10-commendment-broken

Stanisław Bulza: „Strzaskane tablice z dziesięcioma przykazaniami” (Część II.)

 

Źródło: polishclub.org

Rewolucja seksualna lub obyczajowa, która dokonała się w Europie w latach 60. i 70. XX w., tak jak prawie wszystko w UE, swoje źródło ma w rewolucji bolszewickiej w Rosji.

Fryderyk Engels w dziele „Pochodzenie rodziny, własności prywatnej i państwa”, twierdził, że rodzina monogamiczna nie była instytucją naturalną. Według niego stanowiła ona jedynie wytwór konkretnych warunków historycznych towarzyszących triumfowi własności prywatnej nad pierwotną własnością wspólnotową. Pierwszym „uciskiem klasowym” był zatem ucisk mężczyzny nad kobietą. Aby wyzwolić seksualnie kobietę należało uwolnić ją od domowych obowiązków i wysłać do pracy zarobkowej. Opiekę nad dziećmi i ich wychowanie miało przejąć całe społeczeństwo.

W grudniu 1917 r. przywódca bolszewików Włodzimierz Ilicz Lenin podpisał serię dekretów likwidujących w praktyce instytucję małżeństwa oraz znoszących dotychczasowe kary za utrzymywanie stosunków homoseksualnych i usuwanie ciąży (aborcja). Sowiecki kodeks rodzinny z 1926 r. w intencji jego twórców był właśnie ostatnim krokiem na drodze do zaniku rodziny jako komórki społecznej. W „Małej Encyklopedii Sowieckiej” stwierdzono, że „rodzina była pierwotną formą niewolnictwa„ i zapowiadano rychłe jej obumarcie wraz z własnością prywatną i państwem. Obowiązujące w latach 20. XX w. hasło brzmiało: „Rozbijając ognisko rodzinne, wymierzamy ostateczny cios ustrojowi burżuazyjnemu”. Na szczęście plany odebrania wszystkich dzieci rodzicom pozostały na papierze, bowiem na założenie aż tylu żłobków brakowało funduszy i personelu. W 1936 r. wprowadzono zakaz aborcji, utrudniając także procedurę rozwodową. Jednocześnie cała sfera seksualności człowieka podlegała ingerencji państwa ( http://historia.org.pl/2015/07/08/bolszewicka-rewolucja-seksualna/ )

W 1920 r. Lenin w rozmowie z Clarą Zetkin, niemiecką komunistką, powiedział: „Równolegle z rewolucją proletariacką trwa obyczajowa – dotycząca małżeństwa i relacji seksualnych. Jest ona zbliżona do rewolucji proletariackiej”. Szerzone przez propagandę poglądy bolszewickich feministek, takich jak Zetkin czy Kołłontaj, szybko trafiały do komunizującej młodzieży, która je wulgaryzowała (http://wyborcza.pl/alehistoria/1,150661,19559461,wielka-rosyjska-rewolucja-seksualna.html).

Oto niektóre przemiany charakteryzujące rewolucję seksualną lub obyczajową w Europie Zachodniej: bunt młodzieży przeciwko posłuszeństwu rodzicom i nauczycielom („Zabrania się zabraniać!”); rozwój popkultury i szczyty popularności popowych, rockowych i psychodelicznych zespołów muzycznych, takich jak: The Beatles, The Rolling Stones, The Who, The Doors, The Animals, Jefferson Airplane, Deep Purple, Iron Butterfly, Pink Floyd, Genesis, Led Zeppelin i Queen; organizowanie otwartych zlotów, festiwali muzycznych i happeningów pod gołym niebem; narodziny subkultur młodzieżowych, takich jak: modsi, hippisi, metalowcy, punki i skinheadzi; zanegowania autorytetów i kryzys zaufania do instytucji społecznych i politycznych, takich jak: rodzina, szkoła, Kościół, sądownictwo, wojsko i policja; wzrost zainteresowania filozofiami egzystencjalną i marksistowską w formie trockizmu, guevaryzmu, maoizmu, a także pacyfistycznymi hasłami Mahatmy Gandhiego; wzrost zainteresowania doktrynami Hare Kryszny, hinduizmu i buddyzm, a także praktykami okultyzmu, satanizmu i New Age; popularyzacja zażywania różnego rodzaju substancji psychotropowych, w tym narkotyków; wzrost tolerancji wobec nagości: upowszechnienie się naturyzmu, z drugiej strony moda odsłaniająca ciało, np. minispódniczka; skokowy wzrost liczby zakażeń chorobami wenerycznymi, w tym epidemia HIV, wzrost liczby aborcji oraz ciąż u nieletnich, i to pomimo większej dostępności środków antykoncepcyjnych oraz większej ich niezawodności; wulgaryzacja języka, popularyzacja slangu i chęć prowokowania obscenicznością w mowie, wyglądzie i w sztuce; upowszechnienie się stosowania sztucznych metod antykoncepcji, przedmałżeńskich kontaktów seksualnych bez zobowiązań z wieloma partnerami, życia kochanków bez ślubu, a także poligamicznych związków w tzw. „komunach hippisowskich” („Wolna miłość”); i inne bzdury (Wikipedia).

 

————————————————

Clara Zetkin, socjaldemokratka, doprowadziła do tego, że 8 marca obchodzony jest jako Międzynarodowy Dzień Kobiet (jednak po raz pierwszy świętowano go 19 marca 1911 r. w Danii, Szwajcarii, Niemczech i Austro-Węgrzech). Odgrywała jedną z najważniejszych i najbardziej znaczących ról w KPD. Clara Zetkin w latach 1921–1933 była również członkiem Komitetu Wykonawczego III Międzynarodówki, w którym pod koniec swego życia należała do mniejszości krytykującej stalinowską tezę, zgodnie z którą socjaldemokrację uważano za lewicowy odłam faszyzmu.

 

Demoralizacja dzieci w szkołach

 

Marksowski humanizm opiera się na założeniu, że każdy człowiek ma prawo do miłości i szczęścia. Walka o wychowanie nowego człowieka przebiega na wielu płaszczyznach, ale przede wszystkim prowadzona jest w szkołach. Marksowski humanizm w praktyce wszedł do szkół w państwach Europy Zachodniej. Według marksistów, dzieci też mają prawo do miłości i szczęścia. Edukację seksualną w szkołach jako pierwsi wprowadzili Szwedzi. Przedmiot ten stał się obowiązkowy w 1955 roku. Z czasem za ich przykładem poszli również Niemcy – 1968 r. i Austriacy – 1970 r. W Holandii i Szwajcarii zajęcia z wychowania seksualnego wprowadzono w latach 70. XX w. Na przełomie XX i XXI wieku za przykładem sąsiadów poszła też Francja, Wielka Brytania, Portugalia, Hiszpania i Irlandia (tam – w szkołach podstawowych i średnich – w 2003 r. stała się ona przedmiotem obowiązkowym) (http://www.gloswielkopolski.pl/artykul/912697,seksedukacja-w-europie-zobacz-jak-wyglada-to-u-naszych-zachodnich-sasiadow-kontrowersyjny-raport,id,t.html).

Wielkiej Brytanii (oprócz Irlandii Północnej), w Holandii i na Malcie, obowiązkiem szkolnym objęte są dzieci pięcioletnie. W przypadku tych dwóch ostatnich państw edukację przedszkolną zaczynają już dzieci znacznie młodsze (http://www.tvn24.pl).

Negatywne informacje o wychowaniu seksualnym napływają z Wielkiej Brytanii i Szwecji. W tych państwach przekazywanie w szkole wiedzy o życiu seksualnym jest w rzeczywistości promocją demoralizacji w sferze seksualnej, bowiem występuje tam największy odsetek nastolatków chorych wenerycznie, a także najwyższy w Europie odsetek nastolatek w ciąży i aborcji wśród nieletnich. W szkołach demoralizuje się dzieci, aby w przyszłości, już jako dorosłymi ludźmi, łatwiej było nimi rządzić.

 

Marksowska „miłość” bliźniego jest doktryną walki

 

Według Schaffa, marksowska miłość bliźniego „w ogóle”, będąca doktryną walki, zawiera w sobie nakaz nienawiści do wroga w imię miłość bliźniego. Komunista jest gotów do najwyższych poświęceń – może więc sam nawoływać do ofiarności i żądać jej od innych. Solidaryzuje się z ogólnym hasłem miłości bliźniego, ale z pogardą odnosi się do tych, którzy to piękne hasło głoszą w słowach, a zdradzają w czynach. Humanizm marksowski zobowiązuje bowiem nie tylko do określonych poglądów, lecz i do walki o wcielanie ich w życie. Również, a może przede wszystkim, do walki o przekonanie innych ludzi o słuszności humanizmu marksowskiego, do walki o przekształcenie ich postaw. Prowadzą więc wojnę z nacjonalizmem, ksenofobią, homofobią, z rzekomym rasizmem i antysemityzmem. Wszystko to w imię nowoczesności, humanizmu i „szczęścia” ludzi.

Schaff stwierdza, że człowiek nie może być szczęśliwy, gdy grozi mu śmierć na wojnie, gdy jest w niewoli narodowej, gdy jest pozbawiony wolności w różnych jej formach itd. itp. Pisze: „I oto została stworzona realna podstawa dla działania na rzecz szczęścia ludzkiego: nie w tym sensie, by czynić człowieka szczęśliwym, lecz w tym, by usuwać przyczyny jego nieszczęścia występujące w skali masowej. Walczący charakter humanizmu marksowskiego jest ściśle związany z tą koncepcją szczęścia: wzywa on do nieprzejednanej walki przeciw przyczynom ludzkiego nieszczęścia jako zjawiska masowego, a więc przeciw jego przyczynom społecznym”.

Współczesny komunizm to humanizm w praktyce. Adam Schaff pisał: „Jeśli komunizm jako cel społeczny jest pomyślany jako humanizm w praktyce, to cel ten wiąże się organicznie z charakterem rewolucji, która do tego celu prowadzi – rewolucji społecznej. Jest ona w swej istocie – wedle Marksa – protestem przeciw nieludzkiemu życiu, aktem autoemancypacji człowieka, który świadomie jest skierowany na realizację humanizmu”. Według filozofa, nieludzkie życie to wiara w Boga, wyznawanie Dekalogu i religii chrześcijańskiej, życie w rodzinie i państwie. Bo są to wszystko twory człowieka. Schaff stwierdza: „Człowiek staje się istotą ujarzmioną, poniżoną, a w pewnym sensie godną pogardy, gdy dostaje się pod panowanie sił odeń niezależnych, gdy te siły – nawet gdy są to własne jego twory – narzucają mu sposób jego bycia”. Człowiek jest wówczas nieszczęśliwy.

Filozof cytuje Marksa: „Krytyka religii kończy się tezą, że człowiek jest najwyższą istotą dla człowieka, a więc kończy się kategorycznym nakazem obalenia wszelkich stosunków, w których człowiek jest istotą poniżoną, ujarzmioną, opuszczoną i godną pogardy (…).

Komunista jest przede wszystkim internacjonalistą. Według Schaffa, „ideał człowieka komunizmu jest związany z normą, że człowiek jest dla człowieka dobrem najwyższym, „summum bonum”. Tylko w takiej sytuacji bowiem nabierają sensu i blasku hasła wolności, równości, sprawiedliwości społecznej, a w szczególności braterstwa. Postulat internacjonalizmu jest też w ramach marksizmu nie tylko postulatem bojowym wypływającym z potrzeb zjednoczenia sił jednej klasy przeciw drugiej w skali ponadnarodowej, lecz jest również postulatem równościowym, który konkretyzuje hasło braterstwa między ludźmi”. Dalej Schaff pisze, że „poza wszelką wątpliwością i dyskusją pozostaje teza, że postawę internacjonalistyczną należy w ludziach świadomie kształtować, że nie jest ona dana w sposób żywiołowy, zwłaszcza w okresie nabrzmiewających nacjonalizmów, lecz może być ukształtowana jedynie w walce z nacjonalizmem i rasizmem wszelkich odmian i odcieni”.

Według Schaffa: „Komunizm, jako skończony naturalizm = humanizmowi, jako skończony humanizm = naturalizmowi; stanowi on prawdziwe rozwiązanie konfliktu między człowiekiem a przyrodą oraz między człowiekiem a człowiekiem…”.

W filozofii kultury naturalizm to egzystencja, w której podstawowe wartości to przyjemność zmysłowa, życie w zdrowiu i dobrobycie. Stanowią one przeciwieństwo przykrości, choroby i śmierci. Najgorszą sytuacją jest jednak nie śmierć, lecz życie w ciężkiej chorobie i nędzy, będąc zdanym na opiekę innych. Taka hierarchia wartości powoduje, że w naturalizmie zezwala się na eutanazję (śmierć jest lepsza od cierpienia) oraz aborcję, a także wszelkie inne działania poprawiające jakość życia (np. eksperymenty na embrionach). Naturalizm w etyce przejawia się w liberalizmie (http://pl.wikipedia.org/wiki/Naturalizm_%28filozofia%29).

 

„Świt Odysei”

 

UE próbuje wymusić na państwach członkowskich przyjmowanie imigrantów z Afryki północnej, a przecież to USA i NATO są sprawcami chaosu, bezrobocia i biedy w tym rejonie. Najpierw przez obalenie w Iraku Husejna, potem bombardowanie Libii i obalenie Kaddafiego, następnie próby obalenia prezydenta Syrii, Baszira al-Assada.

Rewolucja w Tunezji w 2010/2011 (zwana też „Jaśminową rewolucją”) rozpoczęła się od protestów mieszkańców Tunezji o charakterze społeczno-politycznym przeciwko złej sytuacji materialnej, bezrobociu, brakowi swobód obywatelskich i długoletniej władzy prezydenta Zina Al-Abidina Ben Alego. W ich rezultacie 14 stycznia 2011 prezydent zrzekł się władzy i opuścił kraj, udając się do Arabii Saudyjskiej. Po Tunezji rewolucje objęły Egipt i 13 lutego 2011r. Jemen. Komentatorzy i ekonomiści uważali, że kryzys wywołany rekordowymi cenami żywności na świecie może wywoływać niepokoje społeczne w kolejnych krajach Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu.

Po udanej rewolucji w Egipcie gdzie obalony został prezydent Hosni Mubarak, fala protestów rozlewała się na kolejne kraje Arabskie. Od początku lutego 2011 r. dochodziło do starć w Bahrajnie, Libii, Syrii, Libanie czy Iranie.

W Libii protesty zapoczątkowane 15 lutego 2011 r. pod wpływem udanych rewolucji w Tunezji i Egipcie przerodziły się w wojnę domową. Gdy terroryści przegrywali, to 20 marca 2011 r. nastąpiła agresja państw zachodnich na Libię. W skład koalicji wchodziły Stany Zjednoczone, Francja, Wielka Brytania, Kanada i Włochy. Operacji nadano kryptonim „Świt Odysei”. Od tego czasu trwało bombardowanie Libii. Konflikt zakończył się w październiku wraz ze schwytaniem Kaddafiego oraz jego śmiercią, do której doszło w niejasnych okolicznościach.

W Syrii rewolta przeciwko prezydentowi Baszir al-Assadowi wybuchła 15 marca 2011, kiedy odbyły się wielotysięczne demonstracje w różnych syryjskich miastach. Rewolta nadal trwa i zginęło w niej już tysiące ludzi (około 400 tys.). Broń rebeliantom dostarcza Zachód.

Srdia Popović, serbski rewolucjonista, ma na koncie przeprowadzanie szkoleń opozycjonistów w 37 różnych krajach, poczynając od Białorusi i Iranu, a na Korei Północnej i Zimbabwe kończąc. Mógł się przyczynić także do wywołania rewolucji w Egipcie oraz Tunezji. Przed niespełna kilku laty Popović szkolił aktywistów egipskich. Uczył ich, jak organizować kampanie, zdobywać poparcie młodzieży oraz podłączyć się do społecznych mediów. Później stworzyli oni tzw. „Młodzieżowy ruch 6 Kwietnia”, który przyczynił się do wywołania rewolucji w Egipcie. Młodzi Serbowie ze stowarzyszenia CANVAS współpracowali z tzw. obrońcami demokracji w 50 krajach. Doradzali jak pokojowo mierzyć się z reżimami i zwyciężać – w Gruzji, na Ukrainie, w okupowanym przez Syrię Libanie, na Malediwach, Egipcie

(http://wyborcza.pl/1,76842,9169249,Rewolucja_zaczela_sie_od_Kuronia.html ).

Jeden z liderów egipskiego „Młodzieżowego Ruchu 6 kwietnia”, Mohamed Adel ujawnił, że odbył swoje szkolenie w podobnych organizacjach młodzieżowych w Belgradzie.

Egipski „Młodzieżowy Ruch 6 Kwietnia”, który brał udział w rewolucji, posiada dokładnie ten sam symbol „zaciśniętej pięści”, co serbski „Otpor”. W Bahrainie organizacja „Młodzież dla Wolności” również posługiwała się symbolem „zaciśniętej pięści”. Symbol ten był obecny również podczas protestów w Gruzji, Wenezueli. Oznacza to, że prowokatorzy wszystkich rewolucji brali udział w tych samych kursach terrorystycznych. Cechą charakterystyczną wszystkich rewolucji było to, że „manifestanci” zbierają się zawsze w stolicy danego państwa na centralnym placu, gdzie zakładają namiotowe miasteczko.

Przyjęty kryptonim „Świt Odysei” podczas agresji państw zachodnich 20 marca 2011 na Libię ma oznaczać początek wielkiej wędrówki ludzi. Ten proces już się rozpoczął.

Po upadku Troi, w której między innymi brał udział Odyseusz, nastąpiły wielkie wędrówki ludów oraz najazdy Ludów Morza i Dorów.

Celem obalania prawowitych rządów jest wprowadzanie w tych państwach libertyńskich rządów, które będą realizować plany globalistów, czyli demoralizować ludzi marksowskim humanizmem.

Realizuje się trzeci człon hasła rewolucji francuskiej „Wolność, równość, braterstwo”. Dwa pierwsze zostały zrealizowane.

 

Multikulturowość i ściganie przeciwników

 

Sprowadzanie imigrantów islamskich jest ideologiczne. Bertrand Russel w „Praktyka i teoria bolszewizmu” wyd. w 1920 r. pisał: „Marks nauczał, że komunizm nieubłaganie musi się pojawić; to stwarza stan umysłu nie tak różny od stanu umysłu pierwszych spadkobierców Mahometa. (…) Jeśli chcemy porównać bolszewizm z religią, powinniśmy porównać go raczej z mahometanizmem niż z chrześcijaństwem czy buddyzmem. (…) Mahometanizm i bolszewizm mają charakter praktyczny i kolektywny, są pozbawione duchowości i dążą do panowania nad całym światem (euroislam.pl/islam-i-bolszewizm-w-oczach-filozofa/).

W latach 30. XX wieku liczba wyznawców islamu w świecie wynosiła około 200 mln (Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powszechna, Wydawnictwo „Gutenberg”, Kraków), a obecnie na świecie liczbę muzułmanów szacuje się na 0,9–1 mld. Nie ma dokładnych danych, gdyż w wielu z państw muzułmańskich nie przeprowadza się spisów ludności.

Jest to liczba zawyżona, gdyż według francuskich danych, w 1965 r. liczba muzułmanów na świecie wynosiła wówczas ok. 305 mln (Hamilton A. R. Gibb, „Mahometanizm”, PWN, Warszawa 1965).

Jeżeli przez 30 lat (1935-1965) liczba muzułmanów zwiększyła się o 105 mln, to w latach 1965-2014 r. nie mogła się zwiększyć o 700 mln, ale o około 150 mln muzułmanów. Zawyża się liczbę muzułmanów w świecie, a obniża się ją w państwach. Oficjalne dane dotyczące ilości muzułmanów w niektórych państwach są o wiele niższe od danych nieoficjalnych.

O ile w średniowieczu islam usiłował podbić Europę militarnie, to obecnie politycy europejscy prowadząc politykę multikulturowości, aby łatwiej rządzić, oraz dla ułatwienia kontroli społeczeństwa, usiłują wymieszać narody europejskie właśnie islamem. Wzorem dla nich są Stany Zjednoczone Ameryki Północnej, które są państwem wielokulturowym, wielo-religijnym i wielo-etnicznym.

Zygmunt Bauman, socjolog żydowskiego pochodzenia, powiedział 18 września 2011 r. w Pordenone na północy Włoch, że jeśli Europa w ciągu następnych 30 lat nie przyjmie co najmniej 30 milionów imigrantów, „stanie w obliczu upadku demograficznego, który spowoduje upadek cywilizacji europejskiej” (http://fakty.interia.pl/swiat/news/znany-socjolog-cywilizacja-europejska-upadnie-jesli-nie,1696484). Wypowiedź ta miała miejsce już po rewolucjach w Afryce północnej.

Idąc za głosem Baumana, Aleksander Kwaśniewski przedstawiał 14 grudnia 2012 r. w Akademii Obrony Narodowej, swoje pomysły dla Polski. Jego głównym programem jest sprowadzenie do Polski islamskich imigrantów, i otwarcie naszego kraju na multikulturowość. Fragment wystąpienia: „Europa nie przetrwa, jeśli nie postawi na politykę multikulturowości. W debacie publicznej musimy być coraz bardziej otwarci, musimy się zastanowić, jak stworzyć warunki dla setek tysięcy ludzi, głównie ze Wschodu, gotowych osiedlić się w Polsce i stać się obywatelami Rzeczypospolitej”

(http://wyborcza.pl/1,75478,13048683,Kwasniewski__Atrakcyjnosc_Polski_sie_konczy__rosnie.html).

Kwaśniewski zapomniał już, że kolejno zmieniające się rządy doprowadziły do tragicznej sytuacji, gdyż ze względu na utrzymujące się wysokie bezrobocie, z Polski wyjechało za chlebem już 2 mln 700 tys. młodych Polaków, a bezrobotnych jest ponad 2 mln. W Polsce nie ma pracy, a b. prezydent chce sprowadzać do Polski imigrantów ze Wschodu.

Tutaj trzeba przypomnieć że już w 2008 r. A. Kwaśniewski i Moshe Kantor, szef Europejskiego Kongresu Żydów, założyli organizację pozarządową pod nazwą Europejska Rada ds. Tolerancji i Pojednania (ECTR), która przygotowała projekt Europejskie Ramy Wspierania Tolerancji.

Projekt przewiduje nałożenie na rządy wszystkich państw członkowskich UE obowiązku ustanowienia „specjalnych jednostek administracyjnych”, mających monitorować każdą osobę lub organizację podejrzaną o nietolerancję. Władze mogłyby więc podsłuchiwać, śledzić i karać wszystkich tych, którzy krytykują model wielokulturowości, homoseksualizm i inne dewiacyjne zachowania, albo są nieprzychylni islamowi

http://www.wicipolskie.org/index.php?option=com_content&task=view&id=9610

 

Walka z religią i moralnością chrześcijańską

 

Na temat walki z Kościołem A. Schaff cytuje Marksa: „Feuerbachowi należy się zasługa odkrycia, a przynajmniej radykalnego sformułowania prawdy, że nie bóg stworzył człowieka, lecz człowiek stworzył boga na wzór i podobieństwo swoje”. Marks więc wypowiada totalną wojnę z religią: „Filozofia tego nie ukrywa. Wyznanie Prometeusza: <Prawdę mówiąc, wszystkich bogów ja nienawidzę>, jest jej własnym wyznaniem, jej własnym powiedzeniem, wymierzonym przeciwko wszystkim niebiańskim i ziemskim bogom, którzy nie uznają ludzkiej samowiedzy za najwyższe bóstwo. Obok niej nikt nie powinien się znajdować”.

Schaff stwierdza, że „Prowadzona we wczesnych latach komunizmu walka z religią była wagi pierwszorzędnej, od której należało zacząć. Ale była to kampania, na której – jeśli ją prowadzono konsekwentnie – nie można było skończyć. Przecież to Marks stwierdził (we „Wstępie” do „Przyczynku do krytyki heglowskiej filozofii prawa), że krytyka religii kończy się tezą, iż człowiek jest najwyższą istotą dla człowieka, co prowadzi w konsekwencji do nakazu obalenia wszystkich stosunków, w których człowiek jest istotą poniżoną, ujarzmioną, godną pogardy”. Dalej: „Bóg, istota nadprzyrodzona, jest tworem człowieka, jest eksterioryzacją i obiektywizacją jego własnych cech i właściwości. Tym samym człowiek sam siebie zuboża, gdyż pozbawia się własnych cech i treści na rzecz projekcji swego umysłu, która przyjmuje postać społecznego wierzenia”. Kierując się tym fałszywym poglądem komuniści wypowiedzieli wojnę Bogu, Kościołowi Katolickiemu, religii i Dekalogowi, bo pochodzi od Boga.

W „Świętej rodzinie” Marks i Engels walczą przeciwko moralności abstrakcyjnej, wyalienowanej, usamodzielnionej, zwracającej się przeciwko ludziom, ich ludzkim potrzebom i pragnieniom. Przeciwko moralności, której przykładem w „Świętej rodzinie” jest przede wszystkim moralność chrześcijańska. Jednocześnie walczą oni o nową moralność, całkowicie podporządkowaną ludziom, wolności i szczęściu człowieczemu. O to, by ludzie nie byli dla moralności, lecz moralność dla ludzi, by nie była ona tylko czymś od święta, lecz czymś na co dzień.

Adam Schaff nie omawia postulatu z dziedziny zdrowia, ale można przypuszczać, że był wrogiem powszechnej dostępności do lecznictwa. Jego komunizm to „świat ludzi zdolnych do zaspokojenia wszystkich swoich potrzeb materialnych, ludzi doskonałych pod względem fizycznym i umysłowym…”. W tym nowym wspaniałym świecie nie będzie więc ludzi chorych, ułomnych fizyczne i umysłowo, inwalidów, gdyż człowiek będzie doskonały pod „względem fizycznym i umysłowym”.

 

Aborcja

 

Prawo do aborcji zgodnie z traktatami nie należy do kompetencji UE, ale regulowane jest na poziomie państw członkowskich. Instytucje unijne, w tym Komisja Europejska i Parlament Europejski, nie mają więc prawa zajmować się tematyką legalizacji czy ograniczeń w dostępie do aborcji. W państwach członkowskich aborcja jest dostępna na życzenie do 12. tygodnia ciąży. W większości krajów UE (poza Irlandią, Maltą i Polską) można jej również dokonać w szczególnych przypadkach z uwagi na sytuację medyczną lub socjoekonomiczną (np. ubóstwo matki).

Wyjątkiem tutaj jest Irlandia Północna, część Zjednoczonego Królestwa. Mimo że Wlk. Brytania dopuszcza aborcję z przyczyn zdrowotnych (matki lub płodu) i socjoekonomicznych, a także w przypadku ciąży będącej wynikiem gwałtu, Irlandia Północna jest wyłączona z tych przepisów i ma własne. Zgodnie z nimi przerywanie ciąży jest dopuszczalne tylko w przypadku zagrożenia życia matki lub poważnego ryzyka wystąpienia długoterminowych konsekwencji dla jej zdrowia.

 

Eutanazja

 

Albania była pierwszym krajem Europy który zalegalizował eutanazję w 1999 r. na mocy poprawki do ustawy o prawach osób nieuleczalnie chorych. Legalizuje ona każda formę czynnej eutanazji za zgodą pacjenta. Eutanazja bierna jest dopuszczalna po otrzymaniu zgody trzech członków rodziny osoby chorej.

Od 1 kwietnia 2002 r. w Holandii obowiązuje Ustawa o zakończeniu życia na żądanie i pomocnictwie w samobójstwie (ang. Termination of Life on Request and Assisted Suicide) Jednocześnie znowelizowano Kodeks karny. Akty te łącznie określają warunki wyłączenia karalności sprawcy eutanazji (definiowanej jako odebranie życia na żądanie) i pomocnictwa w samobójstwie. Holandia była pierwszym krajem na świecie, który kwestie eutanazji uregulował w specjalnej ustawie.

W Luksemburgu 20 lutego 2008 roku parlament Luksemburga przyjął większością 30 z 59 możliwych głosów ustawę legalizującą skracanie życia osobom ciężko chorym na żądanie.

W Belgii parlament przyjął ustawę legalizującą eutanazję we wrześniu 2002 roku opartą na modelu holenderskim. Dnia 13 lutego 2014 roku Parlament Belgii przyjął ustawę o eutanazji dla nieletnich bez ograniczeń wiekowych. W 2015 roku w Belgii przyznano prawo do eutanazji 24-latce cierpiącej z powodu depresji[

25 czerwca 2010 roku Niemiecki Trybunał Federalny wydał orzeczenie z którego wynika, że wspomagane samobójstwo jest legalne, jeśli pacjent wyraźnie zażyczył sobie zakończenia sztucznego podtrzymywania przy życiu. Trybunał podkreślił, że nadal nielegalna pozostaje aktywna pomoc w samobójstwie.

 

Legalizacja związków homoseksualnych

 

Stanowisko zwolenników równouprawnienia mniejszości seksualnych opiera się na założeniu, że każdy człowiek ma prawo do miłości, jak też do samodzielnego wyboru obiektu miłości (również pedofilia i zoofilia), czyli marksowski humanizm. Pierwszym państwem, które zalegalizowało małżeństwa osób tej samej płci, była Holandia, a doszło do tego 1 kwietnia 2001. Według danych z kwietnia 2016 prawo 23 państw traktuje małżeństwa osób tej samej płci na równi z małżeństwami osób różnej płci. W liczbie tej nie bierze się pod uwagę Finlandii, gdzie prawo do zawarcia małżeństwa jednopłciowego zostało uznane, lecz nie weszło jeszcze w życie. W 3 spośród państw uznających małżeństwa jednopłciowe lub ich częściach nie są one udzielane, lecz jedynie uznawane, jeśli zostały zawarte poza granicami tego państwa lub terytorium administracyjnego.

Dwu homoseksualistów z Connecticut w wieku 49 i 45 lat jest oskarżonych o wielokrotne gwałty na dwojgu adoptowanych przez siebie dzieci, pisze „NY Daily” News. Dnia 12 listopada 2008 stan Connecticut zezwolił na zawieranie homoseksualnych “małżeństw” i zarazem na adoptowanie dzieci przez homoseksualne pary.

Dwu oskarżonych zdążyło zaadoptować dziewięcioro (!) dzieci, zanim wpadło. Mimo, iż wszystkie były chłopcami, władze Connecticut nie dostrzegły w tym nic dziwnego ani podejrzanego, lecz zaakceptowały adopcje.

Dopiero w listopadzie 2011 obaj pederaści-pedofile zostali aresztowani jako podejrzani o ciężkie przestępstwa natury seksualnej („Adopcyjni ojcowie podejrzani o gwałty na dzieciach”, przełożył i opracował Marucha, Dziennik gajowego Maruchy, 9. 04. 2013).

 

„Dzieci z probówki”

 

W latach 30. XX w. w Anglii wydano książkę napisaną przez Ritchie Caldera pt. „Narodziny przyszłości w retorcie uczonych” („The birth of the future”). W Polsce książkę przełożył i opracował inż. Ignacy Rogala Sobieszczański, a wydało wydawnictwo Trzaska, Ebert i Michalski S. A.

Dziennikarz Ritchie Calder uzyskał rekomendację od Franka Smitha, sekretarza Towarzystwa Królewskiego oraz Wydziału Badań Naukowych i Przemysłowych. Sir Frank Smith pomógł dziennikarzowi zaprojektować Idealne Państwo. Ich zadaniem było wyposażyć Idealne Państwo, tę utopię naukowej cywilizacji, ten kraj wszelkiego dostatku – w zdrowie, pożywienie, odzież, energię, środki transportu i łączności, mieszkania, rozrywki oraz w racjonalny podział olbrzymiej ilości wolnego czasu, która państwo to otrzyma, jako szczodry dar nauki.

Dziennikarz, dzięki uzyskanej rekomendacji, odbył wędrówkę do naukowych pracowni lekarskich (włącznie z Narodowym Zakładem Badań Medycznych oraz dzięki uprzejmości dyrektora Henryka Dale’a dziennikarz zobaczył najmniejsze drobnoustroje świata: wirusy); do pracowni profesora Mellanby’ego i jego małżonki w Sheffield, gdzie zapoznał się z doniosłym znaczeniem witamin; do Zakładu Badawczego Rowetta w Aberdeen, gdzie dr John Orr wznosił gmach nauki, mającej w przyszłości stać Urzędem Odżywiania, powołanym do ochrony i uodpornienia przeciwko chorobom; do Instytutu Badania Rybołówstwa w Torry, Aberdeen; do Pracowni Badań nad Owocarstwem w Ditto, Kent; do fabryk konserw i do chłodni; do Zakładu Badawczego Rozpłodu Zwierząt w Edynburgu, w którym prof. Crew i jego zespół międzynarodowych uczonych oddawali się badaniom nad tajemnicą płci, reprodukcji i ulepszeniami w dziedzinie rozmnażania rasowych gatunków; do Narodowej Pracowni Fizycznej w Teddington dla przestudiowania stanu badań nad elektrycznością, budowy statków, lotnictwa, zagadnień hałasu, tajemnic barw i wszelkich innych cudów tego wielkiego warsztatu nauki; co więcej, do znakomitej Pracowni Cavendisha w Cambridge, której samo imię wymawiało się wśród uczonych świata ze szczególnym nabożeństwem; w pracowni tej lord Rutherford zademonstrował dziennikarzowi rozbijanie atomu.

W latach 30. XX w. była to wizja przyszłości, która współcześnie staje się rzeczywistością. O ile ktoś nie daje temu wiary, to trzeba jeszcze dodać, że ponad osiemdziesiąt lat temu uczeni ci projektując „Idealne Państwo” wyposażyli je we wszelakie dostatki, a mianowicie w służbę zdrowia, pożywienie, odzież, energię, środki transportu i łączności, w samoloty przekraczające barierę dźwięku, broń atomową, szklane domy i mieszkania, rozrywki, oraz w racjonalny podział olbrzymiej ilości wolnego czasu, jako szczodry dar nauki.

Z dziedziny medycyny, uczeni ci zakładali przedłużenie życia i unicestwienie chorób, zmianę płci, czy też płeć dziecka zostanie poddana woli rodziców, stworzenie człowieka z probówki, jako zaprzeczenie istnienia duszy, oraz odseparowanie złych skłonności od dobrych.

Dzisiaj wiemy, że zapłodnienie in vitro jest faktem. Dzieci urodzone przy użyciu tej techniki często są nazywane „dziećmi z probówki”.

Ritchie Calder w książce „Narodziny przyszłości w retorcie uczonych” pisze: „Macierzyńska miłość jest dla większości duszą macierzyństwa, tchnieniem boskości tak w ludziach, jak i w zwierzętach. A jednak dane mi było ujrzeć miłość matki w chemicznej próbówce. Wyznaję, że gdy dr B. P. Wiesner podawał mi w Zakładzie Genetyki Zwierząt w Edynburgu próbówkę z zawartym w nie płynem, mającym być zaprzeczeniem istnienia duszy, uczułem niepohamowaną chęć wychluśnięcia jej. Byłoby to jednak bezcelowe. Wiedza jest podobna do posągu krokodyla, który czołga się po kamiennym murze Pracowni im. Monda Królewskiego Towarzystwa w Cambridge. Jest krokodylem dociekań, niemogącym zawrócić wstecz, zmuszonym iść naprzód z otwartą paszczą, zagrażając wszystkiemu, co napotka po drodze”.

Spośród 33 krajów z Europy i spoza niej kwestie dotyczące zapłodnienia metodą in vitro uregulowało 30.

 

Stanisław Bulza

 

Zdjęcie tytułowe za forward.com / wybór wg.pco

One comment on “Stanisław Bulza: „Strzaskane tablice z dziesięcioma przykazaniami” (Część II.)

  1. Ten niemiecki teoretyk i ideolog w swych pracach podejmował i starał się rozwiązywać trudne problemy filozoficzne. Dotyczyły one również tej sfery, która zastrzeżona była dla Kościoła.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s