Chrześcijaństwo jako operacja Psyop Flawiuszy (część 1)

 

Źródło: postflaviana.org, tłum. Radtrap (fragmenty)

Christianity is Flavian Vanity

, 28.10.2014

W książce Caesar’s Messiah, Joseph Atwill wykazał, że rzymscy cesarze z rodu Flawiuszy, Wespazjan i Tytus, wymyślili chrześcijaństwo, mniej więcej w takiej formie jaką znamy je do dzisiaj. Co niezwykłe, władcy ci zostawili nawet spowiedź (przyznanie się do winy, ale wciąż w formie przechwałek) zakodowaną w Ewangeliach oraz pracach Józefa Flawiusza (Żyda pochodzącego rzekomo z rodu Machabeuszy, przyjętego później do rodziny przez Tytusa – przyp. tłum).

Religia została obmyślona jako element propagandy wojennej, wymierzonej przede wszystkim w diasporę Żydów hellenistycznych, ale również i w nie-Żydów (którzy stali się wcześniej celem misjonarzy judaistycznych). Ten akt wojny psychologicznej przekroczył wszelkie wyobrażenia Rzymian: nawet dzisiaj panuje powszechne przekonanie, że chrześcijaństwo wyrosło w niesprzyjających okolicznościach, ale dzięki swojej pokorze rozrosło się do potężnych rozmiarów, dzięki sprzyjającym trendom religijnym oraz filozoficznym, czy też w ogóle dzięki woli samego Boga. Jak napisał jednak sam Atwill:

… sposób w jaki chrześcijaństwo opisuje swoje początki, pokazuje że były one nie tylko ponad naturalne, ale również historycznie nielogiczne. Chrześcijaństwo, ruch wzywający do pacyfizmu oraz posłuszeństwa Rzymowi twierdzi, że wywodzi się z nacji walczącej z Rzymem przez stulecia. Stosowną analogią tego rzekomego źródła pochodzenia chrześcijaństwa byłoby stwierdzenie, że oto podczas II wojny światowej powstaje sekta założona przez polskich Żydów, ustanawiająca swoją siedzibę w Berlinie, i wzywająca swoich członków do płacenia podatków dla Trzeciej Rzeszy (29).

Kiedy Atwill publikował „Caesar’s Messiah”, nie chciał żeby jego książka była postrzegana jako anty-chrześcijańska, a jedynie aby mogła ona pomóc chrześcijanom oraz innym zobaczyć w jaki sposób chrześcijaństwo zostało zmanipulowane przez swoich twórców wywodzących się z elity, dla swoich własnych celów. (…)

Pomimo tego, że praca Atwilla jest często (słusznie) postrzegana jako coś oryginalnego, trzeba ją również postrzegać w kontekście teorii o rzymskim pochodzeniu Nowego Testamentu, która sama w sobie jest znacznie starsza. Bruno Bauer sugerował już w latach 40-tych XIX wieku, że Nowy Testament posiada charakterystykę rzymską i hellenistyczną, a nie judejską. Abelard Reuchlin [ii] oraz Cliff Carrington[iii] spekulowali, że mogą być w to zamieszani przede wszystkim cesarze z Flawiuszy (Wespazjan, Tytus, Domicjan).

Wkładem Atwilla w teorię Flawiuszy jest odkrycie starannie skonstruowanego literackiego podtekstu łączącego Nowy Testament oraz prace Józefa Flawiusza w jeden satyryczny, teologiczny i typologiczny system. W systemie tym biblijny Jezus jednocześnie przepowiada jak i zapowiada prawdziwe przyjście mesjańskiego „Syna Człowieczego” w kampanii wojskowej cesarza Tytusa, oraz dokonane przez niego zniszczenie Świątyni w Jerozolimie. Atwill był zaskoczony dlaczego ten podtekst był niezauważony przez tak długi czas, przypominając że : „prace ujawniające ich żarty i satyrę – Nowy Testament oraz relacja historyczna Józefa – są prawdopodobnie najdokładniej przeanalizowanymi książkami w literaturze” (10). (…)

Atwill twierdził, że zwoje znad Morza Martwego były kluczowe w re-kalibracji jego zrozumienia historycznego środowiska które dało narodziny Nowemu Testamentowi. Wiele z ważnych aspektów Zwojów nie zostało ujawnionych aż do 1991, ale dzięki namowom kolegi i przyjaciela Atwilla, Roberta Eisenmana, w końcu je opublikowano. Eisenman zasugerował, że w Nowym Testamencie widać działanie „rzymskiej ręki”. Prace Eisenmana (np. James the Brother of Jesus czy The New Testament Code) stanowiły ważne źródło inspiracji dla odkryć Atwilla. [iv]

 

Judea oraz cykl żydowskich rebelii przeciwko Rzymianom

W historycznym okresie rzekomego życia biblijnego Jezusa, Judea była w rzeczywistości epicentrum epickich rozmiarów, brutalnego konfliktu pomiędzy imperium Rzymskiego oraz członkami radykalnego, mesjańskiego odłamu judaizmu. Korzenie tego konfliktu sięgają nawet dalej, do czasów zelotów Machabeuszy oraz rebelii przeciwko Seleucydom (pozostałościom po wielkim, hellenistycznym imperium Aleksandra Wielkiego), która zakończyła się niełatwo osiągniętą niepodległością w 164 p.n.e. W 63 p.n.e. Rzymianie najechali Judeę, zaś Machabeusze stali się rzymskimi wasalami.

Rodzina obcokrajowców z Edomu (w Arabii) uzurpowała sobie później rolę Machabeuszy jako wasali Rzymian i poborców podatkowych w Judei. Początkiem reżimu herodianskiego było wmieszanie się w politykę Machabeuszy człowieka imieniem Antypater, edomskiego (idumejskiego) szlachcica którego rodzina rzekomo przeszła na judaizm. Dzięki jego działaniom, które zresztą bardzo się Rzymianom podobały, Antypater został mianowany rzymskim prokuratorem Judei za czasów Juliusza Cezara (47 p.n.e.), zaś jego syn Herod stał się gubernatorem Galilei, podczas gdy Machabeusze zachowali funkcję wysokich kapłanów.

Lud żydowski oraz ich machabejscy przywódcy duchowi byli wrogo nastawieni zarówno do Rzymian jak i rządów herodiańskich, i w roku 40 p.n.e. zbuntowali się pod przewodnictwem Antygona II, który zawarł sojusz z Partami.  Herodowi jednak, z pomocą wojsk rzymskich, udało się zdławić rebelię. Rzymski senat nagrodził Heroda tytułem „króla żydowskiego”, zaś Antygona wysłano do Marka Antoniusza, gdzie stracono go w 37 p.n.e.

Warto odnotować, że rzymska strategia polegająca na pozostawieniu Machabeuszy na stanowisku wysokich kapłanów, i tym samym zyskania sobie ich posłuszeństwa, zakończyła się fiaskiem. Od tego momentu Herod Wielki oraz jego następcy wyznaczali na wysokich kapłanów Jerozolimy swoich przyjaciół. Nikt już nie mógł ukryć wielkiego nacjonalistycznego i duchowego podziału między ludem Lewantu a Herodianami, znienawidzonymi agentami Rzymian. Ten problem wymagał pilnie jakiegoś rozwiązania.

 

Advertisements

2 comments on “Chrześcijaństwo jako operacja Psyop Flawiuszy (część 1)

  1. Nie jestem pewien czy można nazwać Józefa Flawiusza faryzeuszem, raczej saduceuszem gdyż należał do bogatej elity-królewsko-kapłańskiej, a faryzeusze byli wobec nich biedną konkurencją w dodatku, przodkowie Józefa-Machabeusze zwalczali – nawet śmiertelnie faryzeuszy.

    Co do korzeni chrześcijaństwa zorganizowanego (w sensie działalności, kościoła, i później dogmatów) to są takie, ale cel był przeciwny, dopiero później Flawiusze zaadaptowali tą religię do wzmocnienia Imperium, było to wtedy gdy masy ludzi w tym niewolników, poddanych czy wojowników, była ochrzczona, wtedy nie dałoby się inaczej rządzić, o co własnie chodziło. A forma synkretyczna powstała po to by łatwiej przechrzcić masy.

    Hej Radku czy uważasz, że symbol oka wszechwidzącego jest zły czy nie? – Choć należy zauważyć, że są 3 jego odmiany: lewe, prawe oko, i „środkowe”- 3 trzecie-wszystko widzące.
    MówiącyJakJest

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s