goodstar

Numerologia Antychrysta na przykładzie daty narodzin Jezusa Chrystusa

 

For automatic english translation click here

Zgodnie z najwierniej trzymającą się zapisków Nowego Testamentu teorią Jehoszua nie mógł urodzić się zimą, natomiast bardziej prawdopodobne jest, że stało się to jesienią, podczas żydowskiego Święta Szałasów (Sukkot). Dowodów dla powyższego stwierdzenia można szukać tutaj.

Jeśli więc było to w Sukkot, wciąż nierozwiązanym problemem pozostaje ustalenie dokładnej daty Jego narodzin wg kalendarza hebrajskiego. W tym celu najlepiej będzie trzymać się tych samych reguł, których użyto podczas badań wskazujących na Święto Szałasów – dobrej interpretacji Pisma i szukania dodatkowego, symbolicznego znaczenia najważniejszych wydarzeń biblijnych.

Życie Chrystusa obfitowało w wyraźne i oczywiste symbole.

Czytaliśmy już o zarówno symbolicznym, jak i dosłownym wypełnianiu się starotestamentowych proroctw dotyczących mesjasza, o Jego śmierci w wieku 33,5 lat, ukrzyżowaniu podczas Paschy (lub dzień po niej), zaćmieniu słońca podczas ukrzyżowania, zerwaniu zasłony w II Świątyni, ukazującym prawdę o prawdziwym obiekcie kultu judaizmu rabinicznego („apokalipsa” to po grecku zerwanie zasłony, co sugeruje że okres „końca świata” to jednocześnie czas ujawnienia całej prawdy o tymże świecie). Zesłanie Ducha Św. na apostołów miało z kolei dokonać się podczas innego żydowskiego święta, Szawout (Pięćdziesiątnica).

Jakie więc dodatkowe znaczenia mogły kryć się za narodzinami Jehoszui ?

 

DZIEŃ PIERWSZY I OSTATNI

 

Sukkot, święto szałasów obchodzone na pamiątkę 40-letniej tułaczki Izraela po pustyni (Jezus po skończeniu 30-tki przebywał na pustyni 40 dni), jest świętem 7-dniowym.

14_davis_sukkah-400x400Zaczyna się 15-tego dnia 7-mego miesiąca (bab. Tiszri), kończy zaś 21-ego (15-21.07). W tym czasie Żydzi budują szałasy/namioty w których jedzą za dnia, czasami także śpią. Na przestrzeni wieków rabini stworzyli nowe tradycje, zwyczaje, paragrafy i wyjątki w obchodzeniu tego święta, jednak w czasach Jehoszui było ono jeszcze wolne od poważniejszych i niebiblijnych zmian dokonanych przez różnej maści „uczonych w Piśmie” . Należy przypuszczać, chociaż Nowy Testament nie opisuje tej praktyki, że na początku naszej ery większość Żydów również budowała takie szałasy, spędzała w nich jakiś okres czasu,  zapewne też w nich nocowała. Nowy Testament nie pisze nic o ludziach świętujących Sukkot, z drugiej jednak strony nie pisze też za wiele o święcie Paschy, a przecież jest oczywistym dla chrześcijan że Ostatnia Wieczerza miała związek właśnie z Paschą.

Zaraz po Sukkot wypada Szemini Aceret (22.07) – dzień zgromadzenia ludu, wolny od pracy (jest to więc również szabat, ponieważ w prawidłowym kalendarzu hebrajskim, opartym na fazach księżyca, 22-gi dzień każdego miesiąca jest szabatem).

I przemówił Pan do Mojżesza tymi słowy: Powiedz synom izraelskim tak: Piętnastego dnia tego samego siódmego miesiąca będzie przez siedem dni Święto Szałasów dla Pana. Pierwszego dnia będzie święte zgromadzenie. Żadnej ciężkiej pracy wykonywać nie będziecie, przez siedem dni będziecie składać Panu ofiarę ogniową. Ósmego dnia będziecie mieli święte zgromadzenie i złożycie Panu ofiarę ogniową. Jest to uroczyste zgromadzenie, żadnej ciężkiej pracy wykonywać nie będziecie. (Kapł. 23: 33-36)

Ósmego dnia będziecie mieli uroczyste święto. Nie będziecie wykonywać żadnej ciężkiej pracy. Złożycie na ogniową ofiarę całopalną, woń przyjemną dla Pana, jednego barana… (Ks. Liczb 29,35)

Podróż Józefa i Maryi (Josefa i Miriam) opisuje tylko Ew. Łukasza. Zwraca ona uwagę, że głównym powodem tej podróży był zarządzony przez Rzymian spis powszechny, który zmuszał Józefa do stawienia się w Betlejem. Tego czego Łukasz nie dopisał, możemy się sami domyśleć – Józef musiał wiedzieć że czas rozwiązania u Maryi był blisko, więc zabierając ją w tą podróż zdawał sobie sprawę,  że narodziny nastąpią najprawdopodobniej w pobliżu Jerozolimy.

pregnant-mary-on-donkey-and-joseph-travel-to-judia

I stało się w owe dni, że wyszedł dekret cesarza Augusta, aby spisano cały świat. Pierwszy ten spis odbył się, gdy Kwiryniusz był namiestnikiem Syrii. Szli więc wszyscy do spisu, każdy do swego miasta. Poszedł też i Józef z Galilei, z miasta Nazaretu, do Judei, do miasta Dawidowego, zwanego Betlejem, dlatego że był z domu i z rodu Dawida, aby był spisany wraz z Marią, poślubioną sobie małżonką, która była brzemienna. I gdy tam byli, nadszedł czas, aby porodziła. I porodziła syna swego pierworodnego, i owinęła go w pieluszki, i położyła go w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie. (Łk. 2: 1-7)

Biblia generalnie nie zabrania podróżowania podczas Sukkot (pełny odpoczynek jest tylko 1-ego i 8-mego dnia tego  święta). Jest to święto radości którego najsłynniejszym elementem jest przebywanie w namiocie/szałasie. Więcej – Sukkot jest jednym z trzech świąt pielgrzymich Izraela, więc w okresie istnienia Świątyni pielgrzymka do Jerozolimy była wręcz wymagana. Trzeba pamiętać że Sukkot upamiętniało wędrówkę przez pustkowia, tak więc sama idea podróży jest bardzo głęboko wpisana w genezę jego powstania . Niezależnie od tego czy Józef i Maryja wędrowali z galilejskiego Nazaret 150 km do Betlejem koło Jerozolimy, czy jak proponuje część archeologów tylko kilka kilometrów do Betlejem galilejskiego, podróż i nocowanie w namiotach nie powinny były stanowić problemu podczas Sukkot – choć problemem na pewno była zaawansowana ciąża Maryi.

Podróż mogła być zabroniona pierwszego dnia Sukkot (15.07) oraz w Szemini Aceret (22.07), dlatego rodzina musiała dojść do Betlejem przed finałowym świętem zgromadzenia (musieli być w Betlejem w dniach 16-21.07). Gdy przybyli na miejsce była już noc, a w kalendarzu zwracającym uwagę na wschody i zachody słońca zaczynał się nowy dzień. Miejscowa karczma była pełna, dlatego poród odbył się w stajence.

noroom

Fakt że właśnie trwało Sukkot, oraz że nie było miejsc noclegowych w karczmach, czyli w konkretnych budynkach, podczas święta które skłaniało (choć nie przymuszało) do nocowania poza budynkami, skłaniają do wysnucia tezy, że narodziny mogły nastąpić tuż po zakończeniu święta szałasów, czyli 22.07 – w Szemini Aceret.

Przede wszystkim w dzień ten polecano wszystkim Żydom zebranie się razem w większych skupiskach. Był to więc idealny czas na ogłoszenie spisu powszechnego przez Rzymian – skoro wiedzieli, że w tym czasie tak czy inaczej Żydzi będą zmierzali do większych miast, czy to do rodzin, czy to ze względów czysto religijnych. Gdy Sukkot się kończyło, nie było już potrzeby świętowania i spania poza budynkami, a ludzie którzy dotarli wtedy do Betlejem, ze względu na uroczystości religijne przewidziane nazajutrz (niedaleko była Jerozolima), a przy okazji również ze względu na trwający spis ludności, musieli gdzieś spędzić przynajmniej jedną noc. Logicznym jest więc, że znalezienie miejsca noclegowego w karczmie było praktycznie niemożliwe.

Dodatkowo mamy tutaj do czynienia z kolejną symboliką ofiarną. Wg Starego Testamentu w Szemini Aceret składano Bogu ofiarę z baranka. Chrystus ofiarował siebie w dniu śmierci jako ofiara przebłagalna za grzechy (Baranek Boży) podczas Paschy. Jest to niezwykła myśl, spojrzeć na Jego ziemskie życie jako na rozpoczęte, oraz zakończone akurat w tych dwóch dniach najważniejszej ofiary dla Ojca (Pascha i Szemini Aceret). Wieczerza paschalna (Ostatnia wieczerza) rozpoczynała sezon świąteczny u starożytnych Izraelitów, natomiast Szemini Aceret ten sezon kończyło. Dzień pierwszy i ostatni, alfa i omega, alef i tav.

„Jam Alfa i Omega, Pierwszy i Ostatni, Początek i Koniec.” (Apok. 22:13)

Bardzo mnie ciekawi, jaki procent wśród stałych czytelników stron tego typu, stanowią ludzie urodzeni podczas hebrajskich świąt.

3faza

Szemini Aceret

pełnia1

Pascha/Peszach/Noc przed ukrzyżowaniem Chrystusa

3faza

Pięćdziesiątnica/Szawout

 

NUMEROLOGIA POMAZAŃCA

 

Sukkot i Szemini Aceret świętowane są 7-ego miesiąca kalendarzowego. Sukkot trwa 7 dni, Szemini Aceret jest dodatkowym 8-ym dniem świętowania. 7 dni powinien trwać sztandarowy tydzień, chociaż w teorii szabatu księżycowego czasami trwa 8. Poród Chrystusa zaczął się dnia 7-mego okresu świątecznego, zakończył zaś w dniu 8-mym.

menora

Bóg przekazał Izraelowi symbol paktu pomiędzy nimi – 7-ramienną menorę (nie mylić z chanukiją!). Każde z jej ramion odpowiada jednemu świętu biblijnemu. Wszystkie te święta zostały opisane w Starym Testamencie jako dane bezpośrednio i osobiście przez Boga.

 

Pesach

Przaśnego Chleba

Pierwociny

Szawout (Pięćdziesiątnica)

Jom Terua (Dzień Trąbienia – w innej wersji zastąpiony przez cotygodniowy Szabat)

Jom Kippur (Dzień Namaszczenia)

Sukkot

 

Biblical-Holidats

Sukkot i Szemini Aceret reprezentują ostatni okres świąteczny w tym kalendarzu. W powyższym wykresie, gdzie święta odpowiadają również proroctwom biblijnym, Jom Terua jest czasami interpretowane jako Porwanie Kościoła przed Uciskiem, Jom Kippur jako wylanie Gniewu Bożego, zaś Sukkot oznacza Królestwo Boże na Ziemi, gdy Słowo (Chrystus) zamieszka między nami. W tym kontekście urodziny podczas Szemini Aceret mogą mieć nawet silniejsze przesłanie dla Kościoła.

Gdy Jehoszua udzielał ostrzeżenia Kościołowi w Objawieniach św. Jana, udzielał go 7-mu Kościołom w Azji Mniejszej.

Ucisk ma trwać 7 lat.

Więcej przykładów jej wyjątkowości w Biblii dostarcza w komentarzu jeden z czytelników, Simon 37:

Siódemka wycisnęła silne piętno na ostatniej księdze Nowego Testamentu, tj. na Apokalipsie Jana. Jest ona nie tylko najczęściej stosowanym w niej symbolem, ale również najważniejszym symbolem, któremu podporządkowano cały szereg innych symboli. Wiele symboli występuje w liczbie siedmiu. Siedem świeczników, siedmiu aniołów, siedem gwiazd, siedem kościołów Azji Prokonsularnej, księga zapieczętowana siedmioma pieczęciami, siedem oczu i siedem rogów Baranka, siedem głów Smoka, siedem głów Bestii, siedmiu królów, siedem pagórków. Niektóre symbole zostały nawet uszeregowane w siódemkowe serie i decydują o strukturze Apokalipsy – 7 listów, 7 pieczęci, 7 trąb i 7 czasz. Również tekst całej księgi można podzielić na siedem części. Siedem ma wiele zastosowań w Apokalipsie.

Siódemka bywa też w Apokalipsie ukryta, nieuchwytna przy bezpośrednim wglądzie. W Ap 5, 12 wyliczonych zostało siedem atrybutów Baranka (moc, bogactwo, mądrość, siła, cześć, chwała i błogosławieństwo), w Ap 7, 12 – siedem atrybutów Boga (błogosławieństwo, chwała, mądrość, dziękczynienie, cześć, moc i siła), a w Ap 6, 7 – siedem klas społecznych (królowie ziemi, możnowładcy, wodzowie, bogacze, mocarze, niewolnicy i wolni).

Siedem razy użyte zostały ważne w tej księdze terminy i zwroty: sierp[6], błogosławiony[7], wytrwałość[8], proroctwo[9], wieniec[10], księga życia[11], mieszkańcy ziemi[12], czteroczłonowa formuła „każde plemię, język, lud i naród”[13], formuła „Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha, co Duch mówi do kościołów”[14] i inne. Chrystus siedem razy zapowiada swoją Paruzję[15]. Imię Chrystus występuje siedem razy, Jezus – czternaście, a Baranek odniesiony jest do Chrystusa 28 razy, z czego siedem razy w powiązaniu z Bogiem. 21 razy użyty został termin moc (εξουσια). W Ap 18, 12-13 wymienionych jest 28 towarów jakie kupcy sprzedają Babilonowi. Nietrudno zauważyć, że wymienione tu terminy i zwroty wiążą się z Paruzją, zbawieniem i życiem wiecznym. Są to terminy związane z wiecznością, z zapoczątkowaniem wieczności, bądź obietnicą wejścia do wieczności.

Siedem razy występuje jednak również: otchłań (αβυσσος)[16] i Szatan[17], a 14 razy śmierć. Otchłań i Szatan wiążą się z wiecznym potępieniem.

 

NUMEROLOGIA UZURPATORA

 

Kanon Pisma Świętego był zanieczyszczany, czy się to komuś podoba czy nie, pismami ludzi którzy bynajmniej nie byli pod działaniem Ducha Świętego. Jeszcze na długo po śmierci i zmartwychwstaniu Jehoszui nie było w judaizmie zgody co do pełnej listy ksiąg kanonicznych. Rabini, podzieleni na szkoły Hillela oraz Szammaja, kłócili się o natchnienie 5-ciu ksiąg: Księgi Estery, Księgi Przysłów Salomona, Księgi Koheleta, Pieśni nad Pieśniami oraz Księgi Ezechiela. Nowy Testament nie cytuje żadnej z tych ksiąg. Dopiero fizyczna eliminacja szkoły Szammaja dokonana przez Rzymian w roku 70 n.e. (co opisuje np. Józef Flawiusz), spowodowała że bardzo tolerancyjna myśl Hillela przeważyła i oficjalnie zatwierdzono w judaizmie natchnienie spornych ksiąg. To spowodowało, że również późniejszy Kościół bezkrytycznie przejął te księgi do swojego kanonu, nie wnikając w to, lub nie wiedząc o poważnym sporze jaki panował pośród samych faryzeuszy.

W polskiej sieci spotkałem się już z nieśmiałą gloryfikacją myśli Hillela, wynikającą z tego, że agresywni i kurczowo trzymający się nie-biblijnych tradycji faryzeusze ze szkoły Szammaja głośno krytykowali Jehoszue za nieprzestrzeganie skrupulatnego Prawa. Nie jest to jednak cała prawda, trzeba bowiem wiedzieć, że również szkoła Hillela głosiła rzeczy które dla współczesnych chrześcijan są nie do pomyślenia. Dla przykładu, to w tej szkole narodziło się przeświadczenie że mężczyzna może się rozwieść z kobietą pod byle pretekstem – chociażby z powodu podanej mu przez nią (dosłownie) niesmacznej zupy. Jehoszua krytykował w Ewangelii również tych którzy z łatwością wręczają listy rozwodowe – tym samym Zbawiciel krytykował zarówno jedną jak i drugą szkołę rabiniczną, ponieważ obie szkoły cechował zbyt daleko idący radykalizm. Pośród poglądów bronionych przez uczniów Szammaja znajdowały się również takie, których obrony dzisiaj podjęło się chrześcijaństwo.

Współczesny judaizm jest nie tylko pokłosiem zwycięstwa interpretacji Talmudu nad tradycją Tory, ale również pokłosiem unicestwienia walczących z Rzymianami Zelotów oraz wspierających ich rabinów ze szkoły Szammaja. Brak przeciwwagi wśród radykalizujących faryzeuszy oznaczał całkowite zwycięstwo jednej ze stron – pozornie bardzo łagodnej, wyważonej w słowach, w praktyce jednak stojącej w dużej sprzeczności z naukami Chrystusa, którego (prawdopodobnie) krytykowali głównie uczniowie Szammaja . Zniknięcie szkoły Szammaja zmieniło również sposób patrzenia na kalendarz religijny Żydów.

obamachanukkkk

Współczesny judaizm celebruje bowiem dwa dodatkowe, bardzo ważne dla niego święta – Chanukę i Purim. Oba święta zostały po raz pierwszy opisane w źródłach, których natchnienie albo było kwestionowane przez część żydowskich mędrców (Księga Estery), albo wciąż jest (Ks. Machabejska wciąż nie jest oficjalnie uznawana za natchnioną, ani w całym Kościele, ani u wszystkich rabinów).

Święto Purim świętuje rzeź nie-Żydów. Dla Kościoła nie ma ono żadnego ważnego przesłania teologicznego ani profetycznego, nie wzbogaca w  żaden sposób Dobrej Nowiny, służy jedynie celom wzmacniania nacjonalizmu, a nawet rasizmu pośród Żydów. Wg Ks. Estery Bóg nie kazał Żydom obchodzić pamiątki takiego wydarzenia. To ludzie zdecydowali, że będą obchodzić ten dzień jako święto.

Chanuka, podobnie jak Purim, powstała przed narodzinami Chrystusa, tak jak powstało przed Nim wielu fałszywych mesjaszy lub władców świata (poczynając od archetypu Nimroda/Oriona/Ozyrysa itp.). Geneza Chanuki związana jest z okupacją Izraela przez Greków, którzy wzburzyli Żydów zbezczeszczeniem ich Świątyni. Również i w tym przypadku Bóg nie objawił swojej woli Izraelowi osobiście, nową tradycję przeforsowali bowiem ludzie, interpretując po swojemu wydarzenie o którym zaświadczają jedynie księgi nienatchnione, nawet w opinii współczesnego judaizmu.

Powstanie Machabeuszy – żydowskie powstanie narodowowyzwoleńcze w latach 167–160 p.n.e., skierowane przeciwko rządzącej z Syrii hellenistycznej dynastii Seleucydów. Powstanie wybuchło wskutek wydanego przez Antiocha IV rozkazu wybudowania w Świątyni Jerozolimskiej ołtarza Zeusa i stworzenia przez niego aparatu urzędniczego, który miałby pilnować składania mu ofiar. (wikipedia)

Przed wybuchem powstania nowi władcy zabronili Żydom obchodzić ich święta, a ponieważ główną ofiarą tego zarządzenia stało się Sukkot obchodzone jesienią, ówcześni przywódcy żydowscy, tuż po tym jak odbili Jerozolimę z rąk Saduceuszów w okresie zimowym, powetowali sobie niedawno „stracone” Sukkot tworząc nową tradycję – Chanukę, przez Józefa Flawiusza opisaną jako Święto Świateł. Rabini Chabadu zaświadczają, że Chanuka była sposobem na powetowanie sobie nie obchodzonego wcześniej i zabronionego przez greckiego okupanta Sukkot.

W 169 p.n.e. Antioch IV z hellenistycznej dynastii Seleucydów, wracając z Egiptu, brutalnie zagarnął skarby Świątyni Jerozolimskiej tytułem zaległych danin. Wywołało to niepokoje, na które Antioch zareagował bezlitośnie – zajął Jerozolimę, kazał zburzyć jej mury, a świątynię zamienił w przybytek fenickiego kultu boga Baal-Szamina (którego Grecy nazywali Zeusem Olimpijskim) i któremu nakazał oddawanie czci. W 167 p.n.e. wydał też edykt zabraniający wszelkich żydowskich obrządków i zwyczajów. Posunięcia te spowodowały wieloletnią wojnę, której pierwszy etap zakończył się w grudniu 164 p.n.e. zdobyciem Jerozolimy przez przywódcę powstania, Judę Machabeusza.

„Święto świateł” upamiętnia cudowne wydarzenie po poświęceniu świątyni: niewielka ilość czystej rytualnie oliwy po rekonsekracji świątyni jerozolimskiej paliła się przez osiem dni. (wikipedia)

happy-hanukkah_3519642k

Chanuka obchodzona jest 25 dnia miesiąca 9-tego. Tak więc Sukkot zajmuje miesiąc 7-my, Chanuka 9-ty. W obecnych żydowskich wierzeniach istnieje przekonanie, że żydowski mesjasz objawi się Izraelowi właśnie podczas trwającej 8 dni Chanuki. Chanuka jest traktowana trochę jak żydowska wersja chrześcijańskiego, grudniowego „Bożego Narodzenia”, ponieważ wypada mniej więcej w tym samym czasie. Zabawne jest to, że zarówno Chanuka jak i „Boże Narodzenie” (stworzone na bazie rzymskich Saturnalii) to święta które miały, skutecznie zresztą, ukryć przed ludźmi prawdę o święcie, podczas którego faktycznie narodził się mesjasz z Izraela – o Święcie Szałasów.

Fałszywe żydowskie ruchy mesjanistyczne wiążą z Chanuką osobę Jehoszui pomimo tego, że musiał On uciekać przed ukamienowaniem ze Świątyni właśnie podczas Chanuki (Ew. Jana 10: 22-23). Czym tak rozzłościł kapłanów i obecny tam motłoch? Stwierdzeniem że to On jest mesjaszem na którego czeka Izrael. Żydów celebrujących Chanukę w Świątyni rozzłościło to wyjątkowo, ponieważ nie takiego ubogiego i nieszlachetnego mesjasza sobie wymarzyli – oni wymarzyli sobie człowieka wojny, który podobnie jak Juda Machabejski zbrojnie odbijający Świątynie wrogom Żydów, tak i on musi uratować cały Izrael przy użyciu ognia i miecza.

Symbolem Chanuki jest 9-ramienna chanukija, wzorowana na menorze.

Chanuka zastąpiła Sukkot (czas narodzin Chrystusa), tak samo jak Antychryst (mający pojawić się podczas Chanuki) ma zastąpić Chrystusa.

Razem z Purim i Chanuką, ilość świąt w judaizmie wydłużyła się do 9-ciu.

Numerologia 666 wynosi 9.

Liczba 666 wpisana jest w heksagram, fałszywie zwany Gwiazdą Dawida.

hexagram

Prawdziwym symbolem Izraela jest menora (7), a nie heksagram (9). To właśnie menora powinna znajdować się na niebiesko-białej fladze. Niestety, podobnie jak było w przypadku mesjaństwa Jehoszui, tak i w przypadku symboli Izrael zbytnio zawierzył swoim przywódcom religijnym.

 

Radtrap

 


 

Antichrist numerology and the Birth of Jesus Christ

 

4 comments on “Numerologia Antychrysta na przykładzie daty narodzin Jezusa Chrystusa

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s