Tropajon i poranna Jutrzenka

 

Przykłady przedstawiające tropajon w świecie starożytnego Rzymu

W latach 420/430 n.e. gdy pojawiły się pierwsze wizerunki „ukrzyżowanego” Jezusa Chrystusa, nie wyglądał on na nich jak martwy człowiek, lecz jako ten który pokonał śmierć, Chrystus zwycięski … jak np. w przypadku poniższego reliefu z kości słoniowej znajdującego się w londyńskim British Museum, [gdzie zmartwychwstanie Chrystusa] skontrastowane jest z  jednoczesnym przedstawieniem wieszającego się Judasza. (ill. 117, na lewo). (carotta.de)

 

(Powyżej) Rzymski tropajon z przywiązanymi do palu jeńcami sarmackimi (kobieta trzymająca się za głowę prawą ręką, prawdopodobnie symbol pokonanej Sarmacji). Dupondius z czasów rządów Marcusa Aureliusza, 161-180 n.e.

 

(Powyżej) Rzymski tropaeum z czasów wojen w Dacji (Trajan’s Column 113 n.e.)

 

(Powyżej) Proces wznoszenia rzymskiego tropaionu. Jeńcy, kobieta i mężczyzna, trzymani za włosy po prawej. Fragment Gemma Augustea, ok. 20-30 n.e.

Caesar coin: Venus-tropaeum

Denar Cezara (odlany w Hiszpanii, 46-45 p.n.e.), przedstawiający koronowaną głowę Wenus, z profilu, spoglądającą w lewo. Przed nią malutki Kupid oraz lituus (obecnie znany jako pastorał) Pontifex Maximusa. Rewers monety: tropaeum z pojmanym Galem oraz opłakującą swój los kobietą, symbolizującą pokonaną Galię (Berlin, Pergamon Museum).

Octavian coin of Venus

Gdy rozwiązano triumwirat, jedną ze strategii przyjetych przez Oktawiana było naśladowanie ikonografii Cezara na monetach, przede wszystkim wykorzystaniu wizerunku Wenus jako założycielki klanu juliuszów (Iulii), oraz roszczeniu sobie tytułu Cezara. Tuż przed bitwą w Actium w 31 roku p.n.e. Oktawian wypuścił srebrnego denara w różnych wariantach, z różnych mennic, ale w tej samej tematyce. Awers monety przedstawia koronowaną głowę Wenus (lub stylizowanej na Wenus Pax). Na rewersie widzimy Oktawiana, pokazywanego jako cesarza-bohatera prowadzącego wojska do bitwy, albo jako cesarza w adlocutio, przemawiającego w natchniony sposób do żołnierzy. Niezależnie od wersji, inskrypcja korzystająca z imienia Cezar była taka sama: Caesar divi f[ilius] – Cezara syn boży (Berlin, Pergamon Museum).

Źródło: http://www2.cnr.edu/home/sas/araia/caesarcoins.html


 

Gwiazda Poranna, Jutrzenka (łac. Stella matutina, Lucifer) – nazwa planety Wenus, charakteryzującej się tym, że widać ją najdłużej nad ranem, przed wschodem Słońca, kiedy już inne gwiazdy stają się niewidoczne z powodu światła słonecznego.

W starożytności pogańskiej było to jedno z mitologicznych i poetyckich określeń, po grecku Fosforos, po łacinie Lucifer. W mitologii mezopotamskiej jedno z uosobień bogini Isztar, bogini wojny i miłości.

Chrześcijaństwo używa jej jako eschatologicznego symbolu, ukazującego misję zbawczą samego Chrystusa, a także rolę jego matki Marii z Nazaretu.

W liście św. Piotra ma ona znaczenie eschatologiczne – zwiastuje nadejście Dnia Pańskiego:

 
Quote-alpha.png

Mamy jednak mocniejszą, prorocką mowę, a dobrze zrobicie, jeżeli będziecie przy niej trwali jak przy lampie, która świeci w ciemnym miejscu, aż dzień zaświta, a gwiazda poranna /(łac.) lucifer/ wzejdzie w waszych sercach. (2 P 1,19).

Sam Jezus w Księdze Apokalipsy nazywa się gwiazdą poranną. Ma ona tam również znaczenie eschatologiczne:

 
Quote-alpha.png

Ja, Jezus, posłałem mojego anioła, by wam zaświadczyć o tym, co dotyczy Kościołów. Jam jest Odrośl i Potomstwo Dawida, Gwiazda świecąca, poranna (Ap 22:16).

 

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s