Symbolika omfalosa i sieci

 

Źródło: firstlegend.info (fragment), tłum. Radtrap

Żadna historia o betylu i omfalosie nie może być kompletna bez dwóch symboli, pojawiających się w nich niemal bez wyjątku, czyli bez węża i ptaka, w tym przypadku orła. Tak przy okazji, oba te stworzenia uznawano za strażników świętego głazu. W przypadku węża, a w każdym razie tak było w Delfach, bohater Apollo zabija go ze srebrnego łuku, stając się tym samym wychwalanym w legendach pogromcą smoków. Orzeł jest z kolei ważnym symbolem Rzymu. Jeśli przyjrzysz się bliżej poniższej monecie przedstawiającej węża, zobaczysz omfalosa stylizowanego na symboliczną szyszkę.

Czytaj dalej

Ryba w sieci (czyli na tym kamieniu zbudował swój Kościół)

 

Źródło: greatdreams.com, tłum. Radtrap

Tytuł oryginału: THE FISH IN THE NET
Fragment pochodzi z książki Jesus Christ, Son of God
David Fideler

Symbolizm Apollo w Delfach

Diagram przedstawiający 153 ryby w sieci jest starszy od chrześcijaństwa, jest to przykład symboliki stosowanej dla boga Apollo w Delfach. Apollo jest wcześniejszą grecką personifikacją Logosu, uniwersalnego pośrednika, i to właśnie z matematycznej symboliki Apollona, boga harmonii, wywodzą się zarówno diagram 153 ryb jak i przypowieść o nakarmieniu 5000 ludzi [patrz Ew. Marka 6, Mateusza 14, Łukasza 9, Jana 6].

Czytaj dalej

Co łączy Jezusa Chrystusa z Pitagorasem?

 

„Nie będzie chyba nadużyciem stwierdzenie, że większość dzisiejszych chrześcijan nie ma pojęcia skąd wziął się symbol chrześcijańskiej ryby, albo co oznacza liczba 153. Nie oznacza to jednak, że mamy do czynienia z jakąś tajemnicą.”


 

Dr Joshua David Stone, tłum. Radtrap

„Istnieje bardzo interesująca przypowieść o Pitagorasie, którą opowiadano dla podkreślenia jego niezwykłych zdolności. Pitagoras podczas jednej ze swoich podróży napotkał rybaków wyciągających sieć pełną ryb. Pitagoras powiedział im, że poda dokładną liczbę złapanych przez nich ryb, na co rybacy odpowiedzieli, że jest to niemożliwe…

Czytaj dalej

Biblijna gematria: 216 (część 2)

 

Źródło: biblegematria.com (fragmenty), tłum. Radtrap

72 Imiona Boga

Opowieść o przekroczeniu Morza Czerwonego w Ks. Wyjścia 14:19-21 przez długi czas była źródłem wielkiego zadziwienia badaczy jeśli chodzi o liczbę 216. W oryginalnej hebrajskiej wersji każdy z tych wersetów zawiera 72 litery, co łącznie daje ich 216. W tradycji kabalistycznej mówi się, że jeśli litery z tych trzech wersetów zapisze się jedna nad drugą (w pierwszym od prawej do lewej, w drugim od lewej do prawej, i w trzecim od prawej do lewej) to stworzy się 72 kolumny 3-literowych imion Boga. (…)
 

Czytaj dalej

Pierwszy

 

Pierwszy i najwyższy aspekt Boga był opisywany przez Platona jako Jednia (Τὸ Ἕν, „To Hen”), źródło albo Monada. Jest to Bóg znajdujący się ponad Demiurgiem, manifestujący się poprzez dzieło Demiurga. Z Monady powstał demiurg albo Nous (świadomość) – jej „nieokreślona” witalność obficie wypełniała monadę, wylewając się z niej i oblewając ją samą, tworząc jej odbicie. Owe odbicie nieokreślonej, niezgłębionej siły witalnej było nazywane przez Plotyna „Demiurgiem” albo stwórcą.

„Drugi” to zorganizowana we własnym odbiciu nieświadoma energia albo dynamis, nazywana również Jednią lub Pierwszym, albo Monadą.

Czytaj dalej

Zagadka liczby 515

 

515=5x103.

515 is a 53-gonal Number.

W „Boskiej Komedii” znajduje się wciąż nierozwiązana zagadka natury numerologicznej. Dante przepowiadał, że Apokalipsę poprzedzi pojawienie się wysłannika reprezentowanego przez liczbę 515. Uczeni zgadzają się co do tego, że musi to mieć jakieś powiązania z liczbą 666, liczbą Bestii z Apokalipsy Św. Jana.

Do tej pory nikt nie przedstawił rozwiązania tej zagadki.

Źródło: virtuescience.com

 

Własności wszechświata wg Platona (dialog „Timajos”)

 

Timajos wyjaśnia dalej stworzenie świata, które przypisuje boskiemu stwórcy. Demiurg, wiedząc czym jest dobro, chciał aby na świecie było go jak najwięcej. W kosmogonii Platona drugim, obok demiurga, czynnikiem sprawczym była konieczność, ananke.

Własności wszechświata

Timajos opisuje materię jako pozbawioną jednorodności czy harmonii, w której cztery żywioły były bezkształtne, zmieszane i znajdowały się w ciągłym ruchu. Wychodząc od przesłanki, że porządek jest czymś lepszym od nieporządku, podstawowym aktem stwórcy było wprowadzenie porządku w materię świata. W związku z tym wszystkie właściwości świata powinny być wyjaśniane poprzez kontekst tego co dobre/złe z punktu widzenia demiurga.

Czytaj dalej

Biblijna gematria: 216

 

Źródło: biblegematria.com, tłum. Radtrap (fragmenty)

Marność nad marnościami

Kolejną po Księdze Przysłów jest druga księga Salomona, Ks. Koheleta. Składa się ona z 222 wersetów. Tyle samo, bo 222 razy, występuje słowo „mądrość” w całej Biblii. W hebrajskiej Biblii pierwszym słowem Ks. Koheleta 1:1 jest דברי („słowa”). Wartość tego słowa w gematrii wynosi 216. Werset 1:2 zawiera natomiast kluczowe wyrażenie dla całej księgi, zazwyczaj tłumaczone jako: Marność nad marnościami, mówi Kaznodzieja, marność nad marnościami, wszystko marność.

W oryginalnym hebrajskim „marność nad marnościami, wszystko marność” wygląda tak: הבל הבלים  הכל הבל (Hebel Hebelim Hekel Hebel). Wartość tego zdania w gematrii wynosi 216. Słowa te padają ponownie w Koheleta 12:8, czyli w 216-tym wersecie Ks. Koheleta. Wyraźnie widać, że liczba 216 aż się prosi aby się jej bliżej przyjrzeć.

Czytaj dalej

Platon i liczba 216

 

Źródło: halexandria.org (fragmenty), tłum. Radtrap

Pitagoras wierzył, że każda liczba była święta i posiadała swoją unikalną moc. Jedynka była więc niewidzialną monadą, tworzącą wszystko z samej siebie. Dwójka to czysty dualizm, perfekcyjna równowaga między przeciwnościami. Trójka była cyfrą bogów, zaś czwórka cyfrą materialnego świata (stąd mamy cztery żywioły), itd. (…)

Platon oprócz tego, że miał fioła na punkcie geometrii (bryły platońskie zostały tak nazwane na jego cześć…) miał go również na punkcie liczb. Po tym jak stracono Sokratesa, podobno za niewybaczalną zbrodnię jaką było przyjmowanie pieniędzy od ludzi których nauczał (nie do pomyślenia!), Platon opuścił Ateny i powędrował do Egiptu, Sycylii oraz Italii. W trakcie podróży dowiedział się o Pitagorasie i szybko docenił wartość matematyki. Opierając się na koncepcjach przekazanych mu przez uczniów Pitagorasa, Platon stwierdził że:

Czytaj dalej