lunarny:

27.04.5777 (numerologia 39)

Czytaj dalej

Znaki na niebie i ziemi (15.07 – 21.07.17)

 

15.07.2017

Numerologia daty gregoriańskiej: 23

21 Tammuz (10) 5777 (numerologia 30)

Poniżej przypuszczalna data oryginalnego kalendarza księżycowego. Ponieważ jest to teoria, a i sposób obliczania daty pozostaje eksperymentalny, w przyszłości mogą nastąpić ewentualne poprawki.

Lunarny:

20.04.5777 (numerologia 32)

 

Czytaj dalej

Kalendarz Mezopotamii i Sumeru

 

Źródło: history-world.org, tłum. Radtrap

The International History Project, 2003 r.

Rok słoneczny w Mezopotamii był podzielony na dwa sezony, czyli na „lato” podczas którego zaczynały się zbiory jęczmienia, w drugiej połowie naszego maja lub na początku czerwca, oraz na „zimę”, okres odpowiadający naszej jesieni i zimie. Trzy sezony (Asyria) oraz cztery sezony (Anatolia) były znane w krainach północnych, lecz w Mezopotamii podział na dwa sezony wydawał się zupełnie normalny. Przynajmniej do roku 1800 p.n.e. prognozy finansowe miasta Mari, w samym środku doliny Eufratu, były ustalane na przyszłych sześć miesięcy.

Miesiące zaczynały się od pierwszego widzialnego sierpa księżyca, jeszcze w VIII wieku p.n.e. nadworni astronomowie zdawali raport o tej ważnej obserwacji na niebie królom asyryjskim. Nazwy miesięcy różniły się w zależności od miasta – w samym sumeryjskim mieście Babilon miesiąc mógł mieć kilka różnych nazw, w zależności od trwających świąt, sezonowych prac (np. strzyżenia owiec) odbywających się tradycyjnie w danym miesiącu itd. Z drugiej strony, już w XXVII wieku p.n.e. , jeśli nie wcześniej, Sumerowie używali sztucznych jednostek czasu, opisując dni objęcia stanowiska lub dzierżawy nieruchomości przez ważnych oficjeli…

Czytaj dalej

Datowanie hebrajskie

 

For automatic english translation click here

Współczesny kalendarz, pomimo faktu mierzenia naszej ery od czasu narodzenia Chrystusa (na dodatek ten rok zerowy też został źle wyliczony), posiada zdecydowanie niechrześcijańskie korzenie. Stworzony na polecenie Juliusza Cezara, powstał niedługo po jego powrocie z Egiptu, gdzie musiał zapewne zdobyć astrologiczną wiedzę egipskiego dworu Kleopatry. Cezar miał również osobisty wpływ na ustanowienie zasad tego nowego sposobu odliczania czasu – kalendarza juliańskiego.

Nowy kalendarz solarny zastąpił poprzedni, w pełni księżycowy kalendarz rzymski. Choć rachuba przed-juliańska nie była identyczna do tej stosowanej przez Izraelitów, jej podstawowe założenia były bardzo podobne – początek miesięcy wyznaczany był przez pierwsze widzialne światło księżyca (lub nów, sprawa dyskusyjna).

Czytaj dalej

Numerologia Antychrysta na przykładzie daty narodzin Jezusa Chrystusa

 

For automatic english translation click here

Zgodnie z najwierniej trzymającą się zapisków Nowego Testamentu teorią Jehoszua nie mógł urodzić się zimą, natomiast bardziej prawdopodobne jest, że stało się to jesienią, podczas żydowskiego Święta Szałasów (Sukkot). Dowodów dla powyższego stwierdzenia można szukać tutaj.

Jeśli więc było to w Sukkot, wciąż nierozwiązanym problemem pozostaje ustalenie dokładnej daty Jego narodzin wg kalendarza hebrajskiego. W tym celu najlepiej będzie trzymać się tych samych reguł, których użyto podczas badań wskazujących na Święto Szałasów – dobrej interpretacji Pisma i szukania dodatkowego, symbolicznego znaczenia najważniejszych wydarzeń biblijnych.

Życie Chrystusa obfitowało w wyraźne i oczywiste symbole.

Czytaj dalej

Świt Ery Horusa… czyli już czas (część 4 i ostatnia)

 

Michael Bara, Richard C. Hoagland (enterprisemission.com), tłum. Radtrap (od części nr 3 oryginalnej serii)

 

Znaczenie całego problemu „manipulacji kalendarzowej” jest nawet lepiej widoczne, gdy przyjrzymy się roli jaką miał Dee w oficjalnej odpowiedzi Anglii na reformę Grzegorza. Po otrzymaniu kopii bulli papieskiej w korespondencji dyplomatycznej, Walsingham przydzielił Dee zadanie oceny sytuacji… Dee błyskawicznie zajął się pracą, odsuwając na bok swoje dotychczasowe zajęcia i channelingi z Kellym. Wszystko robił w największym sekrecie, co skłoniło Cassidiego do tezy, że chciał on ukryć przed Hiszpanami (i tym samym wszystkimi katolikami) fakt, że Anglia bada sprawę kalendarzowego południka.

Dee skończył swoją pracę (…) 26 lutego 1582 r. i przekazał jej wyniki lordowi skarbnikowi Burghleyowi, ten zaś przedstawił je królowej. Dee wzywał w niej do 11-dniowej korekcji kalendarza, zamiast 10-dniowej zarządzonej przez Grzegorza w roku 1582, choć w następnej notatce dopuszczał również korektę 10-dniową w roku 1583.

Czytaj dalej

Świt Ery Horusa… czyli już czas (część 2)

 

Michael Bara, Richard C. Hoagland (enterprisemission.com), tłum. Radtrap (od części nr 3 oryginalnej serii)

 

Rzeczy nie uległy zmianie aż do Soboru Nicejskiego w roku 325. Wtedy to pogański cesarz Konstantyn uczynił rzymski Kościół katolicki oficjalną religią państwową Imperium Rzymskiego i przetransferował tytuł „Pontifex Maximus,” pogański autorytet, do Kościoła. W miarę jak imperium się kurczyło, Kościół się rozszerzał i wygląda na to, że jakikolwiek sekret odkrył Cezar, był on teraz trzymany w tajemnicy przez władze Watykanu. Jedną z ważniejszych rzeczy ustalonych w Nicei było to, że równonoc wiosenna będzie wypadać 21 marca, tym samym uzależniono datę Wielkanocy od daty równonocy.

Czytaj dalej

Świt Ery Horusa… czyli już czas (część 1)

 

Nazwa metody sotisowej pochodzi od greckiego określenia Psiej Gwiazdy, Syriusza, którą starożytni Egipcjanie nazywali Sopdet (spdt). Heliakalny wschód tej gwiazdy był dla Egipcjan jednym z najważniejszych dni roku jako początek roku astronomicznego.

W kalendarzu juliańskim, który jest umownie stosowany dla całego okresu starożytności, heliakalny wschód Syriusza miał miejsce tego samego dnia roku kalendarzowego. Gdyby przeprowadzić obserwację z Memfis w XX wieku p.n.e. można by to zjawisko zaobserwować 17 lub 18 lipca, w X wieku p.n.e. – 18 lub 19 lipca, zaś w I wieku n.e. – 19 lub 20 lipca (są to dane przybliżone). Dla uproszczenia przyjmuje się, iż heliakalny wschód gwiazdy Sotis miał miejsce 19 lipca według obserwacji z Memfis oraz 14 lipca według obserwacji z Elefantyny. Obecnie w okolicach dawnego Memfis zjawisko to ma miejsce około 5 sierpnia każdego roku według kalendarza gregoriańskiego. (wikipedia-datowanie sotisowe)

  Czytaj dalej

Dzień święty święcić – ani sobota, ani niedziela

 

world-calendar.info (viewzone.com), tłumaczenie: Radtrap

 

Zgodnie z Biblią szabat nie jest ani sobotą, ani niedzielą! Kalendarz opisany w Torze i używany przez Mojżesza oparty był na fazach księżyca, a nie na nieprzerwanym cyklu tygodniowym. To właśnie tego kalendarza księżycowego używano dla wszystkich świąt, w tym dla szabatu.

Ponieważ kalendarz biblijny opiera się na księżycu, jego dni nie mają swoich odpowiedników we współczesnym kalendarzu gregoriańskim. Dla przykładu, szabat nie jest zawsze w sobotę, albo zawsze w niedzielę, ale może np. wypadać jednego miesiąca w środę, a drugiego we wtorek.

Czytaj dalej

Kalendarz rytuałów Illuminati

 

Dlaczego liczba 13 jest tak ważna dla okultystów?

1. Biblia wyróżnia liczbę 13 jako początek wszystkiego:

Ks. Rodzaju 1:1 – „Na początku Bóg stworzył…”

Ra’szith (רֵאשִׁית) – „Na początku”

Gematria tego słowa w hebrajskim wynosi 913, co przy dalszej redukcji daje 13.

https://www.blueletterbible.org/lang/lexicon/lexicon.cfm?t=kjv&strongs=h7225

 

2. W okultyzmie 6 jest cyfrą oznaczającą człowieka, 7 zaś jest cyfrą boskiej perfekcji. Z punktu widzenia chrześcijaństwa twierdzi się, że osoba która w celu osiągnięcia perfekcji (boskości, illuminacji) zaczyna wspinać się po „Drabinie Jakuba”, ma do przebycia 13 stopni (6+7=13).

Z tego powodu kalendarz „świąt” Illuminati podzielony jest na 4 okresy trwające po 13 tygodni każdy.

 


 

1. Przesilenie zimowe – pomniejszy sabat

21 grudnia – (21-22 marca)

2. Równonoc wiosenna – pomniejszy sabat, wymagający jednak ofiar z ludzi

(21-22 marca) – (21-22) czerwca

3. Przesilenie letnie

(21-22) czerwca – 21 września

4. Równonoc jesienna – pomniejszy sabat lecz wymagający ofiar z ludzi

21 września – 21 grudnia

Czytaj dalej