islamisci

Stanisław Bulza: „Święte prawo” (Część III.)

 

Źródło: polishclub.org


Wahabizm na Kaukazie

 

Na Kaukazie Północno-Wschodnim wahabici pojawili się w połowie lat dziewięćdziesiątych XX w. Złe warunki życia i brak perspektyw stały się jednym z ważniejszych powodów ich popularności. Zwolenników zdobyli głównie w Dagestanie (do dziś pod ich wpływem pozostaje około 7% ludności republiki) i w Czeczenii, niewielkie grupy pojawiły się w innych republikach. Głoszą oni idę powrotu do „czystego” islamu, pozbawionego lokalnych naleciałości (m.in. kultu świętych), które uznają za herezję. Dysponują poważną bazą materialną. Za ich głównych sponsorów powszechnie uważa się kraje arabskie, bez wątpienia jednak powiązani byli i są z Federalną Służbą Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej, która wielokrotnie wykorzystywała ich i prowokowała do destabilizacji sytuacji w regionie (zwłaszcza w Czeczenii).

Poważnym ciosem dla wahabitów stała się druga wojna czeczeńska, skutkująca rozbiciem ich tradycyjnych struktur, a także likwidacją ich najsilniejszego skupiska we wsi Karamachi w Dagestanie. Pretekstem do rosyjskiej interwencji stała się akcja czeczeńskich komendantów polowych – Szamila Basajewa i emira Al-Chattaba, którzy wtargnęli ze swoimi bojownikami do Dagestanu i ogłosili utworzenie kaukaskiego kalifa-tu. Krwawa i okrutna operacja rosyjska „zdyscyplinowała” także pozostałe kaukaskie republiki (http://pl.scribd.com/doc/53020867/PRACE-7).

Odrodzenie islamu w Czeczenii nastąpiło po dojściu do władzy Doku Zawgajewa w 1989 r. Powstał wówczas Czeczeno-Inguski Muzułmański Zarząd Duchowny (po ogłoszeniu niepodległości republiki przemianowany na Duchowny Zarząd Republiki Czeczeńskiej, a później na Muftiat Republiki Czeczeńskiej), pod kierunkiem którego zainicjowany został proces odrodzenia islamu, budowania nowych meczetów, tworzenia muzułmańskich instytutów i szkół. W 1990 r. powstały dwie partie islamskie: Droga Islamska i Islamska Partia Odrodzenia, które aktywnie uczestniczyły w czeczeńskim ruchu narodowym (http://www.sciesielski.republika.pl/czeczenia/pier.html).

Dżochar Dudajew (1944-1996), czerwony generał, został wybrany na prezydenta Czeczeno-Inguszeti 27 października 1991 roku przez partię „Islamska Droga”. Ogólnonarodowy Kongres Czeczeński poparli wszyscy mułowie, którzy zażądali oparcia sądownictwa na prawie koranicznym, szariacie. Obejmując urząd prezydenta Dudajew złożył przysięgę na Koran. Od samego początku swoich rządów odwoływał się do uczuć panislamskich. Odpowiedzią na wprowadzenie stanu wojennego przez B. Jelcyna było ogłoszenie przez Dudajewa świętej wojny z Rosją, „ghazawatu” (dżihad). Dudajew nie zawahał się wezwać wszystkich muzułmanów do przerwania dostaw ropy naftowej do Rosji. Zginął w 1996 r.

Jego imieniem nazwano rondo w Warszawie na skrzyżowaniu Alei Jerozolimskich i ulicy Popularnej. Nazwa przeforsowana została w 2005 roku w Radzie Warszawy przez klub PiS. SLD chciał nadać rondu nazwę Dzieci Biesłanu, ale nazwa ta przepadała w głosowaniu.

Od lat 90. XX w. przybyło do Polski około 90 tys. Czeczeńców. Większość z nich wyjechała na Zachód. Szacuje się, że w Polsce pozostało ich 8 tys.

W lipcu 2015 r. ABW zidentyfikowało 200 osób, które mogą mieć związek z Polską i islamskim fundamentalizmem. Wśród nich najwięcej jest Czeczenów, którzy przeszli przez polskie obozy dla uchodźców i mają nad Wisłą kontakty, ale dziś mieszkają w Syrii albo walczą po stronie Państwa Islamskiego (http://polska.newsweek.pl/abw-monitoruje-200-osob-ktore-moga-miec-powiazania-z-panstwem-islamskim,artykuly,367659,1.html).

W pierwszą rocznicę swego istnienia samozwańczy kalifat Państwa Islamskiego ogłosił Kaukaz swoim nowym wilajetem (prowincją), formalnie przyjmując składany od jesieni 2014 r. przez wielu tamtejszych rebeliantów hołd. Główna dotychczas islamistyczna organizacja w tamtym regionie, walczący z Rosją Emirat Kaukaski, traci na znaczeniu, a Moskwa obawia się nowej fali terroryzmu. Zwłaszcza, jeśli z Syrii i Iraku wrócą tysiące Czeczeńców i przedstawicieli innych narodów Kaukazu Północnego, walczący pod sztandarami Państwa Islamskiego (http://www.tvn24.pl).

 

Jazydyzm

 

Jazydyzm, jezydyzm, jest to religia synkretyczna, utworzona w XII w. przez szejcha Adiego, wyznawana głównie przez Kurdów, mieszkających na pograniczu Iraku (okolice Mosulu są ich największym skupiskiem), Iranu, Turcji, Syrii, Armenii, Gruzji oraz na emigracji (gł. Niemcy). Według części religioznawców religia ta wywodzi się z nałożenia się powierzchownego szyizmu na zaratusztrianizm. Jazydyzm łączy elementy islamu, chrześcijaństwa nestoriańskiego, pierwotnych wierzeń indoirańskich, kurdyjskich oraz judaistycznych. Uznają Abrahama i Mahometa za proroków, natomiast Jezusa za anioła pod postacią człowieka (Wikipedia).

 

Muzułmański fatalizm

 

Adam Mez w swej książce „Renesans islamu” pisze: „Ufność w Boga to główny dogmat sufich, który powstał w X w. Tym dogmatem sufiści wywarli olbrzymi wpływ na islam, pozostawiając w nim ślad, który obecnie nazywa się muzułmańskim fatalizmem. Terminologia muzułmańskiego fatalizmu nie pojawiła się wtedy po raz pierwszy, została jednak uporządkowana i określona w formie zachowanej po dziś dzień. Przez sufijski przykład i sufijską wymowność wbijało się teraz muzułmanom do głowy, że każdemu przypisany jest (kasama) doczesny sukces i klęska (rizk) na długo przed przyjściem na świat, „ucieczka przed nimi to samo co ucieczka przed śmiercią, która każdego i tak dosięgnie”, „a jeśli ktoś rankiem troszczy się o wieczór, trzeba mu to uznać za grzech”, „zapisanego na tabliczce przeznaczenia nie można powiększyć ani silą, ani podstępem”, a gdyby niebo było z miedzi, ziemia z ołowiu, ja zaś troszczyłbym się o swoje przeznaczenie, uznano by mnie za heretyka”, „przeznaczenie ludzi stworzone zostało na dwa tysiące przed stworzeniem ich ciał”.

I wreszcie mają oni – co z religijnego punktu widzenia jest najwartościowsze – ufność wobec Boga, taką samą, o jakiej nauczali asceci i tradycyjna ortodoksja, ale umocnioną i wyjaśnioną w formie pozbawionego życzeń radowania się losem, jaki dał im Bóg, a więc amor fati (rida). Wszystko to sprawia, że „człowiek cieszy się na równi nieszczęściem jak i szczęściem” i „że jest zadowolony nawet wtedy, gdy Bóg zsyła go do piekieł”. Ilustracją braku życzeń u prawdziwego sufiego jest opowieść o derwiszu, który wpadł do Tygrysu. Jakiś człowiek stojący na brzegu zobaczył, że derwisz nie umie pływać. Zawołał więc, ze zaraz pospieszy mu na pomoc. „Nie trzeba” – zawołał nieszczęśnik. „Chcesz się więc utopić?” – „Nie chcę”. „Czego więc chcesz?” – „Tego czego pragnie Bóg. Czy ja mogę czegokolwiek chcieć?” (Adam Mez, „Renesans islamu”, przełożył Janusz Danecki, PIW, Warszawa 1981).

Już w starożytnej Grecji filozofowie wprowadzili wiarę w przeznaczenie, czyli los nieodwracalnie wyznaczony każdemu w chwili urodzin. W Rzymie popularyzatorem wiary w przeznaczenie był poeta Wergiliusz (70-19 przed ur. Chrystusa), i w jego „Eneidzie” stanowi ona podstawę wszelkich faktów, ocen, wzorów i norm ludzkiego działania. Wiara w przeznaczenie czyni człowieka biernym, posłusznym, uległym, nakazuje stosować się do czyjejś woli, dawać się wodzić za nos, podporządkowywać się. W sektach islamskich uczeń ma być bezwzględnie posłuszny swojemu mistrzowi, musi więc być bierny i uległy, i zapewne dlatego wprowadzono wiarę w przeznaczenie. W starożytnej Grecji czy Rzymie wiara w przeznaczenie wiązała się z wiarą w reinkarnację. Nie wiadomo, czy w sufizmie ją przyjęto.

 

Dionizyjskie ryty w sekcie islamskiej

 

Mircea Eliade w swej książce „Historia wierzeń i idei religijnych” pisze, że sekta muzułmańska Aissawa (Isawiya) praktykuje ryty rozdzierania (sparagmos) i spożywania surowego mięsa (omofagia). Autor o tym rycie pisze: „W starożytnej Grecji odprawiano misterium, które polegało na partycypacji bachantów w całkowitej epifanii Dionizosa. Ryty odbywano w nocy, daleko od miast, w lasach i na górach. Łączność z bogiem osiągano poprzez ofiarowanie stworzeń rozdartych na strzępy (sparagmos) i spożycie surowego mięsa (omofagia). Rozszarpywane i pożerane zwierzęta były bowiem epifaniami Dionizosa lub też jego wcieleniami. Wszelkie inne doświadczenia, niezwykła siła fizyczna, odporność ciała na ogień i rany zadane orężem, „cudowności” (tryskające z ziemi mleko, wino czy woda), zażyłość z wężami i młodymi dzikimi zwierzętami są możliwe dzięki ekstazie, identyfikacji z bogiem. Dionizyjska ekstaza oznacza przede wszystkim przekroczenie ludzkiej kondycji, całkowite wyzwolenie, osiągniecie wolności i spontaniczności istotom ludzkim niedostępnych” (Mircea Eliade, „Historia wierzeń i idei religijnych”, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 1988). Ludzie biorący udział w tych rytach najpierw musieli doprowadzić się za pomocą alkoholu, narkotyków, szalonych tańców do ekstazy, szału. Będąc pod wpływem szału rozdzierali zwierzę i spożywali surowe mięso.

 

Szariat

 

Fundamentalizm muzułmański wyrósł z nacjonalizmu muzułmańskiego i pojawił się na fali rewolucyjnych przeobrażeń w Iranie w latach 1978-79. Po obaleniu szacha władzę w tym państwie przejęło szyickie duchowieństwo, na czele którego stanął Ajatollah Chomeini. Podstawą funkcjonowania państwa było prawo muzułmańskie „szariat”, które reguluje zarówno religijne, jak i cywilne życie narodu. Przywrócone zostały między innymi surowe kary za różnorakie przestępstwa, jak na przykład obcinanie złodziejom rąk, kamienowanie kobiet za cudzołóstwo.

 

Od fundamentalizmu do terroryzmu

 

Pod koniec XIX wieku datuje się początki ruchu panarabskiego. Bez wątpienia było to reakcją na poczynania państw Zachodniej Europy na obszarze zamieszkałym przez Arabów. Był on siłą jednoczącą muzułmanów przy równoczesnym rozwoju poszczególnych odłamów i sekt islamskich. Ruch dążył do wytworzenia jedności na płaszczyźnie językowej, religijnej i kulturalnej, zwracając się przeciwko wpływom państw europejskich. Hasła wysuwane przez przywódców ruchu, które miały być wyrazem wspólnego programu cechował powrót do Koranu, przeciwdziałanie misjom chrześcijańskim, bojkot szkół misyjnych i solidarność muzułmańską. W mniemaniu przywódców islamskich misje chrześcijańskie były forpocztą polityki zachodniej.

Kolebką ruchu panarabskiego był Egipt, gdyż tam najbardziej widoczna była ingerencja Europejczyków w ataki ze strony Zachodu, po wybudowaniu Kanału Sueskiego, który stał się teraz głównym szlakiem komunikacyjnym z Europy do Azji. Ojcem duchowym i bojownikiem reformacji był Afgańczyk Dżemal ud-Din el-Afgani (1839 – 1897). Swą naukę głosił, objeżdżając kraje zamieszkane przez mahometan. Pragnął zislamizować prądy idące z Europy. Jego główną myślą było to, by w Koranie znaleźć podstawy do przeciwstawienia się rządom despotycznym i przeprowadzić głębokie reformy. Zarówno on, jak i jego zwolennicy nie przyjmowali bez sprzeciwu tego wszystkiego, co z Europy płynęło na Wschód, lecz pragnęli obce wzory przystosować do potrzeb islamu.

 

Ruch reformatorski

 

Dżemal ud-Din głosił i nauczał, że islam przewiduje udział ludu w kierowaniu swymi losami oraz, że to, co się dzieło na skutek nacisku politycznego państw europejskich, nie jest fatalną koniecznością i należy się przeciwko temu bronić. Walczył zarówno z zachodnim, jak i wschodnim despotyzmem. Mobilizował szerokie warstwy ludowe przeciwko elicie rządzącej. W Kairze, gdzie przebywał w latach 1871 -1879, ze szkoły muzułmańskiej Al.-Azhar, która cieszyła się od dawna wielką sławą, uczynił silny ośrodek ruchu reformacyjnego. Gdy w 1879 r. opuszczał Egipt, był już uznany za niebezpiecznego burzyciela porządku. W Egipcie pozostawił liczne zastępy uczniów, którzy przechowywali i rozpowszechniali jego nauki.

Dżemal ud-Din dążył do zjednoczenia całej ludności muzułmańskiej pod kalifatem osmańskim. Sułtan turecki Abdul Hamid widział w nim użyteczne narzędzie do przeprowadzenia swojej polityki panislamistycznej. W 1896 r. Dżemal ud-Din przybył do Konstantynopola na wezwanie sułtana. Jednak przychylność sułtana trwała krótko, gdyż Abdul Hamid spostrzegł, że nazwisko reformatora stanowi niebezpieczeństwo dla jego rządów. Przyjaźń i sympatia sułtana zamieniła się wówczas w niechęć i nienawiść. W 1896 r. uczeń i zwolennik Dżemala ud-Dina zamordował szacha w Teheranie. Rząd perski zażądał wydania mistrza, lecz przed wydaniem, Dżemal ud-Din został otruty. Wydano natomiast jego trzech uczniów, których skazano na śmierć.

 

Muzułmański nacjonalizm

 

Idea zjednoczenia całej ludności muzułmańskiej nie została zrealizowana, lecz nauki Dżemala ud-Dina odegrały istotną rolę. Pod ich wpływem były wszystkie szkoły muzułmańskie, w których wychował się cały szereg działaczy i przywódców islamskich. Zbliżyli młodowschodni nacjonalizm ze zreformowanym islamem, z którego wyrosła siła nazwana muzułmańskim nacjonalizmem.

Hasła panislamistyczne nie zdołały powstrzymać mahometan od walki z mahometanami. Arabowie stanęli obok Anglii do walki z Turkami. Po zniesieniu kalifatu osmańskiego w 1924 r. stało się zupełnie oczywiste, że urzeczywistnienie idei panislamskiej w postaci jedności państwowej świata muzułmańskiego jest rzeczą niemożliwą. Miejsce panislamizmu zajął nacjonalizm muzułmański, w którym zjednoczyły się czynniki wschodnio-religijne z czynnikami narodowymi.

 

Rewolucja w Egipcie

 

Po raz pierwszy siła nacjonalizmu muzułmańskiego ujawniła się w Egipcie, gdzie 13 listopada 1918 r. wybuchła rewolucja, która poruszyła opinię całego świata muzułmańskiego. Anglia musiała uznać w nacjonalizmie muzułmańskim poważnego przeciwnika. 28 lutego 1922 r. Anglia przedstawiła sułtanowi Egiptu notę, w której uznana została w zasadzie niezależność Egiptu, lecz pod czteroma warunkami. Anglicy byli pewni, że nacjonaliści egipscy zadowolą się pozorami niezależności. Umowa ta nie przyniosła ostatecznego rozwiązania, a stała się jedynie zarzewiem dalszej walki między imperializmem angielskim, a nacjonalizmem muzułmańskim. W wyniku długich walk Anglia zgodziła się na dalsze ustępstwa, i wreszcie w 1936 r. została zmuszona uznać niepodległość Egiptu. Polityka angielska ograniczała się jedynie do ochrony dróg komunikacyjnych i swoich interesów gospodarczych.

 

Bractwo Muzułmańskie

 

W 1927 r. w Egipcie Hassan el-Ban zapoczątkował ruch pod nazwą Bracia Muzułmanie, który szybko uzyskał szerokie rzesze zwolenników. Rozprzestrzenił się on na wszystkie państwa muzułmańskie i w 1948 r. liczył ponad półtora miliona członków. Przywódcy intelektualni kierowali ruchem z Kairu i działali przez Stowarzyszenie Młodzieży Muzułmańskiej w Egipcie, które apelowało do tych samych ludzi i stosowało takie same metody co para masońska organizacja młodych YMCA, czyli Chrześcijański Związek Młodych Mężczyzn (Young Men’s Christian Assocciation). Jest to organizacja założona w 1844 r. w Londynie przez G. Williamsa. Rozwinęła ona na szeroką skalę działalność, przyciągając młodzież o różnych wyznaniach. Posiada ona charakter międzynarodowy z siedzibą w Genewie. Obecnie skupia około 2 milionów osób i działa w wielu państwach, w tym i w Polsce. Organizacja jest kuźnią kadr dla masonerii. Tajne organizacje masońskie działają na całym świecie.

Doktryna ruchu Bracia Muzułmanie jest ukierunkowana na islam w najsurowszej postaci. Przywódcy nawołują do ścisłego przestrzegania Koranu i życia zgodnego z regułami wiary islamskiej, oraz do ustanowienia muzułmańskiej władzy politycznej. Hassan el-Ban został zamordowany przez reżim króla Faruka w 1949 r.

W latach 70. XX w. z Ruchu Bracia Muzułmańscy wyodrębniły się organizacje terrorystyczne, takie jak Organizacja Wyzwolenia Muzułmańskiego, Stowarzyszenie Muzułmanów, Organizacja Dżihad. Bractwo Muzułmańskie stawiało sobie za cel walkę z syjonizmem oraz wpływami zachodnimi. Organizacja ta przeprowadziła szereg akcji terrorystycznych i w 1954 r. została rozwiązana przez rząd.

Po rewolucji w Egipcie w 2011 r., która obaliła dyktator Hosniego Mubaraka, Bractwo Muzułmańskie przejęło władzę w kraju, z prezydentem Mohammedem Mursim na czele. Jego rządy zostały obalone w zamachu stanu w nocy na 4 lipca 2013, a przywódcy Bractwa zostali aresztowani. Od obalenia Mursiego w starciach jego zwolenników z siłami bezpieczeństwa zginęło kilkaset osób, a tysiące zostało rannych. Tysiące Egipcjan od kilku miesięcy uczestniczyły w protestach siedzących, żądając powrotu prezydenta islamisty, który wygrał zeszłoroczne wybory, a obecnie jest więziony w nieznanym miejscu.

Bractwo, powstałe w Egipcie, szybko znalazło podatny grunt w innych krajach muzułmańskich, m.in. w Syrii, Transjordanii (późniejszej Jordanii), Palestynie, Arabii Saudyjskiej. Obecnie ma swoje filie w 70 krajach świata. Ich status jest różny — od oficjalnych partii politycznych, mających swoich przedstawicieli w parlamencie, przez grupy społeczno-religijne aż po podziemne, nielegalne bojówki terrorystyczne. Twierdzi się (bądź sami Bracia podają), że brali oni udział, po stronie islamskiej, w większości konfliktów zbrojnych w tej części świata, m.in. w wojnach arabsko-izraelskich, w algierskiej wojnie o niepodległość, po stronie afgańskich mudżahedinów czy kaszmirskich bojowników (http://pl.wikipedia.org/wiki/Bracia_Muzu%C5%82ma%C5%84scy).

Fundamentalizm muzułmański wyrósł z nacjonalizmu muzułmańskiego i pojawił się na fali rewolucyjnych przeobrażeń w Iranie w latach 1978-79. Po obaleniu szacha władzę w tym państwie przejęło szyickie duchowieństwo, na czele którego stanął Ajatollah Chomejni. Podstawą funkcjonowania państwa było prawo muzułmańskie „szariat”, które reguluje zarówno religijne, jak i cywilne życie narodu. Przywrócone zostały między innymi surowe kary za różnorakie przestępstwa, jak na przykład obcinanie złodziejom rąk, kamienowanie kobiet za cudzołóstwo.

W 1953 r. Amerykanie obalili premiera Iranu Mohammada Mosaddeegha i wprowadzili dyktaturę szacha Rezy Pahlawiego. Wcześniej w zamachu przeprowadzonym przez młodych szyickich fundamentalistów zginął doradca premiera Masaddegha, Hosni Fatem. W styczniu 1979 r. szach Iranu Mohammad Reza Pahlawi został obalony i wraz z rodziną opuścił Iran i udał się do USA, a następnie do Egiptu, gdzie zmarł w 1980 r. W lutym 1980 r. Ruhallah Chomejni (1900-1989) zaczął nawoływać do świętej wojny, której celem było rozszerzenie rewolucji muzułmańskiej. Dla fundamentalistów symbolem zła były przede wszystkim Stany Zjednoczone, które popierały szacha Iranu Reza Pahlawiego, który po zamachu stanu w 1953 r. doprowadził do zacieśnienia stosunków z USA. Pierwsze symptomy wzrostu wpływów irańskich pojawiły się w rozdartym wojną domową Libanie, gdzie powstały szyickie organizacje bojowe: Hezbollah (Partia Boga), Jihad (Święta Wojna).

Fundamentalizm muzułmański wzmógł się po agresji USA i Wielkiej Brytanii i innych na Irak, a następnie po rewolucjach, które przeszły w 2011 r. przez Afrykę północną.

 

Krwawe konflikty między sunnitami i szyitami

 

15 grudnia 2011 odbyła się oficjalna ceremonia zakończenia misji amerykańskiej w Iraku, a ostatni żołnierz opuścił ten kraj 18 grudnia 2011. Jednak w okresie wycofywania amerykańskiego kontyngentu z Iraku, sytuacja w kraju nie była do końca ustabilizowana. Chaos, wysokie bezrobocie i bieda, w wielu miejscowościach występuje brak wody i prądu, a spory na tle religijnym rozpoczynały się na najwyższych szczeblach władz. Przekładało się to na nastroje społeczeństwa. Ponadto nadal aktywne były sunnickie bojówki powiązane z Al-Kaidą, przeprowadzające ataki na szyitów.

Saddam Husajn (1937-2006) wyznawał islam sunnicki, modlił się pięć razy dziennie, spełniał wszystkie przykazania, a w piątki chodził do meczetu. W sierpniu 1980 roku w towarzystwie ważnych członków kierownictwa kraju wybrał się na pielgrzymkę do Mekki. Nie patrząc jednak na swoją sunnicką przynależność, przyjmował duchowych przywódców szyitów, odwiedzał szyickie meczety, wyróżniał ze swoich środków osobistych duże sumy na rekonstrukcję licznych świętych miejsc szyitów. Sunnici rządzili Irakiem za czasów Saddama Husajna, a po obaleniu dyktatora byli prześladowani przez rządzących szyitów.

Dlatego sunnitów, których po wkroczeniu Amerykanów do Iraku, wykluczono z życia politycznego, dyskryminowano, osadzano w więzieniach za rządów Nuri al-Malikiego, zabijano, z którymi się bardzo źle obchodzono. Wszyscy stracili pracę http://www.dw.de/niemiecki-polityk-by%C5%82-w%C5%9Br%C3%B3d-d%C5%BCihadyst%C3%B3w-pa%C5%84stwa-islamskiego-wywiad/a-18164199.

23 maja 2003, Levis Paul Bremwer III, administrator cywilny Iraku, mianowany przez Amerykanów, rozwiązał irackie siły zbrojne i służby bezpieczeństwa, formalnie zwalniając ze służby przeszło 400 tys. żołnierzy i funkcjonariuszy, w których służyło wielu sunnitów. Był to błąd, gdyż decyzja ta przyczyniła się do powstania oddziałów partyzanckich.

Choć terminy „sunna” (zwyczaje, postępowanie) i „szia” (partia) wskazują na pewne różnice dogmatyczne, to jednak rozszczepienie, jakie się dokonało w zaraniu istnienia islamu, było wynikiem sporów osobistych i walk o władzę. (P. Schmitz, „Wszechislam”, Trzaska, Ebert i Michalski S. A.) Od tego czasu istniała nieprzerwanie schizma szyicka. Istnieje też nienawiść między sunnitami i szyitami tam, gdzie żyją obok siebie.

Współcześnie taka nienawiść szerzy się w Iraku, gdzie wyraźnie wzrosło natężenie aktów przemocy, będących przejawem konfliktu między rządzącą szyicką większością i skarżącą się na dyskryminację sunnicką mniejszością. W Libii również rośnie napięcie między społecznościami sunnicką i szyicką w następstwie trwającej już ponad cztery lata krwawej rewolty antyrządowej w Syrii. Wielu szyitów popiera prezydenta Baszara el-Asada, walczący ze zdominowaną przez sunnitów rebelią. W Jemenie również trwały walki między szyitami a sunnitam. Obecnie szyiccy rebelianci nazywani Huti formalnie przejęli władzę w północnym i środkowym Jemenie. Natomiast południe opanowane jest przez plemiona sunnicke.

 

Organizacje terrorystyczne

 

W 1982 r. w Libanie powstała terrorystyczna organizacja islamskich szyitów pod nazwą Hezbollah – Partia Boga. Stawiała sobie za cel utworzenie państwa islamskiego opierającego się na wzorach irańskich. Terroryści z Hezbollah dokonali wiele zamachów na placówki i instytucje amerykańskie. Tutaj trzeba dodać, że w tym czasie wojska amerykańskie dokonały ponownej inwazji na Liban, ponoć w obronie chrześcijan. Zgodnie z konstytucją z 1943 r. prezydentem i dowódcą armii w Libanie mógł być tylko chrześcijanin – maronita, a premierem muzułmanin – sunnita. Taki podział był powodem ciągłych konfliktów wywoływanych przez Arabów. Chrześcijanie stanowili mniejszość w Libanie. Od 1967 r. Liban stał się celem wielu agresywnych poczynań Izraela. W 1978 r. wojskowy odłam OWP przeprowadził atak, w którym zginęło 25 osób.

W odwecie Izrael dokonał terrorystycznego najazdu na Liban. W wyniku starć zginęło 2 tys. niewinnych ludzi. W 1983 r. Izrael ogłosił światu, że OWP próbowała zamordować izraelskiego ambasadora w Londynie. Było to znowu usprawiedliwienie, gdyż dwa dni później Izrael dokonał ponownej agresji na Liban. Zginęło wówczas 18 tys. ludzi. W 1983 r. dokonano zamachu bombowego na główną kwaterę wojsk amerykańskich w Bejrucie. Ładunek wybuchowy był umieszczony w ciężarówce. Zginęło 170 amerykańskich komandosów. W chwilę później dokonano zamachu na siedzibę Międzynarodowych Sił Pokojowych w Bejrucie, w którym zginęło 70 osób. W odwecie CIA wysadziła w powietrze samochód wyładowany materiałami wybuchowymi w pobliżu siedziby przywódcy organizacji Hezbollah. Zginęło wówczas 80 osób. Zamach ten nie został nazwany terrorystycznym. Znawcy od terroryzmu nie zajęli się tym wydarzeniem, i nikt też nie nazwał terrorystami osób odpowiedzialnych za zbombardowanie wybrzeża libańskiego przez amerykański okręt „New Jersey”.

Do najgroźniejszych organizacji terrorystycznych należy sunnicka organizacja posługująca się metodami terrorystycznymi Al-Kaida (arab. „baza”), która została utworzona w 1988 r. przez Abbdallaha Azzama. Początkowo Al-Kaida miała na celu przeciwstawiać się radzieckiej agresji na Afganistan, ale szybko przekształciła się w pansunnickie ugrupowanie, którego głównym celem stało się zwalczanie wpływów Izraela, USA, i państw zachodnich w krajach islamskich. Najprawdopodobniej działa jako sieć ugrupowań terrorystycznych na całym świecie.

Powiązana z Al-Kaidą jest somalijska radykalna milicja islamska Al-Szabab, która przyznała się do ataku na centrum handlowe w stolicy Kenii Nairobi w dniu 21 września 2013 r. W ataku zginęło co najmniej 39 osób, a 300 zostało rannych. Wśród ofiar śmiertelnych znaleźli się członkowie rodziny prezydenta Kenii oraz dwaj Kanadyjczycy i Francuzi. Jeden z zamachowców zmarł w wyniku odniesionych ran postrzałowych. Szef policji w Nairobi Benson Kibue oświadczył: to atak terrorystyczny. Wszystko wskazuje na to, że celem ataku byli niemuzułmanie. Atak ma być również odwetem za interwencję wojskową Kenii w Somalii. Zamachowcy zabarykadowali się w centrum handlowym. Szababowie zagrozili kolejnymi atakami.

Harakat asz-Szabab al-Mudżahidin (HSM), znana powszechniej Asz-Szabab (z arabskiego znaczy tyle co „Młodzi”) – jest to somalijska radykalna islamska organizacja militarna. Od 2012 formalnie komórka Al-Kaidy w Rogu Afryki. Ugrupowanie liczy ponad 14 tys. bojowników, którzy walczą w somalijskiej wojnie domowej o przejęcie władzy, wprowadzenie prawa szariatu i ustanowienie kalifatu islamskiego. Obecnym dowódcą formacji jest Szajch Ibrahim al-Afghani.

Islamski Dżihad jest egipską organizacją działająca od późnych lat 70. XX w., znana także pod nazwami Grupa Dżihad oraz Talaa’Al-Fateh. Jedna z dwu istniejących frakcji jest prowadzona przez Aymana Al-Zawahiri, natomiast druga (znana pod nazwą Talaa’ Al-Fateh) przez Ahmada Husajna Awiza. Siedzibą tej organizacji jest stolica Syrii Damaszek. Działacze Islamskiego Dżihadu uważają za swego duchowego przywódcę szejka Umara Abd-Al Rahmana, wiezionego obecnie w Stanach Zjednoczonych. Celem organizacji w Egipcie było dążenie do upadku rządu prezydenta Egiptu Hojni Mubaraka (obalonego w wyniku protestów ulicznych w lutym tego roku) i utworzenie w Egipcie republiki islamskiej na wzór Iranu. Innym celem Dżihadu jest także wyeliminowanie wszelkich zachodnich, szczególnie amerykańskich wpływów w Egipcie.

Obok wyżej wymienionych organizacji terrorystycznych, w świecie arabskim działają jeszcze inne ekstremistyczne ugrupowania takie jak: Hamas, Libańska Frakcja Zbrojnej Rewolucji, Organizacja Arabskiej Walki Zbrojnej, z którą miał kontakty najgroźniejszy terrorysta świata Iljicz Ramirez Sanchez znany bardziej pod pseudonimem jako Carlos Caracas. Nieżyjący przewodnik i mistrz duchowy „Dżamaharii” pułkownik Kadafii powołał do życia organizację pod nazwą Sprzymierzone Przewodnictwo Rewolucyjnych Sił Narodu Arabskiego, która skupiała wszystkich najgroźniejszych terrorystów. Organizacja ta przeprowadziła szereg akcji terrorystycznych. W latach siedemdziesiątych przetoczyła się wielka fala aktów terrorystycznych.

 

Państwo Islamskie (ISIS)

 

Państwo Islamskie (ang. ISIS, Islamic State of Iraq and Sham) to obecnie najbardziej znane ugrupowanie terrorystyczne. To salaficka organizacja terrorystyczna, działająca między innymi na terytorium Iraku i Syrii, której celem jest utworzenie kalifatu (odpowiednik zachodnioeuropejskiego cesarstwa lub królestwa). Szacuje się, że pod koniec sierpnia do grupy należało około 80 tysięcy bojowników, którzy każdego dnia dopuszczają się mordów na niewinnej ludności cywilnej.

W Syrii czynnie działała iracka Al-Kaida, która przeprowadziła kilka zamachów terrorystycznych na cele wojska syryjskiego. Pion Al-Kaidy w Syrii, który uformował się w grudniu 2011 i występował pod nazwą Front Obrony Ludności Lewantu (Dżabhat al-Nusra) i zrzeszał 29 ugrupowań. Z Frontem Obrony współpracowała salaficka grupa Ahrar asz-Szam oraz dżihadyści z Fatah al-Islam, a także pakistański Tehrik i Kaliban.

10 kwietnia 2013 głównodowodzący Frontu Obrony, Abu Muhammad al-Dżulani, przyrzekł lojalność Ajmanowi az-Zawahiriemu, liderowi Al-Kaidy. Al-Dżulani przyznał się do przeprowadzenia wielu zamachów na Asada. Dzień wcześniej bojownicy Frontu oficjalnie ogłosili, iż są odgałęzieniem Islamskiego Państwa w Iraku, czyli tamtejszej filii Al-Kaidy. Liczbę dżihadystów oceniano wówczas na 5 tys. Po deklaracji al-Dżulaniegoo, lider Islamskiego Państwa w Iraku Abu Bakr al-Baghdadi ogłosił fuzję z Dżabhat al-Nusra, proklamując powstanie Islamskiego Państwa w Iraku i Lewancie. Nie spotkało się to z akceptacją al-Dżulaniego (głównodowodzący Frontu Obrony), ani Ajmana az-Zawahiriego.

Lider Al-Kaidy w liście otwartym z 9 czerwca 2013 nazwał decyzję al-Bagdadiego błędem i ją anulował. Al-Bagdadi nie podporządkował się decyzji az-Zawahiriego i 15 czerwca 2013 ogłosił, iż oba podmioty będą działać jako jedna organizacja pod nazwą Islamskie Państwo w Iraku i Lewancie (ISIS). Na początku listopada 2013 lider Al-Kaidy Ajman az-Zawahiri po raz kolejny nakazał rozwiązanie ISIS i powrót bojowników dawnego ISI do Iraku, z kolei filią światowej Al-Kaidy w Syrii obwołał ugrupowanie Dżabhat al-Nusra. Zmarginalizowany ISIS porzucił sojusz z Dżabhat al-Nusra, wdając się w nimi w bratobójcza walkę (http://pl.wikipedia.org/wiki/Wojna_domowa_w_Syrii).

Mordując, krzyżując i ścinając głowy podbijali kolejne obszary Syrii, po czym na przełomie 2013 i 2014 wkroczyli do Iraku. Wykorzystali słabość irackiego rządu i zajęli obszary na północy i zachodzie – m.in. miasta Falludża, Ramadi, Tikrit i Mosul. Ustanowili kalifat ze stolicą w syryjskim mieście Rakka (http://www.politykaglobalna.pl/2014/06/czym-islamskie-panstwo-iraku-lewantu/).

Jak donoszą media, Islamskie Państwo jest tak radykalnym ugrupowaniem, że nawet Al-Kaida zaczęła je krytykować. Sunnicka organizacja traktuje ludzi o innym wyznaniu z niezwykłą brutalnością, prowadzi masowe mordy na irackich żołnierzach, szyitach, Kurdach i chrześcijanach. Opublikowany w październiku 2014 r. raport ONZ stwierdza, że zbrojne ugrupowania dżihadystów przeprowadzają masowe egzekucje, porywają kobiety i dziewczynki jako niewolnice seksualne, przemocą wcielają dzieci w swoje szeregi.

Według agencji Associated Press, bojownicy z organizacji Państwo Islamskie i Al-Kaidy zebrali się w listopadzie 2014 r. w wiejskim domu w północnej Syrii i ustalili, że przestaną zwalczać się nawzajem i połączą siły w walce z przeciwnikami. Agencja powołuje się na wysokiego przedstawiciela syryjskiej opozycji i bliżej nieokreślonego dowódcę rebeliantów.

„Święte Prawo” było ucieleśnieniem organizacji imperium, stąd tytuł pracy.

 

Stanisław Bulza

  • Fot. za gosc.pl / wyb. zdj. wg.pco

3 comments on “Stanisław Bulza: „Święte prawo” (Część III.)

  1. Piszę to do Tych którzy dzialają przeciwko Ludzkości .Jaka wczoraj została uruchomiona częstotliwość?chcecie wymordować dzieci Boże?Bóg o wszystkim już wie ,i za każdym razem będzie tak czynił ,do skutku.Lamiecie Prawo Boże .Bóg dał ludzkości Wolną Wolę ,lecz Wy wpływacie na poczynania ludzi ,odcinając Ich od Boga .Czy cała ludzkość ma się przebudzić w jednej chwili ,aby doszło do samosądu ,i aby Wam wymierzyli karę .Tak było już we wcześniejszych czasach ,i nie za sprawą Boga lecz ludzką .Wykorzystajcie czas Laski i Miłosierdzia który został Wam dany ,aby wrócić do Boga .Bóg nie łamie danego Słowa .Z Bogiem i tylko z Bogiem.

  2. pasożyt-to więzienie sami sobie tworzymy ,czyń uczynki miłosierdzi i kochaj bliżniego ,a poznasz prawdę.Mówili o tym Prorocy ,Praojcowie ,Jezus Chrystus ,Wielcy Mistrzowie ,,Poznacie prawdę ,a Prawda Was wyzwoli ”Trzymaj się z Bogiem.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s