Ukryte w Biblii #4: Transfiguracja Pańska

 

For automatic english translation click here

W Ew. Jana 7 czytamy, że Chrystus potajemnie udaje się do Jerozolimy na Święto Namiotów. W połowie święta (Jana 7) ujawnił się w Świątyni, nauczając i sprzeczając się z uczonymi w Piśmie. Przy końcu święta udał się na Górę Oliwną (Jana 8). Gdy schodził z niej dnia następnego, trwało już Szemini Aceret, które jest również dniem szabatu. Uzdrowił wtedy człowieka, co wzbudziło gniew faryzeuszy, wściekłych za to, że uczynił to w szabat (Jana 9). Stąd wiemy, że w dniu zejścia z Góry Oliwnej trwało Szemini Aceret, dzień szabatu, dzień 3 kwadry księżyca oraz 33 urodziny Chrystusa.

Uczniowie będący świadkami Transfiguracji mieli ze sobą namioty, możliwe nawet, że mieli ich więcej niż potrzebowali! Byli dobrze przygotowani, ponieważ tak się składa, że był to czas świąteczny który zachęcał wiernych do przebywania w szałasach lub namiotach.

A odezwawszy się Piotr, rzekł do Jezusa: Mistrzu! Dobrze nam tu być; rozbijmy trzy namioty: Tobie jeden i Mojżeszowi jeden, i Eliaszowi jeden.  Nie wiedział bowiem, co ma powiedzieć, bo ogarnął ich lęk. I powstał obłok, który ich zacienił, a z obłoku rozległ się głos: Ten jest Syn mój umiłowany, jego słuchajcie. (Marka 9: 5-7)

Przemienienie Pańskie, zwane również Transfiguracją, miało dokonać się właśnie podczas hebrajskiego Sukkot. Podczas modlitwy Chrystusa na „wysokiej górze”, Jego uczniowie mieli ujrzeć nie tylko jaśniejącego Zbawiciela, ale również towarzyszących mu Eliasza i Mojżesza, reprezentujących Proroków i Prawo. Miało to być ostatnie Święto Namiotów w ziemskim życiu Chrystusa, podczas którego wiedział już, że zostało mu pół roku.

I oto dwaj mężowie rozmawiali z nim, a byli to Mojżesz i Eliasz, którzy ukazali się w chwale i mówili o jego zgonie, który miał nastąpić w Jerozolimie. (Łukasza 9: 30-31)

Mojżesz i Eliasz, podobnie jak Jezus, wychodzili na wysoką górę, by rozmawiać z Bogiem. Tą górą był Synaj — miejsce objawienia Jahwe, symbol przymierza. Przed spotkaniem z Panem obaj mężowie odbyli czterdziestodniowy post. Mojżesz otrzymał na Synaju tablice z dziesięciorgiem przykazań (por. Wj 19,33-34) i dlatego w tradycji żydowskiej uważany jest za prawodawcę, przez którego Bóg dał Izraelitom Torę. Z kolei Eliasz spotkał Pana w łagodnym powiewie wiatru. Pan posłał go do Izraelitów, a później Eliasz został uznany za ojca wszystkich proroków (por. 1Krl 19,9-13). (biblia.wiara.pl)

Ostatni dzień Sukkot, Szemini Aceret, był w tamtych czasach również dniem równonocy jesiennej. Pół roku później, w dniu równonocy wiosennej rozpoczynał się Nowy Rok w kalendarzu hebrajskim (Abib/Nisan). Dwa tygodnie później zaczynała się natomiast Pascha.

Zgodnie z tradycją Przemienienie miało dokonać się na Górze Tabor, niedaleko Morza/Jeziora Galilejskiego, około 100 km od Jerozolimy. Wg jeszcze innej tradycji, choć mniej popularnej i jeszcze mniej logicznej, było to na Górze Hermon (przez pewien czas terytorium Danitów, wysoko, ośnieżone szczyty, wg apokryfów miejsce zejścia zbuntowanych aniołów, święte miejsce ludów wrogich religii Izraela. Nie było w tym żadnej logiki, by uprawiać judejską wersję alpinizmu i tarabanić się na zimną, wysoką i niegościnną górę).

christjumj

Żadna jednak z Ewangelii nie mówi jaka to była góra. Nikt nie podaje nazwy. Nigdzie nie pada nazwa Tabor, ani żadna inna która sugerowałaby, że mógł to być Tabor. Jedynym odstępstwem jest św. Jan, który wymienia z nazwy jerozolimską Górę Oliwną, zaś wydarzenia które następują później, zaraz po zejściu, wskazują na to, że właśnie trwał szabat. Szabatem kończącym Sukkot było właśnie Szemini Aceret.

Rozwiązanie tego zagadnienia byłoby całkiem proste, gdyby nie fakt, że bardziej szczegółowa Ew. Jana nie mówi nic na temat Przemienienia.

Tak czy inaczej, w czasach Chrystusa Żydzi starali się świętować Szemini Aceret w Jerozolimie, był to cel swoistej pielgrzymki Izraelitów, również tych z odległej Galilei, co potwierdza Ew. Jana:

A potem chodził Jezus po Galilei; nie chciał bowiem iść do Judei, bo Żydzi zamierzali go zabić. A było blisko żydowskie święto namiotów. Rzekli więc do niego bracia jego: Odejdź stąd i idź do Judei, żeby i uczniowie twoi widzieli dzieła, które czynisz… Wy idźcie na to święto; Ja jeszcze nie pójdę na to święto, ponieważ mój czas jeszcze się nie wypełnił… A gdy bracia jego poszli na święto, wtedy i On poszedł, nie jawnie, lecz jakby po kryjomu. (Ew. Jana 7: 1-10)

 

a8b5eae5d72a9e63e9a742530356bde1

W dniu Szemini Aceret Izraelici woleli prawdopodobnie przebywać w świętej Jerozolimie, niż w okolicach góry które nie miały dla nich żadnego kulturowego ani sakralnego znaczenia. Sakralność Tabor jest tworem wieków późniejszych, kiedy stała się miejscem pielgrzymek chrześcijan.

Józef Flawiusz pisał, że umocniono tutejsze, już istniejące fortyfikacje około roku 60 n.e… jest praktycznie pewne, że Tabor była zamieszkana w czasach Chrystusa. Tym samym góra nie mogła być Górą Transfiguracji… ponieważ napisane jest, że Jezus wziął swoich uczniów „ i prowadzi ich na wysoką górę na osobność.” (Mateusza 17: 1-2), tak więc zabrał ich zapewne na sam szczyt, gdzie mogli być sami. (biblehub.com)

Jeśli Przemienienie miało dokonać się w Sukkot/Szemini Aceret, to pojawia się więcej przesłanek za tym, że miejscem akcji była Jerozolima i Góra Oliwna, które znaczyły dla nich wiele, a nie Góra Tabor, która nie znaczyła dla nich nic.

Istnieje również taka interpretacja, bardzo logiczna zresztą, wg której Góra Oliwna, z której był dobry widok na II Świątynię, była również miejscem ukrzyżowania Chrystusa. W takim wypadku, byłoby to chyba najświętsze z możliwych miejsc dla chrześcijaństwa – miejsce nauczania, modlitw, Przemienienia, pojmania i w końcu śmierci Jezusa. Jehoszua, Eliasz i Mojżesz – trzy krzyże.

Teraz pora na wyjaśnienie ukrytego przesłania całej Transfiguracji. Tego wyjaśnienia nie otrzymacie ani od swoich kaznodziei, nie znajdziecie tego też w mądrych i opasłych książkach teologicznych.

 

Kim jest „Chrystus”? Kim jest władca i sędzia sprawiedliwy? Co to wg znaczy, cała ta sprawiedliwość?

– Dzień Szemini Aceret był kiedyś dniem równonocy jesiennej, kiedy dzień i noc trwały tyle samo.

– W Zodiaku gwiazdowym (wciąż) jest to dzień w którym Słońce wchodzi w znak Wagi (ingres).

librasun

– Szemini Aceret to noc 3 kwadry Księżyca.

imageslh

– Data Szemini Aceret – 22.07 w kalendarzu hebrajskim – to proporcja 22/7, przybliżona liczba pi.

circlepi

Stosunek obwodu koła do jego średnicy jest liczbą stałą równą π – w przybliżeniu 3,14.

 

– Ostatnie Szemini Aceret w mitologii Chrystusa to dzień Jego 33-ich urodzin.

3j

– Jehoszua zabrał na górę swoich trzech uczniów – braci Jana i Jakuba (Boanerges – „Synowie Gromu”) oraz Piotra (Kefasa – skałę, kamień, jak wolisz. Wszystko jedno, naprawdę).

„Jakuba, syna Zebedeusza, i Jana, brata Jakubowego, nadając im imię Boanerges, to znaczy: Synowie Gromu. (Mk 3:17}
„Wyprawił tedy przed sobą posłańców, a ci udali się do pewnego miasta w Samarii, aby Mu tam przygotować miejsce. Lecz nie przyjęto Go tam, jako że kierował się ku Jerozolimie. Wówczas Jakub i Jan, uczniowie Jego, widząc to, powiedzieli: Panie; jeśli chcesz, to powiemy, żeby ogień zstąpił z nieba i pochłonął ich. (Łk 9:52-54)

… mitologiczne powiązania pana piorunów z dębami lub zalesionymi górami można zrekonstruować i powiązać z pierwotnym słowem proto-indoeuropejskim. (wiki)

Świadectwem roli dębu w kulcie Peruna jest nazwa przeginia (peregynia, beregynia), oznaczająca las dębowy. Z postacią gromowładcy wiąże się również, wedle praindoeuropejskiego modelu, motyw skały (materialna postać gromu) (wiki)

336532-nature-landscape-mountains-lightning-storm-electric-clouds-thunder-death_valley-california-736x459

Skała i pioruny

 

– Uczniowie przebudzili się i zobaczyli jaśniejące trzy postacie: Jehoszuę, Eliasza i Mojżesza. Trzech obudziło trzech.

image1362-transfiguration2a

– Siedem kolejnych dekretów cesarza Teodozjusza w latach 391-392 zakazało całkowicie religii pogańskiej oraz pogańskich uroczystości. Tradycja jest jednak dla ludzi pojęciem tak silnym, że zawsze znajdą oni jakiś sposób na jej zachowanie.

„Nie był to jednak koniec. Zeus nie był już czczony pod swoim imieniem, ale ludzie nie porzucili odprawiania rytuałów ku jego czci, tradycji sięgającej tysiącleci. Na szczycie gór będących w przeszłości miejscem kultu Zeusa, w rodzaju Olimpu czy Likajonu, czczono od tej pory jednego z chrześcijańskich świętych. Mowa o proroku Eliaszu, św. Eliaszu, który walczył z prorokami bożka Baala, który stojąc na Górze Karmel zesłał potężny deszcz na cierpiącą z powodu suszy ziemię… który kiedy umierał, zabrany został do nieba ognistym rydwanem. To wystarczyło żeby zastąpić nim postać Zeusa, zapoczątkowało też nowe dziwne mity w kulturze greckiej: teraz piorun był prorokiem Eliaszem przemierzającym nieboskłon, być może ścigającym smoka. Co ciekawe, sama Góra Karmel umiejscowiona „pomiędzy Judeą a Syrią” była siedzibą wyroczni z którą konsultował się Wespazjan w roku 69 n.e… (Tacyt, Dzieje 2,78).”  („Zeus”, Ken Dowden)

– Eliasz i Mojżesz reprezentowali nie tylko Prawo i Proroków, ale również dwa podejścia i przeciwległe sobie bieguny. Mojżesz był surowym egzekutorem nowego Prawa – dodajmy dość skomplikowanego Prawa. To za jego czasów Izrael zaczął obchodzić szabat. Nieposłusznych karano śmiercią – oprócz szabatu, wprowadzono więc zwyczaj kamieniowania. Mojżesz reprezentował ścisłą strukturę, ograniczenia, całkowite oddanie zasadom.

Eliasz był prorokiem powołanym przez Jahwe, walczącym z pogańskim Baalem (prawdopodobnie było to tylko określenie samego bożka, tytuł  w rodzaju „Pana”, nie zaś konkretne jego imię), który zmuszony był stawić czoła wielu przeciwnościom losu aby ratować swój lud. Za pośrednictwem Jahwe wzywał deszcz i pioruny. Pomimo tego, że był ścigany, nie dał się pojmać. Pomimo wszystkich niedogodności, szczęśliwie odniósł zwycięstwo i pokonał kapłanów Baala. Nie dostąpił jednak godności które były udziałem Mojżesza.

Eliasz i Mojżesz spotkali samego Boga na szczycie Góry Horeb (Synaj). Spotkaniu temu towarzyszyły wyładowania atmosferyczne, pioruny i wiatr.

 


Transfiguracja Pańska oznacza unię między dwiema koncepcjami – ograniczeniem oraz ekspansją i wolnością. Zamknięciem i otwarciem.

Transfiguracja to stan równowagi osiągnięty przez Chrystusa, pełniącego w narracji Nowego Testamentu rolę władcy i sędziego sprawiedliwego, rozumiejącego na czym polega idealna równowaga, rozumiejącego, że nierównowaga w jedną lub drugą stronę musi finalnie zakończyć się katastrofą dla rodzaju ludzkiego.

dees-police-prison-mini-drones-surveillance-cameras-700x350

full-list-gay-pride-2015-europe-main

Ten stan równowagi mógł być jednak postrzegany przez gnostycznych twórców Ewangelii również jako dążenie do unifikacji wszystkiego, co jest ewidentnym celem wrogów Boga-Stwórcy. Unifikacja wszystkiego, gender, transhumanizm, powrót do stanu Adama-Kadmona oznacza bowiem zniszczenie dzieła stworzenia, a nie jego dalsze trwanie, którego gwarantem ma być mesjasz. Akcja wywołuje reakcję. W ten sposób funkcjonuje cały wszechświat.

Unifikacja oznacza koniec, brak jakiejkolwiek reakcji.

gold-scales5bf941524ffaf254b9169a0bc4b9c03d

 

 

Radtrap


Wszystkie interpretacje tekstu biblijnego przedstawione do tej pory w serii „Ukryte w Biblii” są mojego autorstwa. Jeśli ktoś z czytelników spotkał się już kiedyś z podobnymi tezami, bardzo proszę o kontakt i podanie stosownych źródeł, ponieważ chciałbym się z nimi zapoznać. Dziękuję.

radtrap@hushmail.com


 

Hidden in the Bible #4

 

Reklamy

6 comments on “Ukryte w Biblii #4: Transfiguracja Pańska

  1. Świetne opracowanie.
    Ja jeszcze dodam że Mojżesz i Eliasz reprezentują pełnie królestwa Bożego.
    Mojżesz oznacza tych którzy umarli nim zobaczyli Królestwo Boże natomiast Eliasz tych którzy przeżyją czasy końca i żywo dotrwają przyjścia Chrystusa.

    „Zaprawdę powiadam wam, że są wśród stojących tutaj tacy, którzy nie zaznają śmierci, aż ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego w Królestwie swoim.
    A po sześciu dniach bierze z sobą Jezus Piotra i Jakuba, i Jana, brata jego, i prowadzi ich na wysoką górę na osobność.”
    Mateusza 16:28; 17:1

  2. Saturn był zarazem 7 i najdalszym znanym obiektem na niebie w starożytności a jego hebrajska nazwa to Shabbatai שבתאי. co znaczy „odpoczywający”. Siódmy dzień tygodnia to właśnie Sobota (od słowa Szabat) a w ang. Saturday. Czyli Saturn reprezentowałby surowe Prawo, którego centrum jest Szabat. Obecność potężnego Heksagonu na północnym biegunie Saturna już nie jest taką zagadką, Chrystus na krzyżu rozłożył sześcian czyli objawił nam prawdziwe znaczenia Prawa i osobę Boga.

    • Kult saturna to kult szatana; saturn utożsamiany był z molochem, składano dla niego ofiary z dzieci, ludzi – to nie ma niczego wspólnego z Prawem Najwyższego.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s