pharisees

Korzenie ruchów judaizujących

 

Watch Unto Prayer, tłumaczenie Radtrap

Raport ten został napisany w celu zademonstrowania w jaki sposób źródła używane przez Ruchy Hebrajskie/Judaizm mesjanistyczny (Talmud, Miszna, Midrasz, Halacha i Haggada) czerpią z tych samych okultystycznych nauk zawartych w kabale/Zoharze i ważnych kompendiach żydowskiego mistycyzmu. Szkoły Kabały wymagają poznania tych nauk rabinicznych:

„Pismo Święte samo w sobie nie może ujawnić swojego prawdziwego znaczenia. Rabiniczni hermeneutycy potrafią odnalezć ukryte znaczenia w najsubtelniejszych szczegółach tekstu. Jest to cecha którą przejęły pisma kabalistyczne. Aby móc poradzić sobie z tekstami kabały, lub przynajmniej zaznajomić się z formami literackimi które przyjmują i odniesieniami do materiału co do którego autorzy przyjęli że „wszyscy” już go znają, studenci powinni znać przynajmniej w stopniu podstawowym następujące źródła… Talmud (Miszna i Gemara)… Midrasz… Siddu lub książeczka modlitw… Rasziego (rabbiego Szlomo Jicchakiego)… i Rambana (rabbiego Mojżesza ben Majmona/Majmonidesa).”

To że pisma te są wstępem do okultyzmu, powinno być faktem powszechnie znanym wszystkim badaczom/adeptom hebrajskich odłamów chrześcijaństwa, którzy obecnie wydają się być tego totalnie nieświadomi. Modlimy się by Duch Święty wyjawił wiernym Ruchów Hebrajskich prawdę o wolności chrześcijańskiej opisanej w Liście do Galatów i wyprowadził ich z tego ruchu, gdyż w innym wypadku doprowadzi ich to do inicjacji lucyferiańskiej, kajdan Praw Noego i globalnego, kabalistycznego i masońskiego Nowego Porządku Świata.

 

BOSKIE NATCHNIENIE W PIŚMIE ŚWIĘTYM

Peter Michas z Messengers of Messiah Ministries (Posłańców Mesjasza) twierdzi że oryginalna Ewangelia została napisana po hebrajsku i/lub aramejsku a dopiero później przetłumaczona na grekę, przez co stała się nierzetelna, a na pewno są nimi kolejne tłumaczenia angielskiego Nowego Testamentu używanego przez dzisiejszych chrześcijan anglojęzycznych. Rozwiązaniem tego problemu jest dla Michasa powrót do tradycji żydowskich i Starego Testamentu, po to by zdeterminować prawdę zawartą w Nowym Testamencie. Peter Michas usprawiedliwia opieranie się na żydowskiej Misznie, Haggadzie, Halakah, Talmudzie i Midraszach oraz Torze (pierwszych pięciu księgach Starego Testamentu) i stwierdza że są one lepszym komentarzem doktryny Nowego Testamentu niż greckie i angielskie tłumaczenia,  które dla niego są tylko podrzędnymi wersjami hebrajskich/aramejskich oryginałów.

W jakim języku napisano Nowy Testament? Hebrajskim/aramejskim? Czy greckim? (ang)

„Reasumując, ponieważ zachowane przez nas manuskrypty Nowego Testamentu są zapisane w grece, choć mają wyrażać koncepty hebrajskie, dlaczego ograniczać się do tłumaczenia greckiego lub angielskiego skoro mamy język hebrajski, żywy język nie różniący się zbytnio od tego używanego 2 tysiące lat temu. Nowy Testament jest częścią modelu tradycyjnych, żydowskich pism takich jak Tora, Miszna, Haggadah, Halakah, Talmud i Midrasz, lecz natchniony przez samego Boga dla potrzeb zwykłych ludzi. Te hebrajskie pisma tak samo jak Natchnione Pismo Święte były cytowane przez Jezusa i wszystkich twórców Nowego Testamentu. Lecz nawet dzisiaj, aby zachować pełny obraz, musimy odczytywać Pismo w kontekście hebrajskim.”

„Większość pism judaistycznych została zachowana dla nas i przetłumaczona poprawnie na język angielski wprost z hebrajskiego, oraz wyjaśniona w prawdziwym duchu hebrajskim. Dlaczego by więc nie użyć tych pism i samemu ich nie zbadać(…)?” [UWAGA: Strona internetowa Messengers of Messiah została wyłączona.]

Peter Michas oraz inne organizacje Ruchu Hebrajskiego mają powiązania i organizują wspólne seminaria z niechrześcijańską instytucją zwaną Jerusalem School of Synoptic Research (Jerozolimska Szkoła Badań Synoptycznych). Książka wydana przez Davida Bivina (dyrektora JSSR – Jerusalem School of Synoptic Research) oraz Roya Blizzarda w roku 1984, ukazuje nam podstawy wierzeń większości doktryn Ruchów Hebrajskich. Poniższe cytaty z „Understanding The Difficult Words Of Jesus” (Zrozumienie Trudnych Słów Jezusa) prezentują punkt widzenia JSSR która zarzuca greckiemu Nowemu Testamentowi brak oryginalności:

„Dlaczego słowa Jezusa zawarte w synoptycznych ewangeliach są tak trudne do zrozumienia? Dlatego że oryginalna ewangelia, formująca podstawy ewangelii synoptycznych, była najpierw przekazywana nie w grece, lecz w języku hebrajskim. Mimo to dzisiejsze tłumaczenia oparte są na tekstach greckich, które same są tłumaczeniami prawdziwego „hebrajskiego żywota”(?) Jezusa. Oznacza to że czytamy angielskie tłumaczenie tekstu który sam jest tłumaczeniem. Ponieważ ewangelie synoptyczne wywodzą się z oryginalnych tekstów hebrajskich, ciągle napotykamy wyrazy lub idiomy które nic nie znaczą w grece lub w innych językach na które tłumaczy się tą grekę.”1

„Powodem dla którego napisaliśmy tą książkę jest nie tyle pokazanie że oryginalna ewangelia była przekazywana w języku hebrajskim, lecz że cały Nowy Testament może być w pełni zrozumiany jedynie z hebrajskiej perspektywy.”2

„Kluczem do zrozumienia Nowego Testamentu jest biegła znajomość hebrajskiego i dobre rozeznanie w żydowskiej historii, kulturze i pismach rabinicznych.” 3

Jerusalem School of Synoptic Research jest „konsorcjum żydowskich i chrześcijańskich badaczy”. Nie zajmuje się boskością Jezusa Chrystusa, określa Go jedynie jako kogoś „podobnego do innych żydowskich mędrców tamtych czasów”.

„JSSR jest konsorcjum skupiającym żydowskich i chrześcijańskich badaczy zgłębiających ewangelie synoptyczne (Mateusza, Marka i Łukasza) w kontekście języka, kraju i kultury w których żył Jezus. Ich prace potwierdzają że Jezus był naturalną częścią złożonego społecznie i religijnego krajobrazu judaizmu okresu II Świątyni. Tak jak inni żydowscy mędrcy tamtych czasów, nauczał w języku hebrajskim i wykorzystywał specyficzne metody nauczania w celu przekazywania fundamentalnych konceptów żydowskiej teologii, takich jak Królestwo Nieba, Bożej Chwały, kochającego Boga i miłości do bliźnich.”

 

KTÓRY GRECKI TEKST?

Oczywistym jest że jednym z korzeni Ruchów Hebrajskich, takich jak JSSR, jest zaprzeczenie boskiemu natchnieniu Biblii. Jednakże ani Peter Michas ani żaden inny uczony z JSSR nie mówi nam który grecki tekst jest przez nich podważany – czy chodzi o Textus Receptus czy nowy tekst grecki Westcotta-Horta. Wielu chrześcijan nie wie że istnieją dwa radykalnie różniące się od siebie teksty (kanony) greckie oparte na różnych zbiorach manuskryptów, różniące się od siebie w ponad 6000 miejscach, w tym w wielu wersach opisujących doktryny chrześcijańskie.

New Greek Text (nowy tekst grecki) zredagowany przez  B.F. Westcotta i F.J.A. Horta w roku 1881 może być sprawcą całego tego zamieszania i powodem dla którego wielu liberalnych badaczy Pisma odrzuca Boską Inspirację Nowego Testamentu. Można przyjąć założenie że propagatorzy z ruchu powrotu do korzeni hebrajskich wątpią w natchnienie Ewangelii, gdyż ich Nowy Testament Westcott-Horta rzeczywiście NIE JEST natchniony! B.F. Westcott i F.J.A. Hort obaj praktykowali okultyzm – ci ludzie postanowili zastąpić tekst przyjęty (textus receptus) tekstem aleksandryjskim – manuskryptami gnostyckimi które bardziej odpowiadały ich systemowi wierzeń. Dobrze udokumentowane dowody na okultystyczne powiązania i obłudne intencje tych dwóch anglikańskich badaczy można znalezć w artykule The Nineteenth Century Occult Revival. Artykuł „Życie i listy Westcotta i Horta” ( Life and Letters of Westcott and Hort ) ujawnia natomiast sposób myślenia i oszustwa tych dwóch anglikańskich spirytualistów którzy gardzili doktryną Boskiego Natchnienia Biblii.

Z drugiej strony brak jest dowodów na próbę zmieniania Pism redagowanych przez Erazma, którego II edycja Greckiego Nowego Testamentu stanowiła fundament dla reformacji protestanckiej ( tak jak teksty greckie Westcotta-Horta były fundamentem dla anglikańskiej apostazji). Wręcz przeciwnie, Erazm zrozumiał że łacińska Wulgata oparta jest na manuskryptach gnostyckich, dlatego wybrał w zamian manuskrypty zgadzające się bardziej z tekstem bizantyjskim. Tekst Erazma był podstawą kolejnych greckich edycji Nowego Testamentu – Stephanusa, Beza i braci Elzivir. Luter przetłumaczył Nowy Testament na język niemiecki w oparciu o II edycję tekstu Erazma. Z tekstu greckiego Erazma wywodzi się wiele innych tłumaczeń Biblii: szwajcarka Zurych Version (1529), francuska LeFevre Bible (1534), francuska Olivetan Bible (1558), hiszpańska Biblia de Reyny (1569), czeska Biblia (1602) i włoska Biblia Diodatiego (1607). Angielskie wersje Biblii przetłumaczone z tekstów greckich Erazma to Tyndale Bible (1534), Coverdale Bible (1535), The Matthew’s Bible (1537), the Great Bible (1539), Geneva Bible (1560), Bishop’s Bible (1568) i Biblia Króla Jakuba  – Authorised Version (1611).

 

PISMA RABINICZNE?

(…)

Wspomniani wcześniej Bivin i Blizzard zarazili wielu liderów Ruchów Hebrajskich wątpliwościami co do autentyczności greckiego i angielskiego Nowego Testamentu, a ci z kolei wpłynęli na wielu wyznawców by ci w celu zgłębienia chrześcijańskiej doktryny używali nienatchnionych pism żydowskich. Jak sami zaraz zobaczymy, adepci organizacji Ruchu Hebrajskiego stali się współczesnym ekwiwalentem Żydów „judaizujących” którzy podążali za apostołem Pawłem od miasta do miasta, szpiegując chrześcijan wolnych w Chrystusie i wypaczając przy tym Ewangelię. Gdy ci judaizujący szukali sposobu na przeciągnięcie kościołów Galatów z powrotem do systemu judaistycznego, Paweł nie dał wiary ani ich argumentom ani  naukowemu pozerstwu:

A było to w związku z tym, że na zebranie weszli bezprawnie fałszywi bracia, którzy przyszli podstępnie wybadać naszą wolność, jaką mamy w Chrystusie Jezusie, aby nas ponownie pogrążyć w niewolę. Na żądane przez nich ustępstwo zgoła się jednak nie zgodziliśmy, aby dla waszego dobra przetrwała prawda Ewangelii. Co się zaś tyczy stanowiska tych, którzy się cieszą powagą – jakimi oni dawniej byli, jest dla mnie bez znaczenia; u Boga nie ma względu na osobę – otóż ci, co są uznani za powagi, nie polecili mi oddawać czegokolwiek (Galatów 2: 4-6)

W innych miejscach Pismo napomina wierzących by odwrócili się od heretyków:

Unikaj natomiast głupich dociekań, rodowodów, sporów i kłótni o Prawo [Mojżeszowe]! Są bowiem bezużyteczne i puste. Sekciarza po jednym lub drugim upomnieniu wystrzegaj się, wiedząc, że człowiek taki jest przewrotny i grzeszny, przy czym sam na siebie wydaje wyrok (Tytusa 3: 9-11)

Uznając pisma ludzi nieodrodzonych w Chrystusie, rabinów i innych, za źródła dobre dla zrozumienia Nowego Testamentu, pan Prasch promuje czytanie tradycyjnej, żydowskiej literatury takiej jak Midrasz – komentarzy rabinów przypisanych do tekstu Starego Testamentu. (…) Aby jeszcze bardziej odejść od dotychczasowego sposobu interpretacji Pisma, stosuje się do tendencyjnej nadinterpretacji (wypaczenie mysli oponenta/idei i przedstawienie jego/jej argumentu w taki sposób, aby łatwo się było z nim rozprawić) myśli protestanckich reformatorów. Prasch rozprawia się z nimi jednocześnie polecając badaczom Biblii zwrócenie się do rabinicznych interpretacji Biblii:

„Midrasz jest metodą hermenautyki (interpretacji biblijnej) używanej przez starożytnych rabinów w czasach Jezusa i św. Pawła. Midrasz  zawiera gramatyczno-historyczną egzegezę, w pewien sposób powiązaną z zachodnim modelem biblijnej interpretacji, którą ojcowie Reformacji zapożyczyli z XVI-wiecznego Humanizmu…

„Problem z Reformacją jest taki że poszli [w tym] za daleko. Stworzyli zasady regulujące stosowanie ich systemu gramatyczno-historycznego w celu wykazania błędów średniowiecznego kościoła rzymsko-katolickiego. Wiele z tych reguł jest wciąż nauczanych na dzisiejszych seminariach teologicznych.”

„Jedną z nich jest takie oto stwierdzenie: Jest wiele podejść do Biblii ale tylko jedna interpretacja. To jest totalna bzdura! Talmud mówi nam że tych interpretacji jest mnóstwo. Z kim zgadzał się Jezus? Z reformatorami? Czy z innymi rabinami? Kolejna zasada reformacyjnej hermeneutyki mówi że jeśli jakiś werset Biblii jest zrozumiały, nie ma sensu szukać innego znaczenia… To jest kolejna bzdura!”

Czy Jezus Chrystus zgadzał się w czymś z żydowskimi rabinami? Czyż Biblia nie mówi nam wyraźnie że Jezus potępiał tych rabinów i ich system religijny oparty na tradycjach które stały w opozycji do Słowa Bożego?

Wtedy Jezus przemówił do ludu i do uczniów swoich tymi słowy: Na mównicy Mojżeszowej zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze. Wszystko więc, cokolwiek by wam powiedzieli, czyńcie i zachowujcie, ale według uczynków ich nie postępujcie; mówią bowiem, ale nie czynią. Bo wiążą ciężkie brzemiona i kładą na barki ludzkie, ale sami nawet palcem swoim nie chcą ich ruszyć.

A wszystkie uczynki swoje pełnią, bo chcą, aby ich ludzie widzieli. Poszerzają bowiem swoje rzemyki modlitewne i wydłużają frędzle szat swoich. Lubią też pierwsze miejsce na ucztach i pierwsze krzesła w synagogach, i pozdrowienia na rynkach, i tytułowanie ich przez ludzi: Rabbi. Ale wy nie pozwalajcie się nazywać Rabbi, bo jeden tylko jest – Nauczyciel wasz, Chrystus, a wy wszyscy jesteście braćmi.

Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, że zamykacie Królestwo Niebios przed ludźmi, albowiem sami nie wchodzicie ani nie pozwalacie wejść tym, którzy wchodzą.

Węże! Plemię żmijowe! Jakże będziecie mogli ujść przed sądem ognia piekielnego? Oto dlatego Ja posyłam do was proroków i mędrców, i uczonych w Piśmie, a z nich niektórych będziecie zabijać i krzyżować, innych znowu będziecie biczować w waszych synagogach i przepędzać z miasta do miasta. Aby obciążyła was cała sprawiedliwa krew, przelana na ziemi – od krwi sprawiedliwego Abla aż do krwi Zachariasza, syna Barachiaszowego, którego zabiliście między świątynią a ołtarzem.(Mateusza. 23:1-8, 33-35)

To potomkowie faryzeuszy, rabini czasów średniowiecza, spisali tradycje Midraszu przekazywane do tamtej pory ustnie. Jeden z przykładów interpretacji Midraszy zaprezentowany przez Jacoba Prascha pokazuje jakiej samowoli dopuszczali się pisarze rabiniczni. Znający Kabałę rozpoznają Drzewo Życia dziesięciu Sefirotów, inicjacyjną ścieżkę Oświecenia (boskości) które w Midraszu porównuje się do drzewa figowego!

„Drzewo figowe w Midraszu jest żydowską metaforą Drzewa Życia z którym spotykamy się w ogrodzie z Księgi Rodzaju, Ezechiela 47 i w Apokalipsie. Gdy Jezus mówi do Natanaela „widziałem cie gdy byłeś pod drzewem figowym (Jana 1:48)”, nie miał na myśli tylko tego że widział go jak siedzi pod drzewem w sensie dosłownym (choć widział)- powiedział mu że widział go w ogrodzie Eden, w czasach Stworzenia, u początku świata.”

Jacob Prasch odrzuca protestanckie metody egzegezy, jednocześnie akceptując po części Teozofię, system kabały/różokrzyżowców, system poszukiwania i rozwijania boskiej mocy w człowieku:

„Część ojców wczesnego Kościoła wierzyła że to co było najlepszego w greckiej teozofii, monoteistyczne idee Platona i Sokratesa, pomogło w przygotowaniu greckiego świata na przyjście Jezusa, w ten sam sposób w jaki Tora (Stary Testament) przygotowała do tego świat żydowski. Do pewnego stopnia jest to słuszne twierdzenie.”

„Teozofia = każda filozofia starająca się ustanowić bezpośrednie połączenie z boskim pierwiastkiem w celu uzyskania duchowego wglądu. Istnieje grecki (hellenistyczny) sposób myślenia oraz hebrajski sposób myślenia. Paweł używał obu. Gdy św. Paweł przemawiał do Żydów używał hebrajskiego sposobu myślenia, ale w Atenach, gdy głosił Ewangelię na Aeropagu (Dzieje Ap. 17: 22-31) – greckiego. Żydzi szukali znaków, a Grecy mądrości…”

[Uwaga autora: Okrojona wersja cytowanego artykułu znajdująca się na stronie internetowej Moriel Ministries pomija tą definicje Teozofii.] Teozofia jest częścią okultystycznej filozofii, filozofii której trzeba wystrzegać się niczym zarazy (Powtórzonego Prawa 18:9-11). Teozoficzny słownik Madam H.P. Blavatskiej definiuje teozofię jako filozofię/religię Różokrzyżowców:

„Teozofia (Grek.) Filozofia/religia czy też „Boska Mądrość”. Jest fundamentem wszystkich religii i filozofii świata, nauczanym i praktykowanym przez nielicznych wybrańców od czasu gdy człowiek stał się istotą myślącą… Teozofia jest czystą boską moralnością; jej definicje znajdywane w słownikach są czystym nonsensem, opartym na religijnych uprzedzeniach i ignorowaniu prawdziwego ducha wczesnych Różokrzyżowców i średniowiecznych filozofów nazywających samych siebie Teozofami.”

 

KORZENIE HEBRAJSKIE?

Korzenie żydowskie czy okultystyczne? Czy Nowy Testament można postawić obok Miszny, Haggady, Halachy, Talmudu i Midraszy tak jak uczy tego Peter Michas? „Żydowskie dzieła” odnoszą się do tradycji przekazywanych przez kolejne pokolenia drogą ustną, stojących w opozycji do spisanej na papierze Tory (pięciu pierwszych ksiąg Starego Testamentu).

Hebraista z Uniwersytetu w Calgary, dr.Eliezer Segal podkreśla że większość żydowskich tradycji ustnych wywodzi się ze starożytnego Babilonu, skąd przekazywane były kolejnym pokoleniom aż do czasu spisania ich w formie ksiąg w okresie od  III do XII wieku n.e. Informacji o Misznie, Haggadzie, Halacha, Talmudzie i Midraszach zaczerpnąć można na stronie internetowej dr. Segala, który będzie cytowany w tym raporcie razem z innymi uczonymi uznawanymi w tej tematyce za autorytety. W ten sposób damy czytelnikowi pobieżny wgląd w źródło, historię i naturę tych pism.

Dr. Segal otrzymał swoje tytuły naukowe na Wydziale Talmudycznym w Hebrew University. Uczył o Talmudzie, Misznie, Midraszu, publikował książki i artykuły o Babilońskim Talmudzie, Midraszu i Hagadzie. Dr. Segal jest autorem wykładów „Żydowska Mistyka”, „Halacha, Święta i Historia”, „Kompletując Talmud Babiloński”, „Ekologia i Środowisko: Halacha i Rzeczywistość”, „Spalony, Zakazany, Bestseller: Talmud”, „Józef i Ozyrys” i innych. Uczestniczył w licznych debatach międzywyznaniowych. Na jego stronie można znaleźć pełne wyjaśnienie 10 Sefirotów Kabały.

 

MISZNA

Miszna jest znana jako wczesny Talmud, albo poprzednik Talmudu. Rabini dodali do niej później Gemare (komentarze rabiniczne). Razem stworzyły one Talmud. Liczni naukowcy twierdzą że Talmud jest po części zbiorem tradycji ustnych przekazanych przez Mojżesza, lecz nie istniejących w formie pisanej za czasów Jezusa. Jednak  to właśnie Jezus Chrystus potępiał tradycje Miszny (wczesnego Talmudu) oraz uczonych w Piśmie i Faryzeuszy którzy jej nauczali, ponieważ ich przekazy ustne stały w sprzeczności z naukami Pisma. Ostrzeżenia Jezusa o naukach ludzkich przedkładanych nad Słowo Boże (Mateusza 15:1-20, Marka 7:1-13) dotyczyły właśnie Miszny:

Zapytali Go tedy faryzeusze i uczeni w Piśmie: Dlaczego uczniowie Twoi nie przestrzegają zwyczajów ojców, lecz zasiadają do jedzenia z nie umytymi rękami?

A On odpowiedział na to: Obłudnicy, słusznie prorokował o was Izajasz. Napisane jest bowiem u niego: Lud ten czci Mnie wargami, ale swym sercem jest daleko ode Mnie. Na próżno bowiem cześć Mi oddają głosząc nauki, które są tylko ludzkimi nakazami. Zaniedbawszy przykazania Boże, troszczycie się o przestrzeganie zwyczajów ludzkich, obmywacie dzbany, kielichy i czynicie wiele innych, podobnych rzeczy. I powiedział im nadto: Dobrze potraficie obchodzić przykazania Boże po to, aby zachować wasze zwyczaje (Marka 7:5-9, Biblia Warszawsko-Praska)

Miszna została spisana pózniej (ok. 200 n.e) przez rabbiego Judaha ben Simeona który przewodniczył w tamtym czasie najwyższemu wymiarowi sprawiedliwości i ciału legislacyjnemu judaizmu, Sanhedrynowi.

„Miszna przede wszystkim odnosi się do pełnej tradycji Ustnej Tory, jak sformułowali to rabini pierwszych wieków po narodzinach Chrystusa. Tradycje te nie mogły być spisane, jedynie przekazywane drogą ustną. Restrykcje te były przestrzegane w czasach Miszny i Talmudu bardzo rygorystycznie.”

„Żydowscy uczeni cytowani w Misznie znani są jako Tanna’im* ( Tannaici); zwrot ten ma swoje korzenie w aramejskim i hebrajskim zwrocie ‘ShNH’ (powtarzać). Okres w którym tworzono Miszne zwany jest również „erą tannaitów”

Kim byli Tanna’im? Ci uczeni byli w rzeczywistości głęboko wtajemniczonymi kabalistami. Słownik Teozoficzny H.P. Bławatskiej pokazuje korelację między Tanaim a kabałą:

„TANAIM (Heb.) Żydowscy wtajemniczeni, uczeni kabaliści czasów starożytnych. Talmud opowiada o nich legendy oraz podaje imiona ich przywódców.”

„KABALISTA. Od Q B L H, Kabalah, niepisana i ustna tradycja. Kabaliści są uczniami „sekretnej doktryny”, tymi którzy interpretują i wyjawiają ukryte znaczenie Pisma przy pomocy symbolicznej kabały. TANAIM byli pierwszymi kabalistami wśród Żydów, pojawili się w Jerozolimie mniej więcej na początku III wieku przed narodzinami Chrystusa… Ta sekretna doktryna jest identyczna z doktryną Chaldejczyków i zawiera w sobie sporą część perskiej filozofii, czy też „magii”

„Kabała (Heb.) Tajemna mądrość hebrajskich rabinów średniowiecza, wywodząca się z tajnych doktryn opisujących kosmogonię i boską rzecz, po czasie złączonych w jedną dziedzinę teologii (po wyjściu Żydów z Babilonu). Wszystkie dzieła podpadające pod kategorię ezoterycznych, określane są mianem kabalistycznych…”

Dokładny czas spisania tych przekazów ustnych jest tematem sporów. Jednak dr. Segal potwierdza że treść Miszny wywodzi się z różnych nauk, których źródeł należy szukać w starożytnym Babilonie (Chaldei):

„Tradycja głosi że genezy części zapisków Miszny należy szukać w V wieku p.n.e. (Wielkie zgromadzenie, czyt. Nehemiasza 8-10), istnieją też dodatki pózniejsze (druga połowa III wieku). Jednak główną częścią Miszny są nauki przypisywane autorytetom żydowskim z okresu od drugiej połowy I wieku do drugiej dekady III wieku n.e. Okres ten był świadkiem kilku przełomowych wydarzeń dla narodu żydowskiego, takich jak zniszczenie II Świątyni Jerozolimskiej w 70 n.e. i katastrofalnych skutków nieudanej rewolty przeciwko Rzymowi, dowodzonej przez Simeona bar Kokbe (bar Kuzibe) w 135 n.e. Ponieważ Miszna jest w zasadzie spisem praw religijnych, prawie nie wspomina się w niej o wydarzeniach historycznych…

„Wszystkie starożytne źródła zgadzają się co do tego że Miszna skompilowana została przez rabbiego Jude „Księcia” (Nasi), przed jego śmiercią ok. 217 r. n.e… (…) Wynika jasno z Talmudu, że nauki rabiniczne wciąż nauczane były drogą ustną przez całą erę talmudyczną. Tradycja ta praktykowana była w akademiach babilońskich również w średniowieczu…

„Rabbi Juda ben Simeon nosił hebrajski tytuł ‘Nasi,’ określający jego pozycje Patriarchy, oficjalnego politycznego przedstawiciela narodu żydowskiego. Nasi przewodniczył najwyższemu sądowi judaizmu i ciału legislacyjnemu, Sanhedrynowi. Był on tytułem dziedzicznym, przekazywanym prawie bez żadnych przerw, od czasów Hillela Starszego (I wiek n.e.)”

 

MISZNA TORA

Hiszpańscy Żydzi podążający bardziej za babilońskimi niż „palestyńskimi” tradycjami żydowskimi, zostali wygnani do Sefaradu (Hiszpania lub jej okolice) skąd mogli rozpowszechniać kabałę w całej Europie. Pośród największych żydowskich mędrców tradycji sefardyjskiej znajdował się Mojżesz Majmonides który spisał Miszna Torę (dr. Eliezer Segal, Commentary on Maimonides):

„[Mojżesz Majmonides] żył w latach 1138 -1204. Poświęcił 10 lat na kompilację Miszna Tory, którą edytował później przez resztę swojego życia. Majmonides (rabbi Mosze ben Majmon, w hebrajskim zazwyczaj określany akronimem „RaMBa”M) był jedną z najważniejszych postaci średniowiecznego świata religijnego i intelektualnego. Oprócz kodeksu prawa znany był też ze swoich prac z zakresu filozofii, nauki, medycyny, egzegezy i z przewodzenia gminie żydowskiej. Mimo iż urodził się w Hiszpanii, w latach swej młodości uciekł wraz z rodziną przed prześladowaniami religijnymi do Egiptu…|

„Miszna Tora Majmonidesa miała być podsumowaniem całego prawa religijnego Żydów… Zaczyna się od rozdziału o filozofii teologii, zaczerpniętej w głównej mierze z nauk i metafizyki Arystotelesa, którą postrzegał jako najważniejszy komponent żydowskiego Prawa. Większość kodeksów żydowskich unikała mieszania systemu wierzeń z prawem  religijnym, dodatkowo interpretowanie żydowskiej religii za pomocą greckich idei które stosował Majmonides wzbudzało duży opór [ze strony innych Żydów].”

W rozdziale 10-tym tłumaczenia angielskiego, Majmonides rzuca klątwę na Jezusa Chrystusa:

Micwą jest jednakże [religijny obowiązek] wytępienie żydowskich zdrajców i heretyków, spowodowanie by spadli w głębiny zniszczenia, ponieważ przynieśli Żydom problemy i odciągają oni ludzi z dala od Boga, tak jak zrobił to Jezus z Nazaretu i jego uczniowie, oraz Tzadok, Baitos i inni uczniowie. NIECH IMIĘ NIKCZEMNEGO SCZEŹNIE (may the name of the wicked rot)” (strona. 184)

Żydowscy komentatorzy tego fragmentu (…) opisują uczniów Tzadoka jako [wszystkich] Żydów którzy odrzucają prawdy Talmudu i stosują się tylko do „prawa spisanego” (Starego Testamentu).

 

MIDRASZ

Tanna’im, wysocy adepci kabały, zajmowali się również kompilowaniem Midraszy:

„W pewnym sensie Miszna kontrastuje z Midraszem. To drugie oznacza nauki rabiniczne przypisane do tekstu Biblii, podczas gdy Miszna odnosi się do nauk sformułowanych i stojących niezależnie od Biblii…”

„Miszna wyraźnie nie została stworzona do objęcia sobą całej tradycji ustnej Tory. Ci sami rabini którzy tworzyli Miszne, widnieją również w kolekcjach Midraszy Tanna’im.”

Rabbi Scheinerman w swojej książce Magiczny Midrasz identyfikuje Midrasz jako produkt działalności Tanna’im:

„W klasycznym tego słowa znaczeniu, Midrasz, wywodzący się z hebrajskiego zwrotu „darash” oznaczającego „szukać”, odnosi się do literatury rabinicznej złożonej z pism zajmujących się biblijną egzegezą i homilii datowanych na okres zaczynający się od ery tannaitów (70-200 p.n.e) a kończący w średniowieczu. Najbardziej znaną antologią midraszy jest Midrasz Rabbah, który prezentuje komentarze midrasze dla pięciu ksiąg Tory, oraz tzw. pięciu zwojów (Starotestamentowe: Estery, Rut, Lamentacje, Koheleta i Pieśn nad Pieśniami).”

Encyklopedia Żydowska tak definiuje tą metodę interpretowania Biblii: „Midrasz (midrasze: liczba mnoga) – metoda interpretowania Pisma polegająca na wyjaśnieniu znaczenia jego fragmentów (midrasz Halacha) lub przez wyciąganiu lekcji z opowieści (midrasz Aggadah ). Jest to również nazwa dla całego zbioru takich interpretacji rabinicznych.” Książka Nesty Webster „Tajne Stowarzyszenia i Ruchy Wywrotowe” dodaje:

„… Encyklopedia Żydowska przyznaje że żydowskie legendy dotyczące Jezusa znajdują się w Talmudzie, Midraszach oraz w „Życiu Jezusa” (Toledot Yeshu) napisanym w średniowieczu. Cechą wspólną tych źródeł jest umniejszanie postaci Jezusa poprzez nazywanie Go bękartem, zarzucanie Mu uprawiania magii oraz haniebnej śmierci.” (Encyklopedia Żydowska, artykuł o Jezusie)”

Midrasz i komentarze midraszyjne posiadają tendencję do dewaluowania dosłownych i historycznych interpretacji Biblii na rzecz tych osobistych, utajnianych, a nawet mistycznych. Dla przykładu – ustęp z „Magicznego Midraszu” rabbiego Scheinermana:

„Midrasz jest wywrotowy, jest jak wiatr targający stagnację i sztywny tekst. Jak mówiła Judith Plaskow: Żydzi tradycyjnie używali midraszy do poszerzania lub zmieniania znaczenia tekstu (Davidman/Tenenbaum, 80). Midrasz uznaje czarne litery Pisma tak samo jak i białą przestrzeń pomiędzy nimi za rzecz świętą; uznaje [że wszystko w nim] może być manifestacją Słowa Bożego. Midrasz jest rodzajem starotestamentowej archeologii, zachęcającej nas do nie pozostawania przy tym co znajdziemy na wierzchu, lecz do kopania głębiej w celu odkrycia ukrytych skarbów…”

Interpretacje midraszyjne zezwalają badaczom Pisma na wychodzenie poza bezpieczne granice ustalonego, świętego kanonu. Apostaci tacy jak pastor J. Ronald Jones za pomocą pozbawionej granic interpretacji midraszy mogą wspierać wszystkie swoje fałszywe nauki:

Święta żydowska historia = Zaratustra, Budda i Ozyrys?

„Midrasz wymaga tego by wszystko co czcimy dzisiaj, musiało być połączone z wielkimi i świętymi wydarzeniami z historii Żydów. Jest to w pełni akceptowalny sposób na wplatanie bezczasowości i ciągłości zdarzeń w ramy uświęconej narracji. Tak więc życie Jezusa było łączone z Abrahamem, Izaakiem, Jakubem, Mojżeszem, Dawidem, Danielem, Eliaszem, Elizeuszem, „2 Izajaszem” i innymi. Historia poczęcia z dziewicy jest odwzorowaniem wcześniejszych historii Zaratustry, Romulusa i Remusa, historia wniebowstąpienia odnosić się zaś miała do Buddy i Ozyrysa…” Midrasz odrzuca ortodoksyjną interpretacje Pisma – Jak tekst może stracić swój kontekst historyczny? Zamknięcie kanonu jest zamknięciem kanonu. Żadne późniejsze zdarzenia, mądrości i wartości kulturowe nie mają mocy zdolnej zmienić kanon. Nie można dodać do niego żadnych nowych tekstów. Wręcz przeciwnie, nowe wydarzenia muszą być interpretowane za pomocą kanonu. Kanon stoi ponad czasem jako sędzia zdarzeń teraźniejszych.”

„Zarówno żydowskie jak i liberalno-chrześcijańskie społeczności zgadzają się co do tego, że Biblia pozwala na nieustannie nowe interpretacje. Akceptują jako coś normalnego możliwość istnienia niezliczonych interpretacji , wszystkich oczywiście „inspirowanych” przez tekst. Ich celem jest „wyszukać” pełnię Słowa Bożego. (…)

Visotzky pisze: ‘Nie ma jednej interpretacji całego Pisma z którą wszyscy się zgadzają – i nigdy nie było. Gdy jakaś społeczność wierzących obstaje przy jednym spójnym sposobie odczytywania Biblii, w który muszą wierzyć wszyscy, stoi na progu śmierci jako licząca się wspólnota.” Midrasz podważa wiarygodność tekstu biblijnego. Skupia się na czytelniku i na jego osobistym wysiłku dla wyciągnięcia z tego tekstu jakichś osobistych wniosków. Ponieważ jest to regulowane w pewnym stopniu przez odpowiedni dobór słów w tekście, pozwala to czytelnikowi przerzucić do niego swoje wewnętrzne rozterki. Efektem tego jest powstanie interpretacji które często mijają się z tym co mówi tekst. Poważną wadą tej metody jest to, że spowodować może zastąpienie oryginalnego tekstu (przesłania) czyimiś personalnymi refleksjami. W najlepszym razie wymaga ono istnienia mistycznego postrzegania, które nie jest dane wszystkim czytelnikom.”

 

TALMUD

Talmud babiloński jest komentarzem Miszny stworzonym przez babilońskich, żydowskich mędrców (Rav) żyjących pomiędzy III p.n.e – VI n.e. Żydowscy mędrcy którzy wywodzili się z Babilonii określani byli mianem ravów (?) podczas gdy ci żyjący w Izraelu nazywani byli rabinami. Część Talmudu zajmuje się folklorem, głównie formułkami magicznymi i poradami medycznymi. Poniższy fragment z TORAH TO KABBALAH  R.C. Musapha-Andriessa, opisuje pierwszeństwo Talmudu babilońskiego w świecie żydowskich mędrców:

„Mamy dwie edycje Talmudu: Talmud jerozolimski i babiloński. Spośród tych dwóch pierwszeństwo i główny autorytet w judaizmie ortodoksyjnym ma Talmud babiloński, uznawany za pisma natchnione… Autorytet Talmudu babilońskiego jest tak duży, że gdy współcześnie ktoś mówi o Talmudzie, ma zawsze na myśli ten babiloński. Jest poważany bardziej niż Talmud jerozolimski. W razie sprzeczności między obydwoma lub innych wahań, decyduje zawsze Talmud babiloński.” (str. 40, New York, Oxford University, Press, 1982)

Według książki „Tajne Stowarzyszenia i Ruchy Wywrotowe” Talmud i kabała wywodzą się z żydowskich nauk przekazywanych drogą ustną, a którym przypisywano tą samą rangę co Prawu Mojżeszowemu:

„Jak mówił Fabre d’Olivet, Mojżesz, znający „całą wiedzę Egipcjan” zaczerpnął z misteriów egipskich nauki, przekazywane pózniej w formie ustnej przywódcom Izraelitów… Wierzą że ta tradycja ustna, będąca czymś zupełnie innym od tego co znajduje się w Pięcioksięgu (Torze), pochodzi od Mojżesza i spisana została później jako Talmud i kabała – taka jest opinia wielu żydowskich autorów. [Według Żydów Bóg dał Mojżeszowi zarówno Prawo spisane jak i te ustne, czyli Prawo ze wszystkimi jego interpretacjami i zastosowaniami – Alfred Edersheim]” (Omni Publications, 1964, str.6.)

To z Talmudu rabini wyodrębnili Zohar, ważną księgę kabały, co odnotowano w książce Webstera „Tajne Stowarzyszenia” oraz w Encyklopedii Żydowskiej:

  • 1. „… Monsieur Paul Vulliaud, w swoich niedawno upublicznionych, wyczerpujących badaniach nad kabałą stwierdza iż po pierwsze: datę jej powstania umieszcza się w przedziale VI wiek p.n.e. – X wiek n.e. Musi być jednak starsza niż Talmud, gdyż to w Talmudzie rabini są przedstawiani jako studiujący ją dla celów magicznych.
  • 2: Sefer Jecira ma być tekstem o którym wspomina Koran, jako o  „Księdze Abrahama”
  • 3: Rozległa kompilacja tekstów znana jako Sefer-Ha- Zohar, Księga Blasku, posiada ogromne znaczenie dla filozofii kabalistycznej. Według księgi Zohar „tajemnica mądrości” została przekazana Adamowi przez Boga podczas jego pobytu w Ogrodzie Eden, w formie księgi dostarczonej przez anioła Razaela (istnieje pogląd że Razael to nikt inny jak Lucyfer – przyp. tłum) Adam przekazał księgę Setowi… później przechodzić miała przez ręce Henocha, Noego, Abrahama czy Mojżesza który wg kabały miał być jednym z jej najważniejszych interpretatorów.
  • 4: Inni żydowscy pisarze deklarują… że Mojżesz poznał ją i otrzymał dopiero na Gorze Synaj… później przeszła w ręce siedemdziesięciu starszych… Dawida i Salomona.. Ezry… Nehemiasza i w końcu rabinów z pierwszych wieków naszej ery.
  • 5: „…Do tego czasu Zohar pozostawał jedynie tradycją ustną… spisany został przez uczniów Simona ben Jochaja. Talmud opisuje że przez 12 lat rabbi Simon i jego syn Eliezer ukrywali się w jaskini, gdzie siedząc w piasku po szyje, medytowali nad świętym prawem, a odwiedzał ich sam prorok Eliasz.
  • 6: W ten sposób, jak podają żydowskie legendy, wielka księga Zohar została skomponowana i spisana przez syna rabbiego, Eliezera i jego sekretarza – rabbiego Abbe.
  • 7:  Faktem jest że główne idee Zoharu znajdują swoje potwierdzenie w Talmudzie. Jak zauważa Encyklopedia Żydowska: „Kabała nie stoi w opozycji do Talmudu”, „wielu Żydów talmudystów wspierało ją i poszerzało”. Adolphe Franch nie ma żadnych obiekcji przed nazywaniem jej „sercem i życiem judaizmu”. (Webster, str. 9)

„Większość najbardziej liczących się rabinów okresu XVII i XVIII wieku wierzyła w świętość księgi Zohar i nieomylność jej nauczania.”  (Encyklopedia Żydowska, artykuł o kabale)

Nesta Webster (cytujący Josepha Barclaya), pokazuje nam bezsprzecznie antychrześcijańskie nauki Talmudu:

„To rabini, po tym jak ukryli przed ludźmi prawdziwe znaczenie swojej świętej tradycji, zatruli później to źródło dla przyszłych pokoleń. Obrzydliwe kalumnie rzucane na Chrystusa i chrześcijaństwo znajdują się nie tylko w pismach kabały, ale również we wcześniejszych edycjach Talmudu. W nim to, jak mówił Barclay:

„Nasz Pan i Zbawiciel jest „tym”, „tamtym”, „głupcem”, „trędowatym”, „zwodzicielem Izraela” itd. Czyniono próby udowodnienia że jest synem Józefa Pandiry, który uwiódł i zrobił dziecko Maryi. Jego cuda przypisuje się czarnoksięstwu, którego sekrety miał przynieść z Egiptu, ukrywając je w rozcięciu własnego ciała. Piszą że najpierw został ukamienowany a później powieszony w wigilię Paschy. Jego uczniów nazywa się heretykami i określa obelżywymi przydomkami. Zarzuca się im niemoralne praktyki, a Nowy Testament nazywa „grzeszną księgą”. Wszystko to pokazuje nam ich niezwykłą awersję i nienawiść. [Joseph Barclay, The Talmud, strony 38, 39; cf Drach, op. cit I.167] (Omni Publications, 1964, str.18-19)”

„… Encyklopedia Żydowska przyznaje że żydowskie legendy opisujące Jezusa znajdują się w Talmudzie i Midraszach, oraz w „Życiu Jezusa” (Toledot Yeshu) napisanym w czasach średniowiecza. Cechą wspólną wszystkich tych pism jest umniejszanie postaci Jezusa, nazywanie go bękartem, przypisywanie mu czarnoksięstwa i haniebnej śmierci. [Jewish Encyclopedia, artykuł o Jezusie] (Webster, str. 20)

[Inną nazwą „Toledot Yeshu” jest Sefer Toldoth Jehoshua (Zohar).]

„… dla zdyskredytowania chrześcijaństwa i podważenia wiary w boską naturę naszego Pana przyjęto subtelną taktykę… starano się udowodnić że należał On do sekty Essenczyków (twórców Zwojów z Qumran)… Żydowski historyk Gratz stwierdził że Jezus po prostu przywłaszczył sobie ich nauki… Tak więc po tym jak przedstawili go w Toledot Yeshu i Talmudzie jako czarnoksiężnika, żydowskie tradycje [wciąż] szukały sposobu wyjaśnienia dokonywanych przez Niego cudów i przedstawienia ich jako dokonań zwykłego uzdrowiciela (…)… skoro cuda Chrystusa można przypisać zwykłej znajomości praw natury, a jego doktryny są naukami jakiejś sekty, cała historia o Jego boskich mocach i misji przestaje mieć znaczenie… (Webster str. 23)

„… w pismach madam Blavatskiej dotyczących osoby Chrystusa pisze… ” Dla mnie Jezus Chrystus, uważany za Człowieka-Boga przez chrześcijan, kopia awatarów wszystkich narodów, hinduskiego Kriszny i egipskiego Horusa, nigdy nie był postacią historyczną”. Tak więc historia Jego życia jest ledwie alegorią związaną z  „człowiekiem zrodzonym z ludu, o imieniu Jeszua.” Jednak w innym miejscu twierdzi że Jezus mógł żyć w tzw. czasach Chrystusa, lub wiek wcześniej „jak podkreśla to Sefer Toldoth Yeshua”. Dalej madam Bławatska mówi że uczeni którzy powątpiewają w prawdziwość tej legendy…. są  kłamcami lub głupcami. „Potwierdzają to nasi Mistrzowie. Jeśli historia Jeszui lub Jezusa Ben Pandery jest fałszywa, to fałszywy jest też Talmud, całe prawo żydowskie. To uczeń Jehoshui ben Parachaja, piąty przewodniczący Sanhedrynu od czasów Ezry, był człowiekiem który przepisał Biblie… Ta historia jest prawdziwsza od tej z Nowego Testamentu, o której historia nie wspomina ani słowem.” (Webster, str. 299)

„…Toledot Yeshu relacjonuje nam, z całą gamą nieprzyzwoitych szczegółów, historię fryzjerki Miriam z Betlejem (4), zaręczonej z młodym mężczyzną imieniem Jochanan, lecz uwiedzionej później przez rozpustnika Józefa Pandire. Miriam urodziła syna którego nazwała Johoszuah lub Jeszu. Według autorów talmudycznej Soty i Sanhedrynu, Jeszu został zabrany w dzieciństwie do Egiptu, gdzie nauczono go sekretnej wiedzy kapłanów a po powrocie do Palestyny zaczął praktykować magię. (5) Toledot Yeshu mówi jeszcze co innego – Po osiągnięciu wieku męskiego Jeszu miał dowiedzieć się o swym nieprawym pochodzeniu – z tego powodu został później wyrzucony z synagogi i musiał ukrywać się jakiś czas w Galilei.

Dalej, w Świątyni Jerozolimskiej, znajdował się kamień na którym wyryto tetragrammaton [YHWH] lub Szem Hamphorasch, czyli niewypowiadalne Imię Boga. Kamień ten miał być znaleziony przez króla Dawida w czasie gdy kładziono fundamenty Świątyni i umieszczony później w Miejscu Najświętszym (Świętym Świętych – miejscu w Świątyni gdzie trzymano Arkę Przymierza). Jeszu wiedząc o tym przybył tam z Galiei, wszedł do Miejsca Najświętszego, przeczytał Imię Boga, przepisał je na kawałek pergaminu i włożył je pod nacięcie w swej skórze. Od tego momentu potrafił dokonywać cudów i przekonać ludzi że jest Synem Bożym przepowiedzianym przez Izajasza. Mędrcy z Synagogi, z pomocą Judasza, pochwycili Jeszu i przywlekli go przed oblicze Sanhedrynu, który skazał go na śmierć przez ukamienowanie. Ostatecznie został powieszony”. Tak wygląda historia Chrystusa według żydowskich kabalistów… (Webster. str. 21)

Przypomnijmy na tym etapie że Jerozolimska Szkoła Badań Synoptycznych (JSSR), której pseudo-badacze determinują doktrynę ruchów Hebrajskich, popiera czytanie i powoływanie się na hebrajskie Życie Jezusa (Toledot Yeshu):

„Dlaczego słowa Jezusa zawarte w synoptycznych ewangeliach są tak trudne do zrozumienia? Dlatego że oryginalna ewangelia formująca podstawy ewangelii synoptycznych była najpierw przekazywana nie w grece, lecz w języku hebrajskim. Pomimo to dzisiejsze tłumaczenia oparte są na tekstach greckich które same są tłumaczeniami prawdziwego hebrajskiego „Życia Jezusa”. Oznacza to że czytamy angielskie tłumaczenie tekstu który sam jest tłumaczeniem. [David Bivin (Dir. JSSR) & Roy Blizzard, „Zrozumienie Trudnych Słów Jezusa”, 1984 (str.19, 20; str.2,3, 1994 ed.)]

 

HAGGADA

Haggada jest technicznie rzecz biorąc liturgiczną instrukcją stosowaną podczas żydowskiego Sederu (pierwszy wieczór Paschy). Na stronie internetowej The History of Haggadah czytamy że została ona stworzona przez babilońskich Ravów w czasach średniowiecza. Nie są pismami starożytnymi, spisano je w tym samym okresie co kabałę.

Historia Haggady

„Słowo haggada pochodzi od tekstu/przykazania zawartego w Torze -„i powiesz (v’Higadeta) swoim dzieciom w tym dniu…”. Choć podstawą tej micwy jest zwyczajne przekazywanie historii wyjścia z Egiptu i wyjaśnienie kilku symboli Paschy, pełne jej wypełnienie wymaga czegoś więcej.

„W przeciągu wieków ciągle dodawano do Haggady coś nowego, tak aby spotęgować micwę. Wiele z tych dodatków spotkało się z tak dużą akceptacją ze strony Żydów, że zostały już na stałe częścią Haggady. Wśród nich mamy np. Chad Gadja i ‚Dayeinu.’ Rav Saadia Gaon (882 n.e – 942 n.e) nie dodawał w swojej Haggadzie żadnego z nich, choć wiedział o egzystencji Dayeinu. Ani Rashi (1040-1105) ani Majmonides (1135-1204) nie dodali Chad Gadji do swoich wersji Haggady (choć Rashi dodał Dayeinu)…

Metamorfoza Haggady dokonała się w póznym średniowieczu wraz z wynalezieniem prasy drukarskiej, która pozwoliła zaakceptować jej aszkenazyjską wersję (forsowaną przez Izaaka Lurię) nawet wśród Żydów sefardyjskich. Wersja ta oparta jest głównie na tekstach Rava Amrama Gaona, prowadzącego Jesziwe (szkołę religijną) Sury w latach 856-876 n.e. Tekst ten zatwierdził pózniej Rashi. (…)”

Społeczności aszkenazyjska i sefardyjska reprezentują dwie tradycje mistycyzmu który rozwinął się wewnątrz religii judaistycznej. To wyjaśnia nam dlaczego znajdujemy Haggadę na stronie internetowej społeczności New Age – Sirius Community razem z przedstawieniami sefirotów, Drzewa Życia (ścieżki okultystycznej inicjacji) i linkiem do strony The Way of the Kabbalah (Droga Kabały).

Aby studiować tradycję kabały należy poznać też historię i źródła teologiczne tych dwóch społeczności. Żydzi aszkenazyjscy pochodzą z Francji, Niemiec i Europy Wschodniej (najprawdopodobniej z nadkaspijskiej Chazarii, istniejącej jeszcze przed powstaniem Polski i Niemiec – przyp. tłum). Żydzi sefardyjscy żyli w Hiszpanii, Portugalii, Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie. Encyklopedia Religii opisuje aszkenazyjski chasydyzm (powstały w XII wieku w Niemczech) jako formę żydowskiego mistycyzmu.

 

CHASYDYZM ASZKENAZYJCZYKÓW

„Niemiecko-żydowscy pietyści zbudowali swój własny sposób rozumienia chasydu, „pietyzmu”, czerpiącego z wcześniejszych tradycji lecz podążającego również za nowymi. Ich światopogląd wyrósł z przeświadczenia że wola Boża została wyjaśniona w Pięcioksiągu (Torze danej Mojżeszowi na Górze Synaj) tylko częściowo. Wolą Boga jest by prawdziwie wierni i drobiazgowi Żydzi (czyli przedstawiciele chasydyzmu) niezmordowanie szukali ukrytej i wymagającej drugiej Tory, którą Bóg zakodował w tekście pierwszej Tory… „

” Ręka w ręke z filozofią Majmonidesa, mistycyzmem teozoficznym (kabałą) i scholastycznymi osiągnięciami badaczy Talmudu, pietyzm Żydów niemieckich zmienił oblicze Judaizmu na zawsze, zmieniając go z Judaizmu klasycznego w znany nam i funkcjonujący po dziś dzień Judaizm tradycyjny… Ich prace na temat manipulowania świętym imieniem (tetragrammatonem) w celu osiągnięcia wymiernych celów magicznych, wpłynęły w znacznym stopniu na późniejszy mistycyzm żydowski w Hiszpanii.” (Encyclopedia of Religion, tom. I, str.458)

 

ŻYDZI SEFARDYJSCY

Żydzi sefardyjscy są potomkami dużej społeczności żydowskiej żyjącej w średniowiecznej Hiszpanii i Portugalii. Po inwazji muzułmanów na Półwysep Iberyjski w VIII wieku, kościół rzymsko-katolicki sprzymierzył się z monarchami europejskimi w celu odzyskania hegemonii w Hiszpanii i Portugalii. Żydzi sprzymierzyli się z muzułmańskimi najeźdzcami i zinfiltrowali kościół rzymsko-katolicki w celu obalenia Państwa Kościelnego i wplecienia swoich praktyk okultystycznych w tradycje świata chrześcijańskiego. Od roku 1391 rozpoczęło się przymusowe chrzczenie tych „judaizujących” agentów pod groźbą ich wygnania lub śmierci, natomiast Hiszpańska Inkwizycja dostała polecenie ścigania heretyków i zdrajców. W roku 1492 Izabela Kastylijska i Ferdynand Aragoński, władcy ówczesnej Hiszpanii, wygnali Żydów sefardyjskich którzy odpowiedzialni są za rozpowszechnienie kabały w Europie. Internetowa strona Księgi Urantii wspomina o sławie jaką miał w Hiszpanii Mojżesz Majmonides:

„Największą osobistością w hiszpańskim judaizmie był filozof, talmudysta i naukowiec Majmonides (1135-1204). Starał się połączyć („zharmonizować”) judaizm z filozofią Arystotelesa.”

(Kolejne kabalistyczne kłamstwo udające wzniosły i uduchowiający tekst: Księga Urantii)

„The Encarta Concise Encyclopedia” w rozdziale „Cabala” umiejscawia jej korzenie w Hiszpanii i Francji:

„Kabała, generalnie żydowski mistycyzm w różnych formach – ezoteryczna teozofia która wykrystalizowała się w XIII-wiecznej Hiszpanii i Prowansji, [i rozwinęła] wraz z Sefer Ha-Zohar (Księgą Blasku) znaną po prostu jako Zohar. Korzeni kabały można dopatrywać się hellenistycznym mistycyzmie astralnym, którego adepci, poprzez medytacje i magiczne formułki, podróżowali przez siedem sfer astralnych. Hiszpańska, średniowieczna kabała, najważniejsza forma żydowskiego mistycyzmu, skupia się bardziej na wiedzy ezoterycznej, zrozumieniu natury boskiego świata i jego ukrytych związków ze Stworzeniem.

„Według Zoharu (…) istnieje Bóg Sam w Sobie, nienazwany, bezosobowy, bezkresny En Sof (Nieskończony). Teozofia Zoharu koncentruje się na 10 sefirotach (sferach i planach), symbolach życia wewnętrznego i [esencji Boga]. Ponieważ są one również archetypami dla wszystkiego co istnieje w świecie stworzenia, zrozumienie ich działania może wyjaśnić nam wewnętrzne procesy kosmosu i historii świata. Ta kosmiczna idea została poważnie rozwinięta w XVI-wiecznej Kabale Luriańskiej, powstałej w odpowiedzi na kataklizm który spotkał Żydów z Półwyspu Iberyjskiego w roku 1490 – wygnaniu ich z kraju. Żydzi przenieśli to doświadczenie w swój świat duchowy.”

Jak wielki rozmiar miało to wydarzenie opisuje Encyklopedia Groliera, podkreślająca również że Żydzi sefardyjscy byli praktykantami okultystycznych tradycji starożytnego Babilonu:

Sefardyjczycy są Żydami stosującymi się do liturgii i zwyczajów rozwiniętych przez Żydów średniowiecznej Hiszpanii i Portugalii. Ich nazwa pochodzi od Sefaradu, miejsca wygnania wspomnianego w Księdze Abdiasza 20, identyfikowanego w dawnych czasach z półwyspem Iberyjskim. W przeciwieństwie do Żydów aszkenazi, osiadłych w Niemczech, sefardyjczycy podążali bardziej za tradycjami babilońskimi niż tradycjami Żydów z Palestyny. Stworzyli również własny język, Ladino, inaczej judejsko-hiszpański, miksture średniowiecznego kastylijskiego, hebrajskiego, arabskiego i innych. Istnieje duży zbiór literatury spisanej w Ladino.

„Po wygnaniu Żydów z Hiszpanii (1492) i Portugalii (1497) wielu sefardyjczyków stworzyło gminy żydowskie na terenach Imperium Ottomańskiego – na Bałkanach, w północnej Afryce i na Bliskim Wschodzie. Inni zostali na półwyspie Iberyjskim, oficjalnie przechodząc na chrześcijaństwo. Określani mianem marranos (‚świnie’), byli obiektem ciągłych prześladowań. W końcu i oni opuścili te tereny na rzecz Europy północno-zachodniej – z głównym uwzględnieniem Amsterdamu. Tradycje sefardyjskie zostały zaadoptowane przez lokalne gminy żydowskie na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej. Z tego powodu termin Sefardyjscy jest dziś stosowany na określenie prawie wszystkich Żydów z tych terenów. Pośród najważniejszych myślicieli żydowskich wywodzących się z tradycji sefardyjskiej wymienia się Solomona ibn Gabirola, Mojżesza Majmonidesa i Barucha Spinoze.”

Królowa Izabela ewidentnie nie była zachwycona pomysłem wygnania Żydów, aż do czasu rytualnego morderstwa małego dziecka dokonanego przez pewnych kabalistów w roku 1490. W wartej uwagi książce Żyda Bernarda Lazara, spotykamy się z podobnymi oskarżeniami wobec kabalistycznych morderstw rytualnych:

Możemy dodać do tego podejrzenia, często usprawiedliwione, co do Żydów uzależnionych wręcz od praktyk magicznych. W rzeczy samej, w średniowieczu Żyd z definicji był postrzegany przez ludzi jako czarodziej; w Talmudzie możemy znalezć wiele formułek egzorcyzmów, a sama talmudyczna i kabalistyczna demonologia jest bardzo skomplikowana. Niewielu wie jak wielką rangę w praktykach magicznych przykłada się do krwi. W magii chaldejskiej posiada bardzo duże znaczenie… Dziś jest bardzo prawdopodobne, nawet pewne, że żydowscy magowie musieli składać ofiary z dzieci – to z tego powodu powstała znana legenda o morderstwach rytualnych.” (L’Antisemitisme, Tom II, 1934, str. 215)

Według książki „Inkwizycja Zrewidowana” Careya J. Wintersa, księga Zohar zawierała teologiczne usprawiedliwienia dla takich zbrodni:

„Niemiecki badacz Dr. Erich Bischoff znalazł przyzwolenia dla mordów rytualnych w Thikunne Zohar (Edition Berdiwetsch), księdze traktującej o kabalistycznej teozofii. W stosownym fragmencie czytamy: „Co za tym idzie, istnieje przykaz odnoszący się do zabijania obcych ludzi, którzy są niczym zwierzęta. Te zabójstwo musi dokonać się zgodnie z [naszymi] prawami. Ci którzy nie są powiązani z żydowskim prawem religijnym, muszą zostać złożeni w ofierze dla Boga Najwyższego.”

„Przypadek La Guardii nie jest wyjątkiem; wyroki skazujące za mord rytualny zapadały już wcześniej…” [RealCatholicism, 11/98]

Talmud, na którym opiera się Zohar, również przyzwala na zabijanie pogan (nie-Żydów):

Sanhedrynu 57a.
Kiedy Żyd zamorduje goja („Cuthean”), nie będzie żadnej kary śmierci. Jak Żyd ukradnie od goja, może sobie zatrzymać.

Pomniejsze Traktaty. Soferim 15, Reguła 10. To jest powiedzenie Rabina Simona ben Yohai:
Tob shebe goyyim harog („Nawet najlepsi z gojów powinni być zabici”).

Ten fragment nie jest z wydania Soncino ale z oryginalnego izraelijskiego babilońskiego Talmudu, jak podaje do 1907 roku żydowska Encyklopedia, opublikowanego przez Funk i Wagnalls i skompilowanego przez Isidore Singera, pod pozycją „Nieżydowski,” (str. 617). Ten oryginalny fragment Talmudu był ukryty w przekładzie. Żydowska Encyklopedia mówi że „…w różnych wersjach czytania były zmienione, ‘Najlepsi pośród Egipcjan’ ogólnie zamieniony” w wersji Soncino brzmi: „najlepsi z ciemnoty” (źródło: Talmud Obnażony)

Morderstwo rytualne samo w sobie nie było produktem średniowiecznej kabały. Prorok Starego Testamentu, Izajasz, opisuje gniew Boga spowodowany praktykami składania ofiar z dzieci, przejętymi przez ich przodków od ludów pogańskich:

Lecz wy zbliżcie się tutaj, wy, synowie czarownicy, potomstwo cudzołożnika i nierządnicy! Z kogo się naigrawacie? Przeciwko komu rozdziawiacie usta, wywieszacie język? Czy to nie wy jesteście dziećmi odstępstwa, potomstwem kłamstwa? Wy, którzy uprawiacie nierząd między terebintami, pod każdym zielonym drzewem, którzy składacie dzieci w ofierze w dolinach, wśród rozpadlin skalnych. (Izajasza 57:3-5)

[Zobacz także: II Królewska 16:3; II Kronik 28:3; II Królewska 23:10 Jeremiasza 7:31; 19:5; 32:35; Ezechiela 16:20,21; 20:26,31; 23:37,39; Psalmów 106:37,38]

 

PRAWA NOACHIDZKIE

 W czasach obecnych istnieje międzynarodowy ruch działający na różnych frontach (Chabad-Lubawicz, Ruch Nazareński, Ruch Korzeni Hebrajskich/Judaizm Mesjanistyczny, ruch Ostatni Deszcz” – Latter Rain/rzymskokatolicki Rok Jubileuszowy), dążący do podporządkowania całej ludzkości Prawu Starego Testamentu. Ten modny ruch pragnący zaadaptowania przez chrześcijan zwyczajów i świąt Starego Przymierza z powodzeniem kładzie fundamenty pod zjednoczenie Kościoła, do którego wzywa Jay Gary, stosując terminy typu „doświadczyć Roku Jubileuszowego 2000” czy „pojednać się z naszymi duchowymi korzeniami”. W „The Star of 2000” Jay Gary pisze:

„Kalendarz Izraela skupiał się na trzech najważniejszych świętach: Paschy, Pięćdziesiątnicy i Sukkot/Święcie Namiotów… Rok Jubileuszowy nadawał tym świętom szczególne znaczenie… tak wtedy jak i dziś, Jezus wzywa nas do obchodzenia Jego Jubileuszu… Czas zadąć w starożytny róg. To jest czas na połączenie się z naszymi duchowymi korzeniami.” (str. 84-5)

Ten potężny ruch najwyrazniej dąży do czegoś więcej – chce ustanowienia na całym świecie „Praw Noego” (już istniejących w prawie USA), które za nieposłuszeństwo karzą dekapitacją (Obj. 20:4). Encyklopedia Żydowska Judaizmu wymienia tych siedem uniwersalnych praw i podkreśla ich wiążącą naturę wobec nie-Żydów:

„Całostronicowe ogłoszenia w New York Times i innych gazetach głoszą: „Narody świata: Przestrzegajcie 7 uniwersalnych Praw Noego danych wam w Torze Mojżesza”…. Jest to surowe prawo gdyż naruszenie któregokolwiek z tych ustępów oznacza śmierć przez dekapitację (patrz Sanhedryn 57A)”

Jako źródło powstania „Praw Noego” Encyklopedia Judaizmu wskazuje Talmud babiloński:

„Wg Majmonidesa akceptacja tych siedmiu uniwersalnych nakazów oznacza że każdy z takich sprawiedliwych pogan (nie-Żydów) jest wliczany w poczet ‚pobożnych pośród narodów świata… zasługujących na swoją część w nadchodzącym świecie’ (Tosef. Sanh 13.2)”

  • (1) Sprawiedliwość w sprawach cywilnych [obowiązek ustanowienia systemu sądownictwa)
  • (2) Zakaz bluźnierstwa
  • (3) Zakaz bałwochwalstwa
  • (4) Zakaz rozwiązłości [wliczając w to cudzołóstwo i inne grzechy seksualne]
  • (5) Zakaz zabijania
  • (6) Zakaz kradzieży
  • (7) Zakaz spożywania mięsa wyciętego z żywego zwierzęcia [zakaz okrucieństwa wobec zwierząt] (T.B. Sanh. 56A)

Hebrajski badacz, Eliezer Segal, udokumentował to że Talmud babiloński jest komentarzem do Miszny, skomponowanej przez żydowskich uczonych z Babilonii (Ravów) w okresie III p.n.e – VI n.e. Pomimo zapewnień Chabad-Lubawiczów, Nazareńczyków i Ruchów Hebrajskich że źródłem 7 Praw Noego jest Tora (Rodzaju-Powtórzonego Prawa), dowody historyczne świadczą jednoznacznie że ich prawdziwe źródło, Talmud i Miszna, wywodzą się z tradycji babilońskich którym sprzeciwiał się Jezus zauważając że są sprzeczne z naukami Pisma (Starego Testamentu). Co za tym idzie „korzeniami” Ruchów Hebrajskich nie jest Tora Mojżesza, lecz okultystyczne tradycje przejęte przez Żydów z tajemnych nauk starożytnego Babilonu.

*   *   *

„Współczesny Żyd jest produktem Talmudu… Sam Talmud zaznacza że Biblia jest  dopiero na drugim planie: „Biblia jest jak woda, Miszna jest jak wino, a Gemara niczym wino korzenne.” (Soferim XV, 7, 13b.)” – Nesta Webster

*   *   *

Wtedy przystąpili uczniowie i rzekli do niego: Wiesz, że faryzeusze, usłyszawszy to słowo, zgorszyli się? A On odpowiadając rzekł: Wszelka roślina, której nie zasadził Ojciec niebieski, wykorzeniona zostanie. Zostawcie ich! Ślepi są przewodnikami ślepych, a jeśli ślepy ślepego prowadzi, obaj w dół wpadną. (Mateusza 15: 12-13)

___________________________________________________________________

 

Przypisy:

1. David Bivin and Roy Blizzard, The Difficult Words of Jesus, 1984, reprinted in 1994 and 1995, pp. 19,20 (pp. 2,3 in 1994 edition)
2. Ibid. p 19-20 (pages 2 and 3 in 1994 edition)
3. Ibid. p.22 (p.4 1994 edition)

 TALMUD

1. Paul Vulliaud, La Kabbale Juive: historie et doctrine, 2 vols. (Emile Nourry, 62 Rue des Ecoles, Paris, 1923)….”
2. „Rab Hanina and Rab Oschaya were seated on the eve of every Sabbath studying the Sepher Ietsirah; they created a three-year old heifer and ate it.” — Talmud treatise Sanhedrim, folio 65.
3. Koran, Sura LXXXVII. 10.
4. Zohar, section Bereschith, folio 55, and section Lekh-Lekha, folio 76 (De Pauly’s translation, Vol. I. pp.431, 446).
5. Adolphe Franck, La Kabbale, p. 39; J.P. Stehelin, The Traditions of the Jews, I. 145 (1748).
6. Adolphe Franck, op. cit., p. 68, quoting Talmud treatise Sabbath, folio 34; Dr, Christian Ginsburg, The Kabbalah, p. 85; Drach, De l’Harmonie entre l’Eglise et la Synagogue, I. 457
7. Adolphe Franck, op. cit., p. 69.

JEZUS CHRYSTUS I TALMUD

(4) cf. Baring -Gould, op.cit., quoting Talmud, treatise Sabbath, folio 104, (S. Baring-Gould, The Counter Gospels, 1874)
(5) Ibid.,p.55, quoting Talmud, treatise Sahhedrim,folio 107, and Sota,
folio 47; Eliphas Levi, La Science des Esprits, pp.32,33.

_____________________________________________________________________________________

Zobacz także:

Talmud i Jezus Chrystus (ang)

 

6 comments on “Korzenie ruchów judaizujących

  1. Ciekawy artykuł. Powinien pomóc zrozumieć dlaczego „kościoły Chrystusa” (z wyłączeniem Prawosławia) tak bardzo teraz prą do zjednoczenia z judaizmem. I dlaczego w ich obrzędach tak wiele jest odwołań do kultu AMONa. Myślę, że finał będzie w Londynie kiedy ta unifikacja na razie dokonywana poprzez sztukę (patrz watykańska rzeźba) czy decyzje (szykany inicjatorów wyniesienia na ołtarze Rozalii Celakówny) przybierze bardziej namacalne efekty.

    A co Pan myśli o takiej ewentualności iż pierwotne nauki Chrystusa (utożsamianego przez niektórych z Buddą) nie były skierowane do żydów.tylko do braminów a samo wydarzenie odbyło się wiele wieków wcześniej niż jest to wynikające z datowania z Biblii. Że to co obserwujemy jest tylko odtwarzaniem stanu sprzed opisywanych w mitologiach „wojen bogów”. W tym schemacie żydzi robiliby za za jakieś (koczownicze) plemię przejęte i przysposabiane do walki o odzyskanie wpływów przez przybyłych z zewnątrz przegranych w w/w walce braminów (rabinów) tak jak to było później z Chazarami chociażby. Że na przestrzeni dziejów kolejnym plemieniom miesza się w głowach by użyć ich jako mięsa armatniego do odzyskania utraconej władzy. I rekultywacji kultu AMONa, MOLOCHa, DIABŁA, MINOTAURA, …. etc

    Nie wiem czy Pan to czytał ale na stronie http://www.tribwatch.com/ladon.htm jest ciekawy esej „TRACKING LADON GOG AND THE HEBREW ROSE ” jak się różne kulty mitologiczne rozpowszechniały poprzez krainy i rody. Myślę, że tam znajdzie Pan wiele odpowiedzi na zadawane w różnych artykułach pytania. (Moze być problem z niektórymi zdjęciami z geocites.com. Większość była dostępna zamieniając początek na oocities ).

  2. Utożsamianie Jezusa i Buddy to karkołomna zabawa bez żadnych dowodów.
    nauki Jezusa nie były skierowane do Żydów, ale do wszystkich. Prawdziwy Jezus nie uczył tego co Budda, ani tego co przypisywały mu kłamliwe apokryfy gnostyckie – jak ew. Judasza czy pisma esseńczyków.

    Hindusi mają juz ponad milion bogów – sami już pogubili się w swoich bajkach. To nie oni byli pierwsi, ani nie Żydzi – pierwsza cywilizacja po Potopie to Sumer, i to z Sumeru pochodzą przodkowie i Hindusów, i Żydów, i Egipcjan itd.

    Wszystkie pogańskie ludy i kultury powielają bunt Nimroda (Gilgamesza), powielają jego bajki i fałśzywy kult jako boga. Po śmierci stał się bogiem- słońce, w nagrodę za odwróćenie się od wiary przodków – wiary w jednego Boga Stwórcę.

    Amon to inaczej Nimrod – (dlatego przydomek słońce: Amon-Ra)

    Syn Nimroda miał być jego reinkarnacją

    Nimrod, Semiramida, Tammuz

    Amon, Mut, Chofnu (stworzony na bazie Thota, czyli greckiego hermesa – zresztą po czasie złączonego w jedno bóstwo Hermes-Thota – gdyż połapali się po setkach lat że to jedno i to samo)
    gdy kult Amona przygasł pojawili się:
    Ozyrys, Izyda, Horus

    Zeus, Hera, Hermes

    amon, moloch, baal, grecki Pan,…baphomet… same kozły

    http://pl.wikipedia.org/wiki/Amon_%28b%C3%B3g_egipski%29

    Tammuz był jednocześnie kazirodczym partnerem matki, dlatego pozniej np. Tammuza (dumuziego) żeniono z Isztar (kolejną maską Semiramidy)

    Ezechiela 8:14

    Im dalej od Sumeru, tym mocniej mieszano, wzbogacano i zakłamywano pierwotne kłamstwo i religię stworzone przez Nimroda (czyt. Buntownika – przeciw komu się zbuntował? przeciw Stwórcy, tak jak wcześniej Szatan, dlatego przypisano mu podobne atrybuty). Religie prasłowiańskie, pragermańskie, celtyckie mają identyczne zródła. Dlatego atakowanie kultów Amona/Baala/molocha itd. przy jednoczesnym propagowaniu np. wiary słowian mija się z celem, gdyż posiadają jedno zródło.

    Pogańskie kulty i prekursorzy kabały próbowali też zmieniać pisma znane dziś jako Biblia (np. pojawia się kanon elohistów sprzed VII w.p.n.e ,skomponowany w północnym Izraelu – kraju Dana – gdzie np. po raz pierwszy pojawia się Elohim (bogowie) albo zmienia się historię – dla przykładu: w tym kanonie Abraham złożył ofiare z Izaaka).

    http://pl.wikipedia.org/wiki/Teoria_%C5%BAr%C3%B3de%C5%82

    Dzięki jednak między innymi królowi Jozjaszowi, patrz:

    http://pl.wikipedia.org/wiki/Jozjasz

    udało się zachować znany nam obecnie, tożsamy z pierwotnym, kanon pozwalający nam wciąż używać terminu „natchniony”.

    Dużo dobrej lektury o Biblii i Sumerze na stronie dr. Livingstona:

    http://davelivingston.com/tableofcontents.htm

  3. Księga Urantii wspomina o sławie jaką miał w Hiszpanii Mojżesz Majmonides:

    “Największą osobistością w hiszpańskim judaizmie był filozof, talmudysta i naukowiec Majmonides (1135-1204). Starał się połączyć (“zharmonizować”) judaizm z filozofią Arystotelesa.”

    Powyższy tekst znalazłem w tym artykule. Ponieważ Księga Urantii już od dawna dostępna jest w całości w Internecie każdy może sprawdzić, że takiego tekstu tam nie ma.

  4. Interesujący jest obraz o nazwie „ein_sof.png” , widzę w tym zapis jak na płycie od gramofonu tylko że amplitud owo, szukam tego obrazu o wyższej rozdzielczości aby to odczytać, ktoś wie gdzie można znaleźć lepszą rozdzielczość ?

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s