Ryba w sieci (czyli na tym kamieniu zbudował swój Kościół)

 

Źródło: greatdreams.com, tłum. Radtrap

Tytuł oryginału: THE FISH IN THE NET
Fragment pochodzi z książki Jesus Christ, Son of God
David Fideler

Symbolizm Apollo w Delfach

Diagram przedstawiający 153 ryby w sieci jest starszy od chrześcijaństwa, jest to przykład symboliki stosowanej dla boga Apollo w Delfach. Apollo jest wcześniejszą grecką personifikacją Logosu, uniwersalnego pośrednika, i to właśnie z matematycznej symboliki Apollona, boga harmonii, wywodzą się zarówno diagram 153 ryb jak i przypowieść o nakarmieniu 5000 ludzi [patrz Ew. Marka 6, Mateusza 14, Łukasza 9, Jana 6].

Czytaj dalej

Co łączy Jezusa Chrystusa z Pitagorasem?

 

„Nie będzie chyba nadużyciem stwierdzenie, że większość dzisiejszych chrześcijan nie ma pojęcia skąd wziął się symbol chrześcijańskiej ryby, albo co oznacza liczba 153. Nie oznacza to jednak, że mamy do czynienia z jakąś tajemnicą.”


 

Dr Joshua David Stone, tłum. Radtrap

„Istnieje bardzo interesująca przypowieść o Pitagorasie, którą opowiadano dla podkreślenia jego niezwykłych zdolności. Pitagoras podczas jednej ze swoich podróży napotkał rybaków wyciągających sieć pełną ryb. Pitagoras powiedział im, że poda dokładną liczbę złapanych przez nich ryb, na co rybacy odpowiedzieli, że jest to niemożliwe…

Czytaj dalej

Jahwe ujarzmia chaos

 

Źródło: acalyludpowieamen.pl

Księga Rodzaju zawiera piękny i przemyślany opis stworzenia. Jego układ jest stroficzny z powtarzającym się refrenem co sugeruje, że został skomponowany jako pieśń.  Wiele innych jego fragmentów także wskazuje, że hymn ten śpiewano z okazji pewnego święta.

Co do treści zaś, chyba niewiele więcej miejsc w Piśmie Świętym rodzi tyle kontrowersji i tak bardzo dzieli chrześcijan. Kto choć raz sobie nie zadał pytania czy świat powstał w sześć dni? Nie o tym jednak chciałem w niniejszym tekście. Opis z Księgi Rodzaju jest opisem typu „logos” – Bóg operuje słowem, są też jednak w Starym Testamencie opisy stworzenia typu „chaoskampf”.

Czytaj dalej

Ukryte w Biblii #7: Wąska Brama, Szeroka Brama

 

For automatic english translation click here

W Ewangelii Mateusza Jezus przestrzega swoich uczniów przed wchodzeniem „szeroką bramą”, co w całym świecie chrześcijańskim odbiera się jako metaforę grzesznego i łatwego życia bez Chrystusa, w konsekwencji prowadzącego ku ogniom piekielnym.

Wchodźcie przez ciasną bramę; albowiem szeroka jest brama i przestronna droga, która wiedzie na zatracenie, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. A ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do żywota; i niewielu jest tych, którzy ją znajdują. (Mt 7: 13-14)

Czytaj dalej

Kto stworzył ewangelie i Jezusa? fragment wywiadu z Joe Atwillem

 

Wywiad z Joe Atwillem, autorem książki „Caesar’s Messiah

Przeprowadzał Wilbert L. Cooper (vice.com), tłum. Radtrap (fragmenty)

 

(Vice) OK. Kiedy zacząłeś badać historię Jezusa?
Uczęszczałem do jezuickiej akademii wojskowej jako dzieciak gdzie studiowałem ewangelie. Pomimo tego, że w późniejszych latach oddaliłem się od Kościoła, przyszedł taki moment w życiu, że wróciło moje zainteresowanie postacią Jezusa Chrystusa.

Czytaj dalej

Fascynujące przypadki boskiego Juliusza C.

 

Opracowanie i tłumaczenia: Radtrap

Dziel i Rządź‘Zasada polegająca na skłócaniu ludzi, sianiu niezgody, by móc łatwiej rządzić’; fraza, hist. łac. divie et impera; dewiza królów: Filipa II Macedońskiego i Ludwika XI; Dziel i rządź, i za nic nie odpowiadaj (…). – „Angora”. (Słownik Frazeologiczny)

Juliusz Cezar został ogłoszony Pontifex Maximusem w 73 roku p.n.e. W antycznym Rzymie, przed przyjściem chrześcijaństwa, Pontifex Maximus przewodził dwunastu Pontifikom, będącym najważniejszymi kapłanami swoich czasów… Prześledź karierę Juliusza Cezara w celu zapoznania się z jego działalnością w Azji Mniejszej, zwłaszcza w Pontusie. (fargonasphere.com)

Czytaj dalej

Jak ważni byli Dioskurowie dla Rzymu?

 

Uchodzili za synów boga Zeusa i Ledy, żony króla Sparty…

Jedna z wersji mitu podaje, iż tej samej nocy królowa Leda oddała się Zeusowi (uwiódł ją pod postacią łabędzia) i swojemu mężowi, królowi Tyndareosowi. Stąd za ojca Polideukesa i Heleny uważano Zeusa, natomiast Kastora i Klitajmestry – męża Ledy. (…)

Mityczni Dioskurowie (Kastor i Polideukes) są identyfikowani z gwiazdozbiorem Bliźniąt (Gemini). Imionami ich nazwano najjaśniejsze gwiazdy w gwiazdozbiorze Bliźniąt – Kastor (Castor) i Polluks (Pollux) oraz jeden z księżyców Saturna – Polideukes (wikipedia)

Czytaj dalej

Biblijna gematria: 216 (część 2)

 

Źródło: biblegematria.com (fragmenty), tłum. Radtrap

72 Imiona Boga

Opowieść o przekroczeniu Morza Czerwonego w Ks. Wyjścia 14:19-21 przez długi czas była źródłem wielkiego zadziwienia badaczy jeśli chodzi o liczbę 216. W oryginalnej hebrajskiej wersji każdy z tych wersetów zawiera 72 litery, co łącznie daje ich 216. W tradycji kabalistycznej mówi się, że jeśli litery z tych trzech wersetów zapisze się jedna nad drugą (w pierwszym od prawej do lewej, w drugim od lewej do prawej, i w trzecim od prawej do lewej) to stworzy się 72 kolumny 3-literowych imion Boga. (…)
 

Czytaj dalej

Ukryte w Biblii # 6: Dwa osiołki

 

For automatic english translation click here

„Wchodźcie przez ciasną bramę. Bo szeroka jest brama i przestronna ta droga, która prowadzi do zguby, a wiele jest takich, którzy przez nią wchodzą. Jakże ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znają.” (Mt 7,13–14)

Wjazd Jezusa do Jerozolimy zrelacjonowany został przez wszystkich czterech Ewangelistów, jednak w przypadku Mateusza zachodzi pewna mała zmiana przy opisie środka transportu. Podczas więc kiedy Łukasz, Marek i Jan utrzymują, że królowi izraelskiemu wystarczył tylko jeden osiołek, Mateusz twierdzi, że przed przekroczeniem wschodniej Bramy Złotej, wymagał On dla siebie dwóch zwierząt – oślicy i jej źrebięcia.

Czytaj dalej

Małżeństwo w kulturze wedyjskiej

 

Źródło: biblioteka.nama-hatta.pl

WYCHOWANIE

Rodzina wedyjska nie ogranicza się do męża i żony. Często całe wioski są ze sobą powiązane liniami pokrewieństwa. Życie w tak bliskiej sobie społeczności staje się dużo łatwiejsze, a kultura pozostaje żywą, gdyż starszyzna przekazuje ją młodszemu pokoleniu. Pomimo faktu, iż ze swej duchowej natury jesteśmy pełni wiedzy i zalet, rodząc się w świecie materialnym musimy stopniowo uczyć się systemu wartości i odróżniania co jest dobre a co złe. Edukacja przebiega na trzech polach:

Czytaj dalej

Sufizm i kabała

 

„Punkt widzenia Mahometa również jest błędny, lecz nie wymaga on tak dużych poprawek jak ten „Jezusa”… Doktryny Islamu, gdy zinterpretowane poprawnie, nie odbiegają daleko od naszej Drogi Życia i Światła i Miłości i Wolności. Odnosi się to przede wszystkim do sekretnych doktryn. Zewnętrzne wyznanie wiary jest zwykłym nonsensem, adekwatnym do poziomu inteligencji ludzi pośród których je szerzono, lecz nawet pomimo tego Islam jest niezwykły w praktyce.

Jest to kodeks człowieka odwagi, honoru i szacunku dla samego siebie, stojący w kontraście do służalczego tchórzostwa potępienia – czmychających chrześcijan oraz ich zniewieściałej i niemoralnej akceptacji zastępczej ofiary , ich nędznej koncepcji samych siebie, „zrodzonych w grzechu”, „nędznych grzeszników” (…) Din – „surowość” lub „sąd” – może odnosić się do żydowskiego Prawa, bardziej nawet niż do Wiary (al-din) Islamu. Pojmuję judaizm jako kabalistyczny – lecz w praktyce niedoskonały.” (Aleister Crowley, ‚The Law is for All’ , strona 169)

Czytaj dalej

Stanisław Bulza: Graal (część III)

 

Źródło: polishclub.org

Według greckich mitów, w mieście Hermione, Chtiona, córka Foroneusa, wzniosła sanktuarium, gdzie czczono Demeter nazwaną Demeter Chtonia (Demeter Ziemska). Odtworzone świątynie eleuzeńskie istniały w całym grecko-rzymskim świecie. W Pergamonie założona została świątynia eleuzyńska już w III wieku przed Chrystusem. Zapewne tę świątynię miał na myśli św. Jan, o której wspomina w Apokalipsie: „Wiem, gdzie mieszkasz, tam gdzie wznosi się tron szatana”. Autor Apokalipsy nazwał „tronem szatana” wielki ołtarz Zeusa w świątyni pergamońskiej. Podobna świątynia była również w Aleksandrii. Po zwycięstwie nad Dariuszem III w słynnej bitwie pod Issos w 333 roku przed ur. Chrystusa, Aleksander Wielki wkroczył do Egiptu.

Po jego śmierci jeden z jego dowódców, jako Ptolemeusz I, założył w 304 roku przed ur. Chrystusa, dynastię ptolemejską. Nową stolicą Egiptu została Aleksandria. W okresie panowania Ptolemeuszów następowała hellenizacja Egiptu. Aleksandria stanowiła najpotężniejszy w tym czasie ośrodek kultury greckiej. Rozwój nauki i sztuki greckiej w Aleksandrii przebiegał dynamicznie.

Czytaj dalej