bonn_verleihung_coudenhove-kalergi-preis_an_kohl

Stanisław Bulza: Merowińskie rody. (Część I.)

 

Źródło: polishclub.org

 

Jastrzębie

Habsburgowie („Habsburg”, skr. od niem. „Habichtsburg” zn. „zamek jastrzębia”) odgrywali taką samą rolę w stosunku do krzyżaków, co Sinclairowie w Szkocji do templariuszy. Jednym z najważniejszych gości, którzy odwiedzali księdza Sauniere’a był arcyksiążę Johann von Habsburg, kuzyn cesarza Austrii. Do kontaktu tego doszło w dość krytycznym dla monarchii okresie. Niedługo przedtem Ameryka wyzwoliła się spod panowania monarchii angielskiej, a Francja poszła w jej ślady, ścinając głowy swym władcom. Habsburgom groziły co najmniej wojny domowe, które w XIX w. szalały w większej części Europy. W XX w. Europa doświadczyła dwóch wojen światowych. Dynastia, która pojawiła się w X w., w wieku XX utraciła wszystko.

Ich ojczyzną była prawdopodobnie Alzacja, a założycielem rodu Guntram, który żył w X w. W 1090 r. występuje po raz pierwszy tytuł hrabiowski u Ottona III. Habsburgowie rozszerzają swoje posiadłości w Szwabii, Szwajcarii, nad Renem. Rudolf I Habsburski (1218-1291) rozszerzył w drodze dziedziczenia, małżeństwa i wojen swoje posiadłości domowe. W 1273 został wybrany królem rzymskim. Pozyskał szeregiem ustępstw uznanie papieża. W 1278 r. pokonał na polach Morawy Ottokora II Czeskiego i stworzył potęgę domową Habsburgów przez nadanie swoim synom Austrii, Styrii i Krainy. Przez jego zwycięstwo nad Otokarem II Czeskim, został przeniesiony punkt ciężkości panowania Habsburgów do Austrii, mimo, że zostają oni w ciągu XIV w. stopniowo usuwani ze Szwajcarii. W sierpniu 1291 r. przez zagrożenie w swej wolności prakantony Schwyz, Uri i Nidwalden w celu obronie przed Habsburgami i ocalenia pokoju krajowego zawarły układ nazwany Związkiem Wieczystym. Stał on się fundamentem Związku Szwajcarskiego. Habsburgowie zyskują natomiast szereg krajów alpejskich: Austrię, Tyrol, Styrię, Karyntię, Bryzgowię, Feldkirch i inne. Później swoje nadzieje będą pokładać w Jadwidze Andegaweńskiej.

Jadwiga (ok.1374-99), córka króla Węgier, Ludwika Andegaweńskiego, i Elżbiety Bośniaczki, mając 4 lata została poślubiona w Heimsburgu 8-letniemu księciu austriackiemu z rodu Habsburgów, Wilhelmowi, który został przeznaczony na księcia-małżonka przyszłej królowej Węgier. Jednak królową Węgier została jej starsza siostra Maria, natomiast Jadwiga zasiadła na tronie polskim. Została koronowana 16 października 1384 r. Rok później panowie krakowscy zawarli 14 sierpnia 1385 r. w Krewnie układ z Jagiełłą i Wielkim Księstwem Litewskim, na mocy którego Jagiełło miał ochrzcić Wielkie Księstwo Litewskie, połączyć je z Polską, otrzymać koronę polską i poślubić Jadwigę. W tym czasie zjechał do Krakowa legalny mąż Jadwigi, Wilhelm, aby egzekwować swoje prawa małżeńskie. Pragnął dopełnić heimsburski ślub stosunkiem fizycznym, który uniemożliwiałby rozwiązanie małżeństwa. Jednak panowie krakowscy pokrzyżowali plany Wilhelmowi oraz Habsburgom, i doprowadzili w 1386 r. do małżeństwa Jadwigi z Jagiełłą. Natychmiast wokół tej sprawy Habsburgowie i krzyżacy rozpętali w Europie istną burzę. Małżeństwo Jadwigi z Jagiełłą nazwali skandalem, i pomówili Jadwigę o rozpustę i bigamię. Jadwiga spełniając normalne funkcje królowej, potrafiła wyjść z tej trudnej sytuacji drogą pobożności i pokuty, ale zapewne było to dla niej ciężkim przeżyciem.

Polityka panów krakowskich była dalekowzroczna, gdyż nie dopuścili do tronu polskiego Habsburga, władcy, który siłą rzeczy realizowałby niemieckie cele w Polsce, która już była otoczona przez cesarstwo niemieckie od zachodu i z północy przez krzyżaków. Wcześniej Jagiełło prowadził rozmowy z dworem moskiewskim, i rozważał możliwość poślubienia księżniczki moskiewskiej i przyjęcia chrztu w obrządku prawosławnym. Panowie krakowscy mając dokładne rozpoznanie rzeczywistości politycznej i myśląc perspektywicznie, zdając sobie sprawę, w jak wielkim zagrożeniu znalazłaby się Polska, nie dopuścili do tego, i podjęli decyzję nieprawdopodobną i bezprecedensową. Zaproponowali wrogowi Polski Jagielle małżeństwo z Jadwigą. Tym samym pokrzyżowali plany Moskwie, ale też Habsburgom, którzy później będą popierać Moskwę przeciw Polsce.

W 1453 r. Habsburgowie otrzymali tytuł arcyksiążęcy, który już używali od czasów Rudolfa IV (1339-1365). Sfałszował on przywilej Fryderyka Barbarossy (privilegium maius), by uzyskać tytuł arcyksiążęcy i pełną niezależność swych krajów od Rzeszy, co udało się dopiero jego następcom. W 1453 r. tytuł został zatwierdzony przez cesarza Fryderyka III. W 1477 r. Maksymilian poślubił Marię Burgundzką. Habsburgowie przez to małżeństwo uzyskali bogate Niderlandy. Za panowania Maksymiliana (panował w latach 1493-1519) stali się Habsburgowie potęgą światową. Poślubiając Marię, córkę Karola Śmiałego, księcia Burgundii, uzyskał Belgię, Holandię i Luksemburg. Przez małżeństwo swoich wnuków Ferdynanda i Marii, z dziećmi Władysława Jagiellończyka, Ludwikiem i Anną, Maksymilian otworzył Habsburgom szansę uzyskania Czech i Węgier. Po śmierci Ludwika Jagiellończyka w bitwie z Turkami w 1526 r. pod Mohaczem Ferdynand objął w posiadanie Czechy i część Węgier. Małżeństwo syna Maksymiliana, Filipa Pięknego z Joanną dało Habsburgom panowanie nad Hiszpanią i jej posiadłościami włoskimi i koloniami. W 1526 r. Ferdynand uzyskał Czechy i cześć Węgier. Starsza linia hiszpańska wygasła w 1700 r. Część jej posiadłości, jak Belgia i kraje włoskie dostały się linii młodszej, austriackiej, która od 1556 r. niemal bez przerwy piastuje godność cesarską w Niemczech.

Habsburgowie prowadzili konsekwentną politykę dynastyczną, która polegała na ciągłym pomnażaniu swoich posiadłości drogą związków małżeńskich. Celem więc ich było zespolenie składających się na ich dziedzictwo różnorodnych krajów w jedną całość państwową, rządzoną systemem centralistyczno-absolutystyczną. Niszczyli oni odrębności historyczne poszczególnych terytoriów, uszczuplali przywileje stanów, a w szczególności odbierali sejmom ich dotychczasowe znaczenie polityczne i funkcje prawodawcze. Natomiast tworzyli szereg wspólnych instytucji dla całego państwa, takie jak Rada tajna, kancelaria nadworna, rada wojenna, oraz szeroko rozgałęzioną hierarchię biurokratyczną. Dobrym przykładem jest tutaj Chorwacja, która w chwili zagrożenia tureckiego powołała Habsburgów na swój tron, a w kilka lat później utraciła swoją odrębność i została włączona do cesarstwa.

W XVI w. dwie imperialne potęgi, a mianowicie Bizancjum i cesarstwo Karola Wielkiego, zostały zastąpione dwiema innymi, ale polityczne cele pozostały te same. Turcja parła na Zachód, a dla państwa niemieckiego był Wschód. Ich doktryna „Drang nach Osten” dotyczył całego Wschodu. Pod koniec XV w. zachłanni Habsburgowie ostatecznie zagarnęli Jagiellonom Czechy i Śląsk, i w 1526 r. Węgry. Królestwo Węgierskie zostało wplecione w politykę państwa niemieckiego i jego rola była podrzędna. Turcja władała w Serbii, Bośni, Hercegowinie i w części południowej Chorwacji. W 1526 r. Turcy w bitwie pod Mohaczem zadali klęskę wojskom węgierskim. Po tej bitwie, w której poległ król węgierski Ludwik Jagiellończyk, Węgry dostały się pod panowanie tureckie. Po wygaśnięciu węgiersko-czeskiej linii Jagiellonów władający dziedzicznymi krajami austriackimi Ferdynand Habsburg został królem czeskim. Nie zdołał on jednak utrzymać pod swoim panowaniem całego Królestwa Węgierskiego, którego większość wraz z Siedmiogrodem znalazła się od 1541 r. w rękach tureckich. Na sejmie narodowym w Gettyni w dniu 1 stycznia 1527 r., Chorwaci po wysłuchaniu posłów Ferdynanda Habsburga, arcyksięcia austriackiego, króla czeskiego i węgierskiego, na dostojeństwa królewskie w swoim kraju, powołali dom Habsburgów, w osobie Ferdynanda i jego małżonki Anny. Chorwaci ze względu na bliskie sąsiedztwo z potęgą turecką potrzebowali władcę, który rozporządzał siłami Czech, Węgier i całego państwa niemieckiego. Tonący brzytwy się chwyta, albowiem Chorwaci uznawali niemiecką polityczną dyktaturę, jako zło konieczne. Jeden z południowo-słowiańskich publicystów w XVI w. pisał: „Takie było położenie Kroacji, w tej epoce nieszczęsnej, w której opuszczona od wszystkich i drgająca życiem wśród szczątków monarchii węgierskiej, zmuszona była sama jedna walczyć o niepodległość swoją i byt swój narodowy, przeciwko Turcji barbarzyńskiej i Niemcom, mających się za ucywilizowanych”.

W tamtym czasie monarchia węgierska już nic nie znaczyła. Została bowiem wpleciona w politykę cesarstwa niemieckiego i była bierna. To podporządkowanie państwa chorwackiego państwu niemieckiemu, redukowało je do znaczenia prowincji i dawało dworowi wiedeńskiemu łatwość pomijania o obchodzenia warunków, do jakich się zobowiązał. Rękojmie istniały na papierze, a w rzeczywistości natomiast, miejsce umów zajmowały czyny, wytwarzające stosunki, które zacierały prawo narodowe. Do tego pomagała dworowi wiedeńskiemu różnorodność krajów, którymi panował. Różnorodność ta dawała się łatwo użytkować w celu utrwalenia władzy. Dziel i rządź, siej niezgodę, byś mógł łatwiej rządzić (łac. divide et impera). Ta zasada polityczna była wykorzystywana przez gabinet wiedeński, i szła całkowicie na korzyść żywiołu niemieckiego, służącego idei państwowej, którą przejęli Niemcy po Karolu Wielkim. W polityce niemieckiej arcyksięstwo austriackie pełniło funkcję straży przedniej. Tak więc Węgrów i Czechów używano na zniszczenie swobód i niepodległości Chorwacji; Węgrów i Chorwatów na zniszczenie swobód i niepodległości Czechów; Czechów i Chorwatów na zniszczenie swobód i niepodległości Węgrów. Dwór wiedeński odwoływał się też do czasów św. Wacława (1077-1095) i Kolomana (1095-1114). Swoje panowanie opierał raz na prawie podboju, który dokonany był rzekomo przez królów węgierskich, drugi raz na ogólnych zasadach i prawach władzy monarszej, odziedziczonych po królach węgierskich W ogóle nie zważał na postanowienia i rezolucje sejmowe, urzędy obsadzał Niemcami i porządek w kraju utrzymywał za pomocą wojsk niemieckich. Chorwacja pod panowaniem niemieckim utraciła odrębność i została włączona, jako całość, do całości obcej.

Chorwaci problem z Habsburgami rozwiązali dopiero w XX w. 9 września 1914 r. w płn. części Kosowego Pola Austriacy pokonali Serbów. Emigracja słowiańska, która znajdowała się między innymi w Anglii, powołała w Londynie w 1915 r. Komitet Jugosłowiański pod przewodnictwem Chorwata, Trumbića. Komitet ten zawarł w 1917 r. układ z rządem serbskim na Korfu, na mocy którego nastąpiła unia narodów: serbskiego, chorwackiego i słoweńskiego. Niezależnie od tego wydarzenia w 1918 r. narody słowiańskie złączyły się w „Radę Narodową Słoweńców, Chorwatów i Serbów” (Narodne vijeća), która uchwaliła oderwanie się Chorwatów od Węgier. 29 października 1918 r. sejm w Zagrzebiu ogłosił detronizację Habsburgów i zerwanie więzi z Austrią. 21 listopada 1918 r. powstało państwo jugosłowiańskie przez złączenie płd. słowiańskich narodów w królestwo Serbów, pod dynastią Karageorgiewiczów. Jugosławia nosiła początkowo cechy państwa federalnego, lecz w grudniu 1920 r. zgromadzenie narodowe uchwaliło centralistyczną, tzw. „Vidowdan” konstytucję. Po śmierci króla Piotra w 1921 r. rozpoczęły się demonstracje przeciwko tej konstytucji. Na wskutek różnych aspiracji narodowych, demonstracji oraz dokonanego zamachu na przywódcę chorwackiej partii chłopskiej, Radicza, król Aleksander, który dążył do zjednoczenia, zawiesił konfliktową konstytucję. Wprowadził dyktaturę i całą siłą dążył do zunifikowania narodów słowiańskich.. W 1929 r. Jugosławia przyjęła nazwę królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców (Kraljevina Srba, Hrvata i Sloveńca, czyli S.H.S). W 1940 r. nastąpiło zbliżenie z Niemcami, mimo oporu szerokich kręgów społeczeństwa jugosłowiańskiego. Niezadowolenie ze stałego umacniania związków z Berlinem osiągnęło szczyt w 1941 r., kiedy to obalono proniemiecką dyktaturę.

W XVIII w. Habsburgowie zyskali na znaczeniu w rejonie Alzacji sąsiadującej z Lotaryngią, prowincją Prieure de Sion. Potęga Habsburgów opierała się nie na pozbawionej realnego znaczenia władzy cesarskiej, lecz na ich krajach dziedzicznych, rozciągających się od Morza Północnego po Adriatyk. Spoić te wszystkie kraje w jedną niepodzielną całość przez ustanowienie wspólnego porządku dziedziczenia, postanowił ostatni z Habsburgów w linii męskiej, Karol VI, który ogłosił w 1713 roku tzw. Sankcję pragmatyczną. Głównym jej celem było zapewnienie następstwa tronu jego córce Marii Teresie (panowała w latach 1740-1780). W 1735 roku Maria Teresa poślubiła księcia Lotaryngii Franciszka Stefana. Z jej synem Józefem II dostał się na tron dom lotaryński. Franciszek Lotaryński od 1731 r. był masonem Wielkiej Loży Anglii. W 1738 roku zamienił Lotaryngię na Toskanię. Chociaż sankcja została uznana przez całą niemal Europę, to po śmierci Karola VI w 1740 roku wybuchła austriacka wojna sukcesyjna, w której obok dawnych wrogów Austrii, Bourbonów francuskich i hiszpańskich, zjawił się nowy przeciwnik, król pruski Fryderyk II, który zajął Śląsk i utrzymał go w dwóch wojnach śląskich, które trwały w latach 1740-1745. Z ta chwilą pojawił się antagonizm austriacko-pruski, który zepchnął w cień dotychczasowa rywalizację habsbursko-francuską. Maria Teresa uratowawszy Austrię przed grożącym rozbiorem, sprzymierzyła się w 1756 roku z Bourbonami, i wciągnęła do koalicji Rosję, państewka niemieckie i Szwecję. W 1756 roku rozpoczęła z Fryderykiem wojnę siedmioletnią, pragnąc odzyskać Śląsk i zniszczyć potęgę Prus. Mimo waleczności armii austriackiej w bitwach pod Dannem i Laudonem, Fryderyk II zdołał utrzymać w całości swoje granice. U schyłku swoich rządów Maria Teresa dała się wciągnąć do przeciwnego interesom Austrii udziały w rozbiorze Polski.

Przeciwko Habsburgom spiskował podczas rewolucji francuskiej Zakon Iluminatów. Rudolf (1858-1889), następca tronu austriackiego, syn Franciszka Józefa i Elżbiety, feldmarszałek-porucznik, generalny inspektor piechoty i wiceadmirał, zawarł w 1881 r. nieszczęśliwe małżeństwo z córką Leopolda II Belgijskiego, Stefanią. Jego miłość do kochanki Marii Velsery doprowadziła do wielkiej tragedii. W zameczku Mayerling Rudolf zastrzelił Marię w czasie kiedy spała, a potem popełnił samobójstwo strzelając sobie w głowę. Był jedynym synem cesarzowej Elżbiety, która w rozmowie z nim o Marii Velsery powiedziała, że „Habsburgów prześladowało szaleństwo”. Cesarzowa austriacka Elżbieta Amalie Eugenia z domu Wittelsbach, była córką ks. bawarskiego Maksymiliana Józefa, w 1854 roku poślubiła Franciszka Józefa. W czasie jednej z licznych podróży w 1898 roku została zamordowana w Genewie przez anarchistę włoskiego Luccheniego. Wcześniej jej siostra Zofia Wittelsbachówna w 1987 roku spłonęła żywcem. Ich kuzyn Ludwik II Otto Friedrich Wilhelm (1845-1886), król Bawarii, podejrzany o chorobę umysłową, został umieszczony na zamku Berg nad jeziorem starnberskim, utopił się 13 czerwca 1886 roku. Ostatnia cesarzowa austriacka, Zyta, ujawniła w 1985 roku w wywiadzie dla „Neue Kronen Zeitung”, że arcyksiążę Rudolf został zamordowany z pobudek politycznych.

Habsburgowie zachowali swą dominacje w Europie aż do XX w., kiedy to kula zamachowca pozbawiła życia arcyksięcia Franciszka Ferdynanda i wywołała pierwszą wojnę światową. Śmierć cesarza Franciszka Józefa w 1916 r. uczyniła dziedzicami tronu jego kuzyna Karola (1887-1922) i jego żonę Zytę, ks. Parmeńską. Wstąpił na tron w 1916 r., pozostawał pod wielkim wpływem żony oraz szwagrów Sykstusa i Ksawerego, którzy służyli w armii belgijskiej. Za ich pośrednictwem wdał się w odrębne rokowania z koalicją, które zostały zdemaskowane i skompromitowały go wobec Niemiec. Po załamaniu się państw centralnych w 1918 r. abdykował. W 1919 r. został wydalony i wraz z żoną udał się do Szwajcarii. W 1921 r. usiłował przez zamach stanu opanować tron węgierski, został jednak ujęty i osadzony przez państwa koalicji na Maderze. Zmarł w 1922 r., a jego żona Zyta zmarła w 1989 r. Jej pogrzeb odbył się w Wiedniu. Wzięło w nim udział tysiące ludzi, a miliony oglądały tę ceremonię, która trwała cztery i pół godziny, w telewizji. Jej tytuły czytano głośno. Zyta zachowała pięćdziesiąt dwa tytuły, a wśród nich tytuł „królowej Jerozolimy”. Jej syn Otton jest pretendentem do tronu austriackiego i obecnie jest członkiem Parlamentu Europejskiego. Otton von Habsburg posiada wszystkie dynastyczne tytuły swej rodziny, która w dalszym ciągu nosi miano domu Habsburg-Lothringen, czyli Habsburg-Lotaryngia, jest tytularnym królem Jerozolimy i potomkiem Merowingów. Ma syna Karla Habsburga.

Wiedeńska gazeta „Kurier” w komentarzu redakcyjnym napisała, że zaangażowanie Habsburgów na rzecz integracji europejskiej ma na celu wskrzeszenie „Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego”, („Rzeczpospolita”, 31.VIII-1.IX.1996. Cytat za: Maciej Giertych, Opoka w kraju, nr 21, marzec 1997). Unia Europejska jest istotnym elementem na drodze do wskrzeszenia tego germańskiego porządku.

Księżniczki z Habsburgów były żonami następujących królów polskich: Kazimierza Jagiellończyka, Zygmunta Augusta, Zygmunta III, Władysława IV, Michała Korybuta Wiśniowieckiego i Augusta III. Drugą żoną Zygmunta III była Konstancja (1588-1631), która była córką arcyksięcia austriackiego Karola Habsburga i księżny bawarskiej Marii. Była matką między innymi Jana Kazimierza. Małżeństwo z Zygmuntem III doszło do skutku mimo sprzeciwu stronnictwa antyhabsburskiego z kanclerzem Janem Zamoyskim na czele.

Krzyżacy od czasu wypędzenia z Prus nie odgrywali już żadnej roli, stracili znaczenie, i prowadzili życie zupełnie prywatne. Nie stanowili już właściwego zgromadzenia zakonnego, ale tylko jakby bractwo kościelne ludzi świeckich. W Niemczech za czasów Napoleona odebrano krzyżakom drobne posiadłości, które mieli w południowych krajach niemieckich. Zostały im tylko pewne majątki i fundusze w Austrii, i tam się przenieśli. Na wielkiego mistrza wybierano zawsze jednego z arcyksiążąt austriackich, czyli z Habsburgów, którzy byli strażnikami zakonu krzyżackiego, jako pozostałości po templariuszach. Po rozpadzie cesarstwa w 1918 r. krzyżacy zatracili ostatecznie charakter rycerski, stając się zakonem duchowym. Od tego czasu rozwinęli działalność charytatywną. Obecnie zakon posiada około 100 szpitali, szkół, domów opieki, i liczy około 1000 członków, w tym ponad 80 księży, około 300 sióstr i ponad 600 familiantów. Są to osoby świeckie, które wspomagają dzieła oświatowe i charytatywne. 11 lutego 1991 r. członkowie i wielki mistrz Zakonu Niemieckiego, ks. Bruno Platter, zostali przyjęci na audiencji przez papieża Jana Pawła II. Ojciec Święty zwracając się do krzyżaków powiedział: „Wasza obecność w Kościele, i wasz współudział w niesieniu Dobrej Nowiny, stanowią dla mnie, jako głowy całego Kościoła, pociechę i radość”. Wielki mistrz krzyżacki gościł też kilkakrotnie w Polsce, odwiedzając Malbork. Krzyżacki „stół honorowy” przetrwał i występuje w tradycji niemieckiej. 27 lutego 2009 r. gościem „stołu honorowego” był premier polski, Donald Tusk.

 C.d.n.

Stanisław Bulza

  • Zdjęcie tytułowe: 29.04.1991 Pałac Schaumburg w Bonn. Kancerz Niemic dr Helmut Kohl (drug z lewej) otrzymuje Nagrodę Coudenhove-Kalergi za wybitne osiągnięcia w procesie integracji europejskiej polityki na rzecz skutecznego zjednoczenia Niemiec i wkład w doprowadzeniu do przyjęcia umowy. Do nagrody Kanclerza przedstawili Prezes Unii Pan-Europejskiej, eurodeputowany Otto von Habsburg (pierwszy z prawej) i prezydent Fundacji Coudenhove-Kalergi Gerard Bauer (drugi z prawej). Zdjęcie za commons.wikimedia.orgWybór zdjęcia – wg.pco.

 

One comment on “Stanisław Bulza: Merowińskie rody. (Część I.)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s