islam_evolution

Stanisław Bulza: „Święte prawo” (Część I.)

Źródło: polishclub.org


„Świt Odysei”

 

W latach 30. XX wieku liczba wyznawców islamu wynosiła około 200 mln (Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powszechna, Wydawnictwo „Gutenberg”, Kraków), a obecnie na świecie liczbę muzułmanów szacuje się na 0,9–1 mld. Nie ma dokładnych danych, gdyż w wielu z państw muzułmańskich nie przeprowadza się spisów ludności. Prawdopodobnie jest to liczba zawyżona, gdyż w 1965 r. liczba muzułmanów na świecie wynosiła ok. 305 mln (Hamilton A. R. Gibb, „Mahometanizm”, PWN, Warszawa 1965).

O ile w średniowieczu islam usiłował podbić Europę militarnie, to obecnie politycy europejscy w celu otwarcia na multikulturowość, aby łatwiej rządzić, oraz dla ułatwienia kontroli społeczeństwa, usiłują wymieszać narody europejskie właśnie islamem. Wzorem dla nich są Stany Zjednoczone Ameryki Północnej, które są państwem wielokulturowym, wielo-religijnym i wielo-etnicznym.

Zygmunt Bauman, socjolog żydowskiego pochodzenia, powiedział 18 września 2011 r. w Pordenone na północy Włoch, że jeśli Europa w ciągu następnych 30 lat nie przyjmie co najmniej 30 milionów imigrantów, „stanie w obliczu upadku demograficznego, który spowoduje upadek cywilizacji europejskiej” (http://fakty.interia.pl/swiat/news/znany-socjolog-cywilizacja-europejska-upadnie-jesli-nie,1696484). Bauman złożył wypowiedź kilka miesięcy po agresji państw zachodnich na Libię.

Idąc za głosem Baumana, Aleksander Kwaśniewski przedstawiał 14 grudnia 2012 r. w Akademii Obrony Narodowej, swoje pomysły dla Polski. Jego głównym programem jest sprowadzenie do Polski islamskich imigrantów, i otwarcie naszego kraju na multikulturowość. Fragment wystąpienia: „Europa nie przetrwa, jeśli nie postawi na politykę multikulturowości. W debacie publicznej musimy być coraz bardziej otwarci, musimy się zastanowić, jak stworzyć warunki dla setek tysięcy ludzi, głównie ze Wschodu, gotowych osiedlić się w Polsce i stać się obywatelami Rzeczypospolitej”

(http://wyborcza.pl/1,75478,13048683,Kwasniewski__Atrakcyjnosc_Polski_sie_konczy__rosnie.html).

Kwaśniewski zapomniał już, że kolejno zmieniające się rządy doprowadziły do tragicznej sytuacji, gdyż ze względu na utrzymujące się wysokie bezrobocie, z Polski wyjechało za chlebem już ponad dwa mln młodych Polaków, a bezrobotnych jest ponad 2 mln. W Polsce nie ma pracy, a b. prezydent chce sprowadzać do Polski imigrantów ze Wschodu.

Rewolucje, które przetoczyły się przez Afrykę północną sprowadziły głód i nędzę. Ludzie wyczerpani rewolucjami, bezrobociem, chaosem, biedą, wyruszają za chlebem do Europy. Przyjęty kryptonim „Świt Odysei” podczas agresji państw zachodnich 20 marca 2011 na Libię oznacza początek wielkiej wędrówki ludzi. Ten proces już się rozpoczął, bo celem globalistów jest zniszczenie chrześcijaństwa właśnie islamem.

Pierluigi Davis, szef włoskiego „Caritasu” 20 czerwca 2011 r. powiedział: „Włochy są jak otwarte drzwi do Europy. Staliśmy się krajem frontowym w Piemoncie i Dolinie Aosty”. Według niego, „Skalę problemu najlepiej ilustrują liczby: podczas gdy dziesięć lat temu we Włoszech przebywało pół miliona imigrantów, dziś ich liczba sięga 4 mln. Wśród nich jest około pół miliona imigrantów nielegalnych. Ilu dokładnie, to jest oczywiście nie do ustalenia” (tygodnik.onet.pl/31,0,64826,artykul.html). Poniżej garść informacji o islamie. Tak było w 2011 r. Obecnie największe obozy imigrantów znajdują się w Turcji i Grecji. To z tych państw imigranci wędrują na zachód i północ Europy.

 

Mahomet i islam

 

Założycielem islamu był Mahomet (Muhammad, „bardzo uczony”), Abul Kasim ibn Abdullah (570-632). Najwcześniejsze źródła do biografii Mahometa pochodzą z okresu co najmniej stulecia po jego śmierci (z wyjątkiem być może części Koranu), a większość jeszcze znacznie późniejszego.

W wieku 25 lat poślubił Chadidżę, 40-letnią wdowę i matkę kilkorga dzieci, dla której początkowo pracował prowadząc karawany do Syrii. Mimo różnicy wieku miało to być szczęśliwe małżeństwo. Mahomet miał z Chadidżą kilkoro dzieci, „lecz synowie zmarli w niemowlęctwie, a z czterech córek tylko najmłodsza, Fatima, przeszła do historii” (https://pl.wikipedia.org/wiki/Mahomet).

W 40 r. życia nastąpił w nim przełom duchowy: czas spędzał samotnie, miewał osobliwe sny i widzenia i począł uważać narzucające mu się idee za objawienie boże. Wystąpienia jego przeciw czczeniu bałwanów oburzyły przeciw niemu zamożnych mieszkańców Mekki, którzy obawiali się, że ucierpią na tym liczne pielgrzymki, a tym samym handel miasta. Mekka odgrywała wówczas ważną rolę jako centrum handlowe położone na szlaku „kadzidlanym”, prowadzącym z Jemenu do Palestyny.

Po dziesięciu latach, wypełnionych prześladowaniami, Mahomet pozyskał kilku pielgrzymów z Medyny, którzy rozpowszechnili jego nauki w swej ojczyźnie. Rok później 73 wyznawców zawarło z nim przymierze, i w konsekwencji uczniowie oraz on sam przenieśli się do Medyny. Tam Mahomet stanął na czele wojowniczej gminy, i jako zesłany przez Boga prorok rozkazywał swym współziomkom, którzy wywędrowali za nim z Mekki, oraz większość mieszkańców Medyny. W Medynie zbudował meczet. Próbował pozyskać dla siebie wielu Arabów, którzy wyznawali judaizm, ale oni nie chcieli mu wierzyć, i dlatego stał się ich najzacieklejszym wrogiem. W 624 r., mając 50 lat, poślubił dziesięcioletnią Ajszę, a liczba jego żon powiększała się każdego roku. Po śmierci Chadidży miał poślubić jeszcze trzynaście kobiet. Z mieszkańcami Mekki toczył ze zmiennym szczęściem zaciekłe walki. Dopiero w 630 r. na czele 10 tys. wojowników wyruszył na Mekkę, którą zajął i rozkazał zniszczyć wszystkie bałwany. Po pokonaniu potężnych plemion Hawasin stał się panem całego półwyspu arabskiego.

Nauki Mahometa zawierają w sobie pierwiastki judaistyczne i chrześcijańskie. Zewnętrznym znakiem przynależności do islamu jest przejęte od Żydów obrzezanie. Tak jak w judaizmie, tak i w islamie obowiązuje zakaz spożywania wieprzowiny. Islam przyjął również starotestamentowe przykazanie: „Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią”. Przepisy islamu zakazują więc przedstawiania postaci ludzkiej, sztuka jest dekoracyjna i nie ma w niej właściwie rozróżnienia sztuki religijnej od świeckiej. Starotestamentowy Bóg jest „Bogiem zazdrosnym” i mściwym, Bóg mahometan nawołuje do zabijania. Dniem świątecznym jest piątek zamiast soboty, czy niedzieli. Post w chrześcijaństwie rozpoczyna się posypaniem głów popiołem i poprzedza wielkie święto Zmartwychwstania Pańskiego. W islamie post nazywa się „ramadan”, który jest obowiązkiem poszczenia podczas 9. miesiąca roku księżycowego; w miesiącu tym obowiązuje całkowite powstrzymanie się od jedzenia we dnie. Jednym z najważniejszych przeszczepów na pniu islamu było przekształcenie ponownego przyjścia Chrystusa w doktrynę o przyjściu Mahdiego, „sprawiedliwie prowadzonego”, który doprowadzi do ostatecznego zwycięstwa islamu przy pomocy boskiej. Tak jak w judaizmie i chrześcijaństwie również w islamie jest wiara w jednego Boga (Allach), Mahomet został uznany za jego proroka.

Nauki Mahometa są zwarte w Koranie, ale księga ta jest słowem Boga, a nie Mahometa. Proroctwa jego zostały dopiero spisane po śmierci. Wyznawcy nazywają się muslim (muzułmanie). Islam oznacza dosłownie oddanie, poddanie się boskiej woli. Podstawę islamu tworzy pięć zasad i obowiązków muzułmanina: wyznanie wiary w jedynego Boga (szahada)), pięciokrotna modlitwa w ciągu doby, post w miesiącu ramadan, jałmużna na rzecz ubogich i pielgrzymka do Mekki przynajmniej raz w życiu.

Stolicą religijną świata muzułmańskiego i celem pielgrzymek mahometan jest Mekka (arab. Mekke), gdzie znajduje się meczet Beit- Allah („dom boga”), wielka budowla z 152 kopułami i 7 minaretami, zamykająca w środki „Kabbę”. W pobliżu znajduje się święte źródło Zem-zem i Makam Ibrahim ze śladami stóp Abrahama. Wielki kult otacza górę Arafat, miejsce modlitwy Mahometa. Mekka jest miejscem urodzenia Mahometa.

Drugim świętym miastem muzułmanów jest Medyna, gdzie znajduje się zbudowany w 1487 r. meczet z grobem Proroka, jego siostry Fatimy i 2 pierwszych kalifów, oraz pusty grób Jezusa. W Medynie znajduje się jeszcze 14 meczetów, a w pobliżu miasta znajduje się najstarszy meczet muzułmański, Kubo, założony przez Mahometa.

 

Czarny Kamień

 

Największa świętością mahometan jest wspomniana wyżej „Kabba”, czworoboczny budynek, otoczony arkadowym dziedzińcem, znajdującym się w największym meczecie w Mecce, długi na 12 m., szeroki na 10 m., wysoki na 15 m., który uchodził za bardzo stary już w czasach Mahometa. We wschodnim rogu wmurowany jest słynny czarny kamień (Hajar, Black Stone, z arabskiego al-Hajar al-Aswad, co znaczy „czarny kamień”; może czarny meteoryt). Według tradycji muzułmańskiej pierwszą Kabę zbudował Adam. Miała ona ulec jednak zniszczeniu w czasie potopu. Odbudować miał ją Ibrahim i jego pierworodny syn Ismail.

int-jami_al-tawarikh_stone

Według relacji Klaudiusza Ptolemeusza, już w II w. przed ur. Chrystusa wokół Kabby funkcjonowało niewielkie sanktuarium, gdzie praktykowano kult religijny. Bezpośrednio przed wprowadzeniem islamu przez Mahometa była to świątynia poświęcona ok. 360 bogom plemiennym w politeistycznej religii staroarabskiej. Po wprowadzeniu islamu Kabba stała się miejscem kultu Allaha. Na rozkaz Mahometa zniszczono wszystkie oznaki wiary w wielu bogów, pozostawiając jednak Czarny Kamień, który według tradycji miał być umieszczony w Kabbie przez archanioła Gabriela. Mahomet usankcjonował pogański zwyczaj pielgrzymowania do Mekki i związane z tym rytuały, jednak nadał im charakter muzułmański.

Cztery fragmenty magicznego kamienia z Kabby znajdują się w meczecie Sokollu Mehmed Pasza Camii w Stambule. W 683 roku podczas zamieszek wywołanych przez skłócone plemiona arabskie został on uszkodzony i rozpadł się na co najmniej trzy części (różne źródła różnie podają), dlatego umieszczono go w srebrnej obręczy. Replikę obręczy zrobioną ze złota można zobaczyć w pałacu Topkapi w Stambule. Kamień jest czarny i połyskuje czerwonawym odcieniem (http://www.woreczko.pl/meteorites/travels/travels-BlackStone.html)

Pod koniec ceremonii „hadż” pielgrzymi okrążają 7 razy Kabbę, dotykają czarnego a także „szczęśliwego” kamienia ręką i całują „czarny”. Kult Kabby wprowadził do systemu religijnego Mahomet.

 

Ekspansja islamu w średniowieczu

 

W chwili śmierci Mahometa w 632 r. wszystkie plemiona zamieszkujące Półwysep Arabski przyjęły islam. Wyprawy muzułmanów poza Arabię miały miejsce już za pierwszego kalifa Abu Bekra (632-634). Decydujący okres podbojów przypadł jednak na okres kalifatu Omara. W 635 r. Arabowie zajęli Damaszek w bizantyjskiej Syrii, następnie podbili należącą do Persji Mezopotamię, i do ok. 650 r. Persję. W 642 r. poddała się arabskim najeźdźcom chrześcijańska i bizantyjska Aleksandria.

Po zamordowaniu Omara w 644 r. nastąpiła wojna trzydziestoletnia wewnątrz islamu. Po zawarciu pokoju z kalifem Abd al-Malikiem, islam rozpoczął dalsze podboje. Na wchodzie muzułmanie dotarli do Taszkientu w Azji Środkowej oraz podbili terytorium obecnego Pakistanu. Na zachodzie podbój następował wzdłuż północnoafrykańskiego wybrzeża. Po przebyciu Cieśniny Gibraltarskiej Arabowie zajęli królestwo Wizygotów w Hiszpanii. W 718 r. przekroczyli Pireneje zagrażając państwu Franków. Ich pochód został zatrzymany przez Karola Młota, a klęska w 732 r. wstrzymała ich ekspansje na Europę.

Kalifat, jako jedno państwo bez granic wewnętrznych, rozciągał się od Hiszpanii, cała Afrykę aż po Indie. Islam wkraczał w nową fazę. Obok zdobyczy innych kultur, zaczął tworzyć własną. Kalif Mamun założył w Bagdadzie „Dom mądrości”, gdzie uczeni przekładali dzieła filozoficzne i medyczne starożytnych Greków oraz studiowali hinduską matematykę.

Do najbardziej znanych w średniowieczu autorytetów w dziedzinie filozofii i medycyny był muzułmański myśliciel Ibn Sina znany w Europie pod imieniem Awicenna (980-1037). Jako filozof był zwolennikiem neoplatonizmu i pozostawał pod wpływem filozofa Alfarabiego. Awicenna był kabalistą. Jego lekarskie pisma były wielokrotnie kwestionowane, ale cieszyły się uznaniem na wszystkich prawie uniwersytetach europejskich od XII w. aż do XVII stulecia.

Znaczenie świata muzułmańskiego w ciągu wieków zależało od tego, w jakim stopniu obszar zamieszkały przez wyznawców islamy był wciągnięty w system komunikacyjny starego świata. Na wschodzie, jeszcze przed rozszerzaniem się islamu, czynnikiem rozstrzygającym był fakt, że wielkie drogi komunikacyjne, które szły z Zachodu na Daleki Wschód, przebiegały przez Afrykę Północną. Fakt ten określał role, jaką ówczesny Wschód odgrywał w handlu światowym i w dziejach politycznych świata. Wielkie szlaki komunikacyjne świata prowadziły z wschodniej i południowej Azji ku brzegom Morza Śródziemnego, na których znajdowały się punkty przeładunkowe handlu światowego. Stamtąd prowadziły do Europy południowej przez Morze Śródziemne (P. Schmitz, „Wszechislam”, Trzaska, Evert i Michalski S.A.).

Obok ważnych szlaków morskich, najbardziej używanym był szlak całkowicie lądowy. Łączył on Chiny poprzez Azję środkową z północnym Iranem, a następnie prowadził do Morza Czarnego lub też przez Mezopotamię i Syrię do wybrzeży Morza Śródziemnego. Dla krajów, przez które prowadziła ta droga, posuwające się po niej karawany, stawały się źródłem potęgi i dochodów. Łatwo zrozumie znaczenie obszaru muzułmańskiego, jeśli się weźmie pod uwagę, że jego mieszkańcy mieli duży wpływ na kształtowanie się cen przez pobieranie opłat i ceł, ale także mogli w każdej chwili przerwa ruch na szlaku handlowym.

Rola, jaką odgrywał Bliski Wschód, była bardzo jasna i wyraźna. Był on pośrednikiem miedzy Dalekim Wschodem a Europą. Nie zajmował się produkcją, ani przerabianiem surowców, a zyski z pośrednictwa czerpał olbrzymie.

Hiszpania, Afryka Północna, Bliski Wschód stały się ośrodkiem komunikacyjnym, który był podstawą istnienia utworzonego i zorganizowanego przez arabów muzułmańskiego imperium. Dynastia Abbasydów ustanowiła w Bagdadzie, stolicy Mezopotamii, kalifat i utrzymała go do 1258 r.

Rycerze z Normandii i Francji, zachęceni papieską obietnicą odpustu w 1085 r., zajęli Toledo. W tym samym czasie Antiochia zdobyta została przez Turków, którzy już wcześniej, bo w 1071 r. zajęli Jerozolimę. Również w 1071 r. decydująca bitwa pod Manzikert, w której Bizancjum poniosło porażkę, skłoniła papieża Grzegorza VII, by wezwać Europę zachodnią do niesienia pomocy cesarstwu bizantyjskiemu. Zwycięzcami pod Manzikert nie byli Arabowie, lecz seldżuccy Turcy. Było to plemię koczownicze, które przeszło na islam i szybko stało się główną siłą na Bliskim Wschodzie. Podczas gdy Arabowie byli stosunkowo tolerancyjni, to Turcy nękali europejskich pielgrzymów, którzy w coraz większej liczbie przybywali do Ziemi Świętej, czczonej przez chrześcijan jako miejsce życia i śmierci Jezusa Chrystusa.

Jednak największe zagrożenie dla kalifatu bagdadzkiego nadeszło ze wschodu. Iran ponownie objawił swa polityczną potęgę. Sytuacja zmieniła się wraz z pojawieniem się dzikich najeźdźców z Azji Środkowej. Byli nimi Turcy Seldżuccy, którzy podbili większość wschodniego świata muzułmańskiego. W imieniu kalifów Abbasydów, którym pozostawała władza religijna, rządzili władcy nazwani sułtanami.

Ustalenie sułtanatu tureckiego w zachodniej Azji wprowadziło początkowo tylko niewielkie zmiany w życiu podbitych ludów, gdyż plemiona tureckie ze środkowej Azji już wcześniej zastały nawrócone na islam. Rozpoczęła się następna ekspansja militarna islamu i prowadziła w kierunku południowo-wschodnim do Indii północnych oraz północno-zachodnim do Azji Mniejszej. Równocześnie na dalekim Zachodzie koczownicze plemiona Berberów doprowadziły islam aż na krańce Afryki w basenie senegalskim. W tym samym czasie koczownicze plemiona arabskie, nie kontrolowane przez autorytet kalifów, niszczyły ośrodki cywilizacyjne, które ich arabscy poprzednicy założyli na gruzach Afryki rzymskiej i bizantyjskiej.

Jedność muzułmanów z Azji pod władzą tureckich Seldżuków okazała się krótkotrwała. Wschód został podzielony na niezależne sułtanaty. Muzułmanie pozostali jednak na tyle silni, by skutecznie stawić czoła wyprawom krzyżowym. Jednak główne zagrożenie nadeszło znowu ze Wschodu. Były nimi hordy koczowniczych Mongołów.

Pierwszy najazd pogańskich Mongołów spustoszył północno-wschodnie prowincje. Następna fala zalała Persje i Irak w 1256 r. i obaliła kalifat Bagdadu, który został przeniesiony do Kairu.

Imperium mongolskie podporządkowało sobie cały wschodni świat muzułmański z wyjątkiem Egiptu, Syrii i Arabii. Szlaki komunikacyjne między Zachodem i Dalekim Wschodem zostały przerwane. Nie przerwało tego procesu zawalenie się państwa mongolskiego i powstanie na jego gruzach imperium otomańskiego.

Turcja stała się ośrodkiem osmańskiego imperium, gdyż leżała na prastarym skrzyżowaniu szlaków handlowych, prowadzących z Europy do Azji i Afryki.

Podwaliny pod imperium położył Osman (1259-1326), od jego imienia nazwę swą wzięły koczownicze hordy tureckie. Osman zdobył zachodnią część Azji Mniejszej i na przestrzeni miedzy Anatolia i Afryka północna utworzył barierę, która całkowicie przecięła komunikację między Europą a Dalekim Wschodem.

W XIII w. Turcy pod rządami Osmana I wtargnęli na Półwysep Bałkański. Serbowie pod wodzą cara Łazarza stoczyli na Kosowym Polu (Kosovo Polje) w dniu 29 czerwca 1389 r. bitwę z wojskami tureckimi pod wodzą sułtana Murada I. Bitwa skończyła się straszną klęską Serbów i poległ w niej car Łazarz.

W 1448 r. sułtan Murad II pobił tu wojska Hunyadego Korwina (1385-1456), węgierskiego męża stanu, który wcześniej brał udział w wyprawie króla węgierskiego i polskiego króla Władysława przeciwko Turkom, która zakończyła się bitwą pod Warną w 1444 r. Klęska pod Warną przyspieszyła zdobycie Konstantynopola przez Turków.

Półwysep Bałkański jest najbardziej wysuniętym ku płd.-wch. członem kontynentu europejskiego. Jest ważnym obszarem strategicznym, gdyż tworzy pomost komunikacyjny pomiędzy Europą a Bliskim i Dalekim Wschodem. Z tego powodu Bałkany przez kilka ostatnich wieków były terenem ścierania się interesów państw mocarstwowych. Europa w pełni zdała sobie sprawę ze znaczenia tego obszaru, kiedy został on podbity i włączony przez tureckiego władcę Osmana I do imperium osmańskiego. Wtedy to na długie lata zostały przecięte lądowe szlaki komunikacyjne między Europą a Dalekim Wschodem. W tym czasie rosło znaczenie i bogactwo Republiki Weneckiej, która posiadając znaczną flotę morską, pośredniczyła w handlu. Kupcy prowadzili interesy handlowe nie tylko z państwami położonymi na wsch. wybrzeżach Morza Śródziemnego, ale ich wpływy sięgały nad Morze Czarne i Morze Azorskie. Prowadzili handel w Azji Mniejszej, w Gruzji i na Krymie. Ich okręty docierały do portów Europy Zachodniej. Wenecja była najbogatszym miastem ówczesnej Europy. Półwysep Bałkański jest zamieszkały przez Greków, Turków, Albańczyków oraz słowiańskich Serbów, Chorwatów, Bośniaków, Słoweńców i Bułgarów.

Wyzwolenie Hiszpanii nastąpiło po ponad dziesięcioletniej wojnie, jaką monarchowie katoliccy wydali Grenadzie (1481-1492). Upadek Grenady w styczniu 1492 roku zakończył historię państw muzułmańskich na Półwyspie Iberyjskim.

Pod koniec XV w. imperium osmańskie rozciągało się na całą Azję Mniejszą, Półwysep Bałkański aż po Sawę i Dunaj, oraz miało zwierzchnictwo nad Wołoszczyzną, Chanatem Krymskim i Mołdawią. W 1463 r. Bośnia stała się prowincją turecką. Zabór turecki obejmował całą Bośnię, i sięgał aż do Sawy, Uny, a nawet do Kupy. Po drugiej stronie tych rzek byli Włosi, Węgrzy i Niemcy. Bośnia była przedmiotem spornym między Węgrami a państwem osmańskim. Bitwa pod Mohaczem w 1526 r. rozstrzygnęła spór na korzyść Turcji. Zdobycie przez Turków w 1453 r. Konstantynopola doprowadziło do ostatecznego upadku cesarstwa bizantyjskiego. Miejsce jego zajęło imperium osmańskie. Okres rządów Selima I (1520-1566) przyniósł gwałtowny rozwój imperium osmańskiego. Stało się ono jednym z największych mocarstw światowych. Ekspansja turecka odbywała się we wszystkich kierunkach. W 1516 r. uzależnione zostało od Turków terytorium północnej Mezopotamii z Kurdystanem, Syrią i Palestyną, a w 1515 r. Egipt i Hidżaz oraz w 1521 Barka. W 1551 r. Turcja podbiła Trypolitanię i opanowywanie Afryki północnej zakończyła narzuceniem zwierzchnictwa Tunezji w 1574 r. W Europie w XVI w. Turcy opanowali wybrzeże Morza Czarnego oraz obszar naddunajski, sięgając po Karpaty i Dniestr. W 1501 podporządkowali Mołdawię, a w 1541 Ks. Siedmiogrodzkie. W XVII w. rozszerzyli swą ekspansję w Europie na Zaporoże i w 1672 r. na Podole.

Tak więc imperium osmańskie w czasach swego rozkwitu na przełomie XV w. i XVI w. sięgało aż po ziemie dzisiejszych Węgier w Europie i po Algierię na kontynencie afrykańskim. Ekspansja imperium osmańskiego oraz ustalenie się imperium mongolskiego w Indii w XVI w. były triumfem islamu. Charakterystyczna cechą oby tych imperiów był nacisk, jaki kładły na ortodoksję muzułmańską i „Święte Prawo”, które było ucieleśnieniem organizacji imperium. Wojny religijne w Indii mają swoje podłoże w podbojach subkontynentu przez Islam. Treści, jakie on kierował do hindusów znacznie odbiegały od koncepcji reinkarnacji.

 

Interesy kupieckie islamu przyczyną wrogiego stosunku do Zachodu

 

Początkowo idea religijna islamu nie prowadziła do walki z Zachodem. Jednak bardzo szybko główną rolę zaczęły odgrywać w islamie interesy kupieckie Wschodu. Zrozumieli to kalifowie, jako spadkobiercy siły Wschodu, i dali tym dążeniom wyraz, opierając się na wrogim stosunku do chrześcijańskiego Zachodu. To właśnie tam, na ziemiach dzisiejszego Iraku, na których w czasach przed muzułmańskich doszło do pierwszych starć między Wschodem a Zachodem, a następnie przez całe późniejsze wieki ścierały się interesy Wschodu i Zachodu, nastąpiło ponowne zrozumienie znaczenia tego obszaru. W pierwszym okresie rozpowszechniania się islamu Bliski Wschód nie poniechał swej roli pośrednika między Zachodem i Dalekim Wschodem. Sytuacja ta uległa zmianie, gdy rozpoczęły się wyprawy krzyżowe, które wyniknęły nie tylko z idei religijnej wyzwolenia Palestyny z pod panowania islamskiego, lecz także z dążeń Zachodu do ujęcia w swoje ręce całego handlu wschodniego. Zachód rozumiał, że obszar Azji Mniejszej jest pomostem prowadzącym na Daleki Wschód, więc opanowanie tego obszaru miało dla Zachodu olbrzymie znaczenie. Świadomość ta była wielka u cesarzy rzymskich, u cesarzy chrześcijańsko-bizantyjskich, kalifów muzułmańskich, a następnie obszar ten stał się pożądaniem Zachodu, głównie Anglii, a i współcześnie wskazuje dla Zachodu ich cele polityczne.

Pierwsze kolonie chrześcijańskie na Bliskim Wschodzie zostały założone w czasie wojen krzyżowych. Służyły one interesom handlowym, a nie religijnym. Kolonie te nie były niczym innym, jak tylko próbą ekspansji Zachodu w kierunku wschodnim. Jednak podjęta przez Zachód próba podkopania pozycji handlowych władców muzułmańskich nie została uwieńczona sukcesem. Dopiero najazd Mongołów doprowadził do zburzenia państwa kalifów bagdadzkich. Spowodowało to, że państwo to przestało odgrywać rolę pośrednika między Wschodem a Zachodem. W 1258 r. kalifat został przeniesiony z Bagdadu do Kairu. Mongołowie przerwali również szlaki komunikacyjne między Zachodem i Dalekim Wschodem. Również Bałkany były terenem ścierania się interesów państw mocarstwowych. Zachód w pełni zdał sobie sprawę ze znaczenia tego obszaru, kiedy został on podbity i włączony przez tureckiego władcę Osmana I (1259-1326) do powstałego na gruzach państwa mongolskiego imperium osmańskiego. Wtedy to na długie lata zostały przecięte drogi komunikacyjne między Europą a Dalekim Wschodem.

W tym czasie rosło znaczenie i bogactwo Republiki Weneckiej, która posiadając dużą flotę morską, pośredniczyła w handlu. Wenecja była najbogatszym miastem ówczesnej Europy. Nowi władcy muzułmańscy rządzący w Stambule utworzyli w Azji Mniejszej barierę, która całkowicie przerwała komunikację między Europą a Dalekim Wschodem. Zachód musiał z konieczności poszukiwać innych szlaków komunikacyjnych. W 1498 r. została odkryta droga morska do Indii koło Przylądka Dobrej Nadziei. Wybrzeże wschodnie Morza Śródziemnego utraciło dawne znaczenie, a świat islamski przestał grać rolę pośrednika handlowego między Wschodem i Zachodem. Również kontakty między Wschodem i Zachodem zostały przerwane na całe wieki.

 

Wyprawa Napoleona do Egiptu

 

Ponowne zetknięcie się Wschodu i Zachodu nastąpiło za Napoleona podczas jego wyprawy do Egiptu. Była ona spowodowana zrozumieniem przez Francuzów znaczenia obszaru wschodnio-muzułmańskiego, jako leżącego na drodze z Zachodu na Daleki Wschód. Zrozumienie to stało się decydującym czynnikiem działania politycznego. Francja patrzyła na Egipt jako na pierwszy ważny etap na drodze do Indii, gdzie miała ona nadzieję wymierzenia śmiertelnego ciosu znienawidzonej Anglii. Gdy Napoleon opuścił Egipt, jego program polityczny przejęli Anglicy i nigdy go już nie poniechali. W końcu XVIII w. w Anglii rozpoczęły się przeobrażenia, które dokonały wielkich przemian w stosunkach gospodarczych i społecznych. Anglicy stali się pionierami rewolucji przemysłowej, która stopniowa ogarniała cały świat. Liczne wynalazki i innowacje techniczne uczyniły z przemysłu tekstylnego, metalurgicznego, węglowego, energetycznego, motoryzacyjnego i zbrojeniowego najważniejsze gałęzie gospodarki państwowej na całym świecie. Jednak przemysł potrzebuje ciągle surowców, ale i zbycia wyprodukowanych towarów. Oba te rynki znajdują się na Bliskim i Dalekim Wschodzie. Anglia jako państwo wyspiarskie, by nie wypaść z gry o dominację w Europie, potrafiła dobrze zabezpieczyć swoje interesy (P. Schmitz, „Wszechislam”, Trzaska, Evert i Michalski S.A.)

Etapami w okresie zainicjowanym przez pochód Napoleona na Wschód były następujące wydarzenia: podbicie Afryki północnej, poszerzenie wpływów europejskich na tym obszarze i w Arabii południowej, oraz porozumienie zawarte między Anglią a carską Rosją podpisane w 1907 r., co do wpływów w Persji i w Afganistanie. Z tej gry wypadła Francja, gdyż jej polityka była naiwna, a w stosunku do ludów wschodnich nie była tak elastyczna jak polityka angielska. Anglia była bardzo czujna.

 

Wygrana bitwa pod Wiedniem niewykorzystana politycznie

 

W XVII w. za panowania Osmana II (1605-1622) Turcy zwrócili się przeciwko Polsce. Bitwa pod Cecorą zakończyła się pogromem szczupłej armii polskiej. 11 listopada 1673 r. Jan Sobieski na czele zorganizowanej przez siebie armii koronnej i litewskiej uderzył na stojącego pod Chocimiem w warownym obozie Husseina pasze z 30 tys. Turków i zniósł pierwszą armię Osmanów.

10 lat później król Jan III Sobieski zadał śmiertelny cios imperium osmańskiemu. Podjął on dawną politykę antyturecką. Zawarł sojusz z Habsburgami, i szarżą pod Kahlenbergiem 12 września 1683 r. rozgromił armię turecką oraz wspomagające ją oddziały tatarskie (12 września minęła 332 rocznica). Król Jan III Sobieski pod Wiedniem zdobył chorągiew Mahometa, inaczej chorągiew proroka, wielką chorągiew wojenną cesarzy otomańskich. Chorągiew ta była wykonana z czarnej kotary, i była przechowywana jako świętość w seraju sułtańskim w Stambule. W 1683 r. król posłał ją papieżowi. Zawieszono ją w kościele w Loreto.

jean_sobieski_iii_repoussant_les_turcs_au_siege_de_venne_jan_mateiuko_-_sala_sobieski

Od szarży pod Wiedniem, na pierwszy plan zainteresowań króla Jana III Sobieskiego występuje kwestia rozbioru Turcji. Kiedy doprowadził do skutku zawarcie w 1684 r. Ligi św., rozwinął rozległą akcję dyplomatyczną, której celem miało być pozyskanie dla Polski księstw naddunajskich. Jednak jego usilne starania szły na marne. Wyprawy na Mołdawię, Wołoszczyznę i Kamieniec kończyły się niepowodzeniami. W Polsce natomiast podnosiła głowę opozycja możnowładców, która była podtrzymywana przez Austrię i Brandenburgię. Osaczony intrygami, znękany niepowodzeniami i wichrzeniem przeciwników, król stopniowo obojętniał na sprawy publiczne. Kwestia turecka została porzucona. Bitwa pod Wiedniem była upadkiem siły militarnej Turków. Jednak upadek ten nie pociągnął za sobą osłabienia religii i więzi wewnątrz społeczności muzułmańskiej. Pod koniec XVIII w. potęga imperium osmańskiego, która budziła kiedyś ogólny postrach słabła w szybkim tempie. Polską ideę rozbioru Turcji podjęli dość skutecznie Anglicy.

Jednak największe korzyści z osłabienia państwa tureckiego w XVIII w. odniosły Rosja i Austria. Rosja uzyskała dostęp do Morza Czarnego, natomiast Austria zdobyła Węgry i Transylwanię, i zaczęła penetrować Bałkany. Dla Rosji Bałkany były również atrakcyjne, bo były zamieszkiwane przez ludność słowiańską i prawosławnych Serbów i Bułgarów. Obrona ich interesów mogła stanowić wytłumaczenie ingerencji w wewnętrzne sprawy. Anglia i Francja również miały swoje własne interesy na Półwyspie Bałkańskim. Dążyły one do powstrzymania ekspansji Rosji, bo obawiały się, że wyzwolone z jarzma tureckiego narody słowiańskie utworzą państwa, które będą zależne od Rosji. Turcy często urządzali krwawe masakry na buntujących się przeciwko ich władzy. Opinia europejska była zbulwersowana tymi zbrodniami. W 1821 r. rozpoczęło się powstanie Greków, które zakończyło się wspólną interwencją Rosji, Anglii i Francji. Koalicja ta pod Navarino w 1827 r. rozbiła flotę turecką. Na mocy podpisanego później traktatu Grecja stała się niepodległą monarchią, a Serbia, Wołoszczyzna i Mołdawia uzyskały autonomię.

Rosja, która miała na celu rozszerzenie wpływów w Turcji, spotkała się z ostrą reakcją Anglii i Francji, i w konsekwencji doprowadziło to w latach 1853-56 do pierwszej wojny krymskiej. Wojna ta zakończyła się dla Rosji klęską. Natomiast kolejna wojna rosyjsko-turecka w latach 1877-78 zakończyła się podpisaniem traktatu pokojowego w San Stefano, który umacniał pozycję Rosji na Bałkanach. Utworzona została Bułgaria. Walczące ze sobą o wpływy na Półwyspie Bałkańskim mocarstwa nie były w stanie zahamować procesu powstawania państw w tym rejonie. W 1862 r. zjednoczyły się Wołoszczyzna i Mołdawia, tworząc Rumunię, której niepodległość została uznana na kongresie berlińskim w 1878 r. Na tym samym kongresie uznano niepodległość Serbii i Czarnogóry. Austro-Węgry od 1878 r. okupywały Bośnię i Hercegowinę, a w 1908 r. dokonały ich aneksji.

Wśród narodów słowiańskich wzmagają się dążności do rozbicia Turcji. W 1912 r. wybuchła I wojna bałkańska. Powstaje związek bałkański, w którym biorą udział Serbia, Bułgaria, Grecja i Czarnogóra. Powstaje bardzo rozległy plan rozbioru imperium osmańskiego, a w dalszym czasie oderwanie od Austrii obszarów zamieszkałych przez Słowian. W pokoju londyńskim zawartym 30 maja 1913 r. Turcja zrzekła się całego terytorium od linii Enos – Midia wraz z Adrianopolem. Grecja otrzymała Kretę. Albania została samodzielnym państwem, gdyż Austrii i Włochom zależało na odcięciu Serbii od morza. W 1913 r. wybuchła II wojna bałkańska, która toczyła się już pomiędzy narodami bałkańskimi. Zamordowanie austriackiego następcy tronu arcyksięcia Ferdynanda w Sarajewie w dniu 28 czerwca 1914 r. przez agenta angielskiego, serbskiego studenta, Gavrilo Principa, wywołało trzecią wojnę bałkańską, z której na wskutek różnych przymierzy wybuchła I wojna światowa. Jednak prawdziwe przyczyny wybuchu tej wojny znajdowały się na Bliskim Wschodzie, gdzie doszło do konfliktu interesów pomiędzy Anglią a Niemcami.

 

Sunnici i szyici

 

Klasyczny islam wykształcił się w Bagdadzie Abbasydów, ale tam też ulegał on powolnej deformacji i przekształceniu w nowe, odmienne formy. Obok tradycyjnej opozycji między szyitami i sunnitami, pojawiały się nowe prądy, atakujące wiele zasadniczych założeń islamu. Po śmierci czwartego kalifa, Alego, który został zamordowany w 661 r., rozpoczął się spór o to, kto będzie jego następcą. Ali był zięciem Mahometa, więc członkowie rodziny Proroka, synowie Alego, słusznie występowali o pierwszeństwo, lecz mieli przeciwko sobie Omajadów, którzy po śmierci Alego zawładnęli kalifatem. Część wiernych stanęła po stronie synów Alego, Hasana i Huseina, część natomiast opowiedziała się po stronie potężniejszych wówczas Omajadów. Choć terminy „sunna” (zwyczaje, postępowanie) i „szia” (partia) wskazują na pewne różnice dogmatyczne, to jednak rozszczepienie, jakie się dokonało w zaraniu istnienia islamu, było wynikiem sporów osobistych i walk o władzę. Od tego czasu istniała nieprzerwanie schizma szyicka. Istnieje też nienawiść między sunnitami i szyitami tam, gdzie żyją obok siebie.

Terminem „sunna” w jego znaczeniu dosłownym używa się jednak tylko na określenie tych zwyczajów, które nie zostały objęte w Koranie. W islamie bowiem oznacza on tyle, co „zwyczaj gminy”, przekazany przez tradycję ustną, w odróżnieniu od „kitab”, czyli spisanej księgi (Hamilton A. R. Gibb, „Mahometanizm”, PWN, Warszawa 1965).

W bardzo wczesnym okresie terminem „szyizm” określano różną działalność, która na celu miała wprowadzenie do islamu wszystkich wierzeń wschodnich, babilońskich, perskich i hinduskich. Nawrócenie znacznej części ludzi w podbitych państwach powodowało zachwianie wiary religijnej oraz sprzyjało rozprzestrzenieniu się różnych tajnych sekt. Sunnici wchłaniali elementy filozofii starożytnej Grecji, a natomiast szyici (partia Alego) wchłaniali stare wierzenia azjatyckie.

Szyici interpretację Koranu przypisują imamom, którzy są autorytetami doktrynalnymi. Uznano ich za nadludzi, ponieważ przypisywano im nadnaturalne cechy. Twierdzili oni, że są nosicielami boskiego światła, które otrzymali od kolejnych proroków, od Adama począwszy. Niektóre szyickie sekty uważały Alego i imamów za wcielenie Boga. Cechy imamów przekazano wszystkim następcą Proroka za pośrednictwem Alego i córki Mahometa, Fatimy, a teorie gnostyczne uznano za kontynuację religijnej myśli szyickiej (Hamilton A. R. Gibb, „Mahometanizm”, PWN, Warszawa 1965).

W islamie ortodoksyjnym kalif nie ma żadnych uprawnień, by interpretować Koran i nie może ustanawiać dogmatów. Jest tylko politycznym i religijnym przywódcą gminy. Do reprezentowania gminy we wszystkich sprawach dotyczących wiary i prawa a w szczególności kiedy trzeba wystąpić przeciw autorytetowi państwa są ulemowie. Strzegą oni świętość i nienaruszalność Koranu, a raczej strzegli, gdyż dzisiaj nie mają już tak wielkich wpływów.

Wszelki mistycyzm był obcy pierwotnemu islamowi, ponieważ islam był własnością całej społeczności wiernych, więc musiał być prosty i zrozumiały dla wszystkich. Mistycyzm natomiast zakładał pewne rygory, ponieważ prowadził do izolacji pewnej wiedzy, która, tak jak w wierzeniach starożytnych, stawała się wyłączną własnością wtajemniczonych. Mistycyzm pojawił się jednak w świecie islamu w ukształtowanej już formie w IX wieku. Ruch mistyczny był bezpośrednim spadkobiercą prymitywnego muzułmańskiego ascetyzmu. Właśnie z szeregów ascetów wyszli ludowi kaznodzieje. Nazwa, pod którą byli oni znani brzmiała „kussas”, czyli opowiadacze historii. Owi kaznodzieje w formie kazań lub komentarzy do tekstów koranicznych opowiadali słuchaczom, lub wsączali w ich umysły, treści zaczerpnięte z najrozmaitszych źródeł, a mianowicie ze starych legend arabskich, zaroastoriańskich, buddyjskich, chrześcijańskich, żydowskiej Haggady, ale również z wierzeń babilońskich i syryjskich. Wśród tej obfitości dwa źródła, chrześcijaństwo i gnostycyzm, biły najmocniej. (…) Dzieł mistyków, a m.in. i „kussas, nadało islamowi charakter, który ma do dziś (Hamilton A. R. Gibb, „Mahometanizm”, PWN, Warszawa 1965).

 

„Święte Prawo” było ucieleśnieniem organizacji imperium, stąd tytuł pracy.

 

Stanisław Bulza

 


Nagłówek –  Nonie Darwish, https://lattertimesnews.wordpress.com/2012/10/31/basic-understanding-of-sharia/

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s