rsz_1john_robison

John Robison: Pierwszy, XVIII-wieczny praktyk spiskowy

 

exemplore.com (fragment), tłum. Radtrap

John Robison (1739-1805)

Jeden z mniej znanych, a jednocześnie jeden z najważniejszych ludzi w świecie badaczy konspiracji, przede wszystkim na polu badań nad tajnymi stowarzyszeniami – profesor John Robison. Ten niezwykły człowiek mógł być odpowiedzialny za narodziny całej dzisiejszej kontrkultury „teoretyków spiskowych”, na pewno zaś jest odpowiedzialny za to, że słowo „Illuminati” stało się synonimem teorii spiskowych.

Był szkockim fizykiem i matematykiem, profesorem filozofii naturalnej na Uniwersytecie Edynburskim, sekretarzem generalnym Towarzystwa Królewskiego w Edynburgu, członkiem Klubu Literackiego w Glasgow, wynalazcą syreny alarmowej (bardzo symboliczne – przyp. tłum) oraz autorem niezwykle popularnej w post-rewolucyjnej erze (Wojna o wyzwolenie Stanów Zjednoczonych) książki – Proofs of a Conspiracy against all the Religions and Governments of Europe, carried on in the Secret Meetings of Free-Masons, Illuminati and Reading Societies, etc., collected from good authorities (Dowody Konspiracji Przeciw Wszystkim Religiom i Rządom Europy, Zawiązanej na Tajnych Spotkaniach Masonerii, Iluminatów i Stowarzyszeń…).

W swojej książce stwierdza, że posiada wiedzę na temat grupy ludzi infiltrujących masonerię oraz inne, podobne organizacje, w celu wykorzystania sekretności oraz wpływów tych grup do zniszczenia zorganizowanej religii, obalenia całych rządów, oraz stworzenia nowego, światowego porządku za pomocą zwiedzenia i spisków. Korzeni tej grupy upatruje w Bawarskich Iluminatach, których łączy również z wielkimi wydarzeniami światowymi, w rodzaju Rewolucji Francuskiej …

 


 

 

theforbiddenknowledge.com (fragment), tłum. Radtrap

Czy Zakon Iluminatów przetrwał swoją dekonspirację dokonaną przez władze bawarskie w roku 1783? Robison jest przekonany, że tak, oraz że wciąż był on aktywny i równie niebezpieczny, nawet w momencie publikacji jego książki w roku 1798. Pomiędzy tym rokiem, a zawiązaniem ruchu komunistycznego w 1848, pojawia się spora luka informacyjna której, jak nam się wydaje, historycy nie mają zamiaru wypełnić. Mimo to, natura Zakonu pozwala nam stwierdzić, że musiał on przetrwać tą głośną dekonspirację. Tego typu demaskacja organizacji nie mogła przestraszyć samego jej trzonu, który doskonale wiedział czego chce i do czego dąży.

Jeśli chodzi o „ideologię” nie da się ukryć, że pomiędzy Zakonem Iluminatów a Manifestem Komunistycznym istnieje niezaprzeczalny związek, nawet pomimo pewnych modyfikacji wymuszonych przez nowe warunki, które pojawiły się podczas Rewolucji Przemysłowej. Weishaupt, co ciekawe, żył do roku 1822 i jak czytamy w Encyklopedii Katolickiej, pod koniec życia nawrócił się i powrócił na łono Kościoła. Czy było to nawrócenie szczere, tego już się nie dowiemy.

Książki Robisona i Barruela wywołały spore poruszenie w czasach swoich publikacji, trwające kilka lat, podczas których znajdowały się one w ciągłym obiegu. Pierwszy nakład  *Proofs of a Conspiracy* rozszedł się w kilka dni, dodrukowano więc kolejne edycje. Obie prace zostały też szybko wydane w Stanach Zjednoczonych, gdzie odniosły natychmiastowy sukces. Idee Jakobinów oraz ich wpływy były już dostrzegane w Nowym Świecie, powszechnie wiedziano również, że Iluminaci założyli w Stanach kilka lóż…

Morderstwo Williama Morgana, ilustracja Pierre Méjanel (źródło: wikipedia).

Trzeba było jednak czekać aż do roku 1826 na ponowny wybuch nastrojów anty-iluminati, wraz ze zniknięciem Williama Morgana, amerykańskiego masona, autora książki ujawniającej sekrety masońskie – *Illustrations of Freemasonry* (Obrazy Masonerii). Morgan został prawdopodobnie porwany i utopiony w Jeziorze Ontario. Mówiło się, że stali za tym jego bracia masoni. Spowodowało to ogólnokrajowe oburzenie, oraz utworzenie anty-masońskiej partii politycznej w roku 1829 przez Henrego Dana Warda, Thurlowa Weeda oraz Williama H. Sewarda. Odnowiło się zainteresowanie książkami Robisona i Barruela, natomiast szeregi masonerii mocno się uszczupliły, ze względu na masowe opuszczanie organizacji przez jej członków. Ruch anty-masoński przetrwał jeszcze kilka lat, aż w końcu negatywne nastroje opadły. Partia anty-masońska przestała istnieć w roku 1840.

 


 

Książkę prof. Robisona (ang.) można przeczytać tutaj.

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s