Minister of Interior Affairs Eli Yishai Kisses the Spiritual leader of the ultra orthodox Shas party Ovadia Yosef hand  during a Housewarming of Haredi College in Jerusalem on December 14,2009.photo by Abir Sultan/Flash 90 *** Local Caption *** òåáãéä éåñó
è÷ñ
çðéëú
äîëììä äçøãéú
éøåùìéí
àìé éùé

David Duke: Przemyśleć teorię chazarską (część 2)

 

Źródło: davidduke.com, tłum. Radtrap

Część II: Dowody historyczne i logiczne

Zapiski historyczne mówią o fizycznej ciągłości wśród Żydów

Jednym z najoczywistszych indykatorów genetycznej wspólności jest fizyczna aparycja. Europejczycy mają wiele cech wspólnych w swoim wyglądzie, Afrykańczycy również, tak samo Chińczycy, australijscy Aborygeni itd.

Charakterystyką ludzi o podobnej genetyce jest to że przypominają siebie nawzajem fizycznie.

Żydzi nie różnią się pod tym względem od innych grup. Oni również wykazują podobieństwa w swoim wyglądzie – dzięki temu możliwe jest rozpoznanie Żyda po wyglądzie.

Dobrym przykładem jest wspominany już wcześniej żydowski genetyk Eran Elhaik, który pomimo posiadania stereotypowych cech w swoim wyglądzie, rozpoznawanych na całym świecie jako żydowskie, próbuje przekonać innych ludzi że Żydzi nie posiadają genetycznej ciągłości.

Teoria chazarska podtrzymuje że większość Żydów aszkenazyjskich nie jest semicka, lecz są środkowo-azjatyckimi, judaistycznymi konwertytami.

Propagatorzy teorii chazarskiej nie potrafią zrozumieć logicznej konsekwencji swoich wierzeń – mianowicie tego że środkowo-azjatyckie korzenie większości Żydów aszkenazyjskich oznaczałyby że nie będą oni fizycznie przypominać innych Żydów [nie-aszkenazyjskich].

Jak wszyscy widzą tak nie jest. Żydzi sefardyjscy są zazwyczaj nieco ciemniejsi niż Żydzi aszkenazyjscy, lecz nie ma wątpliwości co do ich fizycznych podobieństw z resztą Żydów, dzięki czemu zresztą potrafią rozpoznawać się wzajemnie.

 

barbara-streisand-Jew-from-Egypt

 

Powyżej: Oba zdjęcia podkreślają to zjawisko nawet jeszcze silniej. Na lewo widzimy Żydówkę aszkenazyjską, Barbarę Streisand, sfotografowaną w Nowym Jorku w roku 1966. Na prawo malowidło przedstawiające żydowskiego lidera izraelickiej delegacji handlowej przybyłej do Egiptu, znajdujące się na ścianie grobowca Sobekhtepa z czasów 18-tej dynastii (1400 p.n.e.).

Dziadkowie Streisand od strony ojca pochodzili z Galicji (Polska-Ukraina), natomiast dziadkowie ze strony matki pochodzili z Rosji. Jeśli ktokolwiek miałby być Chazarem, wg tej teorii, to byłaby to właśnie ona. Mimo to posiada ona zdumiewająco podobne rysy do żydowskiego delegata namalowanego na egipskim grobowcu 3400 lat temu.

Ciągłość genetyczna jest oczywista, a jeśli teoria chazarska byłaby prawdziwa, to nie widzielibyśmy u nich żadnych fizycznych podobieństw, ponieważ zaginęłyby one w rasowym tyglu żydowskiego wyglądu.

jucundus-Foxman

 

Na lewo: słynny bankier Pompejów, Jucundus, żyjący w latach 20-62 n.e. Zydentifikowany jako Żyd przez niemieckiego antropologa Hansa F.K. Günthera, w jego książce “Racial Elements of European History (Rasowe elementy europejskiej historii) ” (Fig, 240a i sekcja b, rozdział VIII).  Tuż obok zdjęcie aszkenazyjskiego Żyda Abe Foxmana z ADL. Podobieństwo między Jucundusem a Foxmanem jest oczywiste, co dostarcza nam kolejnych wskazówek dla ciągłości fizycznej wśród Żydów podtrzymywanej przez stulecia – a jest to coś niemożliwego do osiągnięcia w przypadku prawdziwości teorii chazarskiej.

Oprócz badań genetycznych, prowadzono również porównania starożytnych, żydowskich szczątków z terenów Izraela z dzisiejszą fizjonomią Żydów aszkenazyjskich i sefardyjskich, i w każdym przypadku widziano podobieństwa do obu tych grup, a także odnotowano różnice z innymi europejskimi populacjami.

Żydowski szowinizm narodowy trwający od mileniów obala „teorię chazarską”

Kolejnym puzzlem układanki wykazującej nieprawdziwość teorii chazarskiej, jest nacjonalistyczne i szowinistyczne zachowanie u Żydów które przetrwało u nich przez tysiąclecia , od czasów biblijnych aż do współczesności.

Większość chrześcijan zdaje sobie sprawę z zachowania starotestamentowych Żydów, którzy palili, mordowali, gwałcili i zniewalali mieszkańców dawnej Palestyny, podobno z rozkazu swojego Boga. Zdajemy sobie sprawę że ewangelie Nowego Testamentu przedstawiają elity Żydów, faryzeuszy, jako największych wrogów Chrystusa odpowiedzialnych za Jego ukrzyżowanie, oraz że przewodzili oni w prześladowaniach chrześcijan, prześladowaniach które kontynuowane były przez żydowskich bolszewików, czy nawet obecnie w kontrolowanych przez syjonistów globalnych mediach.

Talmud, księga żydowskich praw promujących ekstremistyczny szowinizm żydowski i nienawiść wobec nie-Żydów, została napisana setki lat przed rzekomą konwersją Chazarów.

Pomimo tego że historyczna wiarygodność tych zdarzeń jest tematem na osobną debatę, nie ulega wątpliwości że Żydzi utrzymywali kontakty z gojami – przede wszystkim z Rzymianami – w I wieku n.e.

Pierwsze zamieszki anty-żydowskie na świecie wybuchły w Aleksandrii w roku 38 n.e. i powtórzyły się w 66, 115, 118 i 411 roku n.e. W roku 411 arcybiskup Aleksandrii, Cyryl, nakazał wygnać wszystkich Żydów z miasta.

Rzymski historyk Sokrates Scholastyk z Konstantynopola (nie mylić z antycznym greckim Sokratesem) w swojej Historii Kościoła odnotował powody tego pierwszego wielkiego wydalenia Żydów z nie-żydowskiego miasta, pisząc o zachowaniu żydowskich szowinistów które przejawiają oni również dzisiaj, ponad 1500 lat później:

“. . . Żydzi bezustannie podżegali… Cyryl, dowiedziawszy się o tym, posłał po pryncypała Żydów i zagroził im powaznymi konsekwencjami jeśli nie zaprzestaną prześladowania chrześcijan. Owe groźby, zamiast stłumić ich brutalność, wprawiły tylko Żydów w większą wściekłość i popchnęły ich do zawiązania spisku mającego zniszczyć chrześcijan, co było rzeczą już tak poważną że przyczyniło się do ich całkowitego wygnania z Aleksandrii.” (Socrates, Hist. Kościoła., VII, 13; PC, LXXXII, 759 ).

Pierwsza całkowicie żydowska społeczność poza terenem Bliskiego Wschodu została założona w Rzymie w roku 139 p.n.e. Niedługo później działalność tej społeczności spowodowała zwrócenie się rzymskiej opinii publicznej przeciwko nim.

Słynny orator Cyceron, i nie tylko on, często wypowiadał się przeciwko obecności Żydów podczas posiedzeń rzymskiego senatu. W jego słynnej oracji Pro Flacco (zajmował się w niej przypadkiem rzymskiego arystokraty Luciusa Valeriusa Flaccusa, oskarżonego o bezprawną konfiskatę żydowskich pieniędzy) Cyceron mówił:

“Spójrzmy teraz na Żydów i na ich manię złota. Wybrałeś tą stronę [główny oskarżycielu] Laeliuszu, oraz tłum który na niej [teraz] przebywa z myślą o tym konkretnym oskarżeniu, ponieważ dobrze wiesz że Żydzi którzy są liczni i mają tendencję do wiązania się w kliki, są dobrymi sprzymierzeńcami gdy ma się ich po swojej stronie podczas każdego rodzaju publicznego wystąpienia.”

Wielu innych prominentnych i słynnych Rzymian, w rodzaju Seneki, Juwenalisa i Tacyta, pisało i skarżyło się na działalność Żydów w Imperium Rzymskim.

Rzymski historyk Tacyt w swojej najsłynniejszej pracy „Dziejach”, tak opisywał działalność Żydów:

“W celu zapewnienia sobie na przyszłość lojalności własnego ludu, Mojżesz podyktował im nową religię, zupełnie inną od religii reszty ludzkości. U Żydów wszystko to co u nas jest święte, u nich jest profanacją, i przeciwnie uznają za dopuszczalne to co u nas jest niemoralne… Inne praktyki Żydów są złowieszcze w swojej naturze oraz wywrotowe, zakorzenili się oni we własnej nikczemności. Nieszczęśnicy spośród tych z najbardziej opuszczonego rodzaju, nie mający zastosowania dla religii własnych ojców, ponieśli koszt danin i ofiar dla powiększenia żydowskiego skarbca. Również inne powody dla których tak powiększyło się ich bogactwo można odnaleźć w ich zawziętej lojalności i bezwarunkowej życzliwości wobec własnych braci Żydów.

“Jednakże z całą resztą świata postępują z nienawiścią zarezerwowaną dla wrogów. Nie będą karmić ani żenić się z poganami. Pośród nich samych nic nie jest zabronione. Zapoczątkowali praktykę obrzezania aby pokazać że są inni od pozostałych.”  (Tacyt, Dzieje, 5.2–5).

Słynny brytyjski historyk Edward Gibbon w swojej monumentalnej pracy The Decline and Fall of the Roman Empire (Rozpad i upadek Imperium Rzymskiego), (Lippincourt, Philadelphia, 1878, rozdz. 2, strona 4), omawiał żydowski szowinizm z czasów starożytnego Rzymu:

“Od czasów Nerona do Antoninusa Piusa, Żydzi pokazywali jak bardzo dosyć mają zwierzchnictwa Rzymu, poprzez ciągłe zamieszki i masakry. Ludzkość była w szoku na wieść o ciągu straszliwych zbrodni które popełnili w miastach Egiptu, Cyrii i Cyrenie, gdzie osiedlili się udając przyjaciół niczego nie przeczuwających mieszkańców. Korci nas by wznieść aplauz dla gwałtownych reakcji ze strony [rzymskich] legionów, wobec rasy fanatyków której tragiczne i ciemne przesądy najwyraźniej zamieniły ich w nieprzejednanych wrogów nie tylko władz Rzymu, ale całej ludzkości.”

Anty-żydowska literatura była bardzo powszechna w czasach rzymskich. Jedna z prac autorstwa Greka Apiona była tak popularna, że zromanizowany Żyd Józef Flawiusz (autor słynnej relacji żydowskiego powstania z 70 r.n.e.., zwanej Wojnami Żydowskimi) napisał nawet całą księgę w celu odparcia zarzutów Apiona.

Rzymski cesarz Tyberiusz oficjalnie wygnał Żydów z Rzymu w roku 19 n.e. Powrócili niedługo później, tylko po to by znów zostać wygnanymi w roku 49 n.e.

W roku 116 n.e. cesarz Trajan rozkazał zabić wszystkich Żydów w Mezopotamii, twierdząc że są źródłem bezustannych zamieszek w tym regionie.

Jeden z najsłynniejszych wschodnich cesarzy rzymskich Justynian (527–565 n.e.) przyjął politykę anty-żydowską która trzymała Żydów z dala od funkcji publicznych, karier wojskowych, oraz wszelkich wysokich stanowisk w jego rządzie.

Wszystkie opisane wydarzenia miały miejsce znacznie wcześniej niż przypuszczalna „konwersja Chazarów”, całe wieki wcześniej. Mimo to widzimy podobne wzorce zachowania, zarówno przed jak i po domniemanej infuzji Chazarów.

Logika nakazuje uznać że jeśli skład rasowy Żydów uległ znacznej zmianie po roku 700 n.e., to również ich wzorce zachowań powinny ulec zmianie.

To że takiej zmiany nie odnotowano, wspiera tylko tezę że nie było żadnej potężnej zmiany genetycznej wśród Żydów, tak jak wynikałoby to z teorii chazarskiej.

Dowody historyczno-logiczne jasno pokazują że nie było żadnej zmiany w szowinistycznym zachowaniu Żydów, od czasów starożytnego Rzymu aż do czasów współczesnych. Jeśli miała miejsce wielkich rozmiarów konwersja, jak twierdzi teoria chazarska, genetyczna ciągłość u Żydów powinna zostać przerwana, co z kolei powinno też zmienić znacząco ich charakter.

Część III: Powody dla których stworzono teorię chazarską

1. „Teoria chazarska” odwraca uwagę od najbardziej rasistowskich spośród Żydów, czyli sefardyjskich ekstremistów, sugerując że nie ma żadnego „żydowskiego problemu”,  jest tylko problem z Chazarami lub aszkenazyjczykami. 

Chazarska teoria zawodzi gdy zrozumie się że próbuje ona wyjaśnić jedynie pochodzenie „europejskich” Żydów Aszkenazi – a jednocześnie ignoruje Żydów sefardyjskich i Mizrahi, czyli prawie 40% wszystkich Żydów oraz większość mieszkańców syjonistycznego państwa Izrael.

Niedorzeczność tej sytuacji jest tym bardziej widoczna gdy zauważymy że Żydzi sefardyjscy są najbardziej religijnym i ortodoksyjnym elementem żydostwa. To oni najściślej przestrzegają praw Talmudu i Tory – tym samym są najbardziej nasiąknięci rasistowskim szowinizmem oraz nienawiścią do gojów, uczuciami kierującymi całym żydowskim zachowaniem.

W końcu to właśnie były główny rabin Żydów sefardyjskich w Izraelu ogłosił że goje są osłami, stworzonymi przez Boga tylko po to by mogły służyć Żydom, nie wspominając o innych jego rasistowskich komentarzach. Ten ultra-rasistowski Żyd, rabbi Josef, niedawno zmarł i wyprawiono mu największy pogrzeb w historii Izraela.

Skupiając się na fałszywej teorii o Chazarach, jej propagatorzy odwracają uwagę od dowodów w postaci historycznych zapisków zaświadczających że szowinistyczne zachowanie Żydów jest cechą wspólną zarówno u aszkenazyjskich jak i sefardyjskich ekstremistów.

Izrael używa testów DNA aby sprawdzić czy potencjalny imigrant przybywający do ich kraju jest Żydem.

Gdyby istniała duża różnica między Żydami aszkenazyjskimi a sefardyjskimi, jak podtrzymuje wersja o Chazarach, nie byłoby możliwe aby Izrael oddzielił na podstawie badań genetycznych Żydów prawdziwych od nieprawdziwych.

2. Teoria chazarska jest popularna wśród anty-syjonistów (ze złych powodów)

W przededniu II wojny światowej oraz powstania syjonistycznego Izraela, teoria chazarska zyskała popularność w kręgach anty-syjonistycznych.

Wyglądała ona na silny argument przeciwko syjonizmowi. Jeśli przywódcy syjonistyczni nie mieliby żadnych związków z historycznymi Żydami Bliskiego Wschodu, wtedy racjonalność roszczeń syjonistów wobec Palestyny byłaby znikoma.

Takie rozumowanie jest oczywiście wadliwe tak czy inaczej, ponieważ nie ma to naprawdę żadnego znaczenia czy współcześni Żydzi są spokrewnieni czy choćby częściowo spokrewnieni z Żydami którzy żyli na tej ziemi 2000 lat temu.

Niezależnie od przyczyny, nie ma moralnego usprawiedliwienia dla terrorystycznej operacji utworzenia państwa Izrael. Była to zbrodnia przeciw ludzkości, wyrzucić setki tysięcy mężczyzn, kobiet i dzieci z ich domów, terroryzować i zabijać tysiące z nich, tylko ze względu na twierdzenie że dalecy przodkowie najeźdzców podobno żyli tutaj tysiąclecia temu.

Jeśli rozwinąć tą „logikę” dalej, wtedy można by usprawiedliwić wysiedlenie z domów 99.9 % ludzi na całej planecie – ponieważ nie ma takiego regionu na świecie który nie byłby kiedyś najechany i zasiedlony przez nowy lud.

Aby wyjaśnić tą sprzeczność w rozumowaniu w jeszcze inny sposób: używając teorii chazarskiej jako dowodu na to że syjoniści nie mogą rościć sobie praw do Izraela ponieważ nie są prawdziwymi Żydami, anty-syjoniści twierdzą tak naprawdę że gdyby syjonisci potrafili udowodnić że jednak są Żydami, to wtedy uznano by ich prawo do roszczenia sobie ziem Palestyny. Pamiętajcie że większość Żydów w Izraelu to sefardyjczycy i Mizrahi, a nie aszkenazyjczycy.

Taka „logika”, jak widać powyżej, jest fałszywa.

3. Teoria chazarska jest częścią taktyki dla zamaskowania żydowskiego, nacjonalistycznego rasizmu

Chazarski argument jest nieodzownie związany z pytaniem – czy współcześni Żydzi to religia czy rasa.

Prominentni Żydzi od dawna nazywają Żydów rasą, również w dzisiejszych czasach.

Jeśli istniał jakiś prawdziwy lider światowego żydostwa w czasach przed II wojną światową, to był nim Nahum Goldman, prezydent organizacji syjonistycznej. Powiedział kiedyś:

“Żydzi są podzieleni na dwie kategorie, tych którzy przyznają że są rasą zachowaną przez tysiące lat historii, oraz tych którzy tak nie uważają. Tym drugim można postawić zarzut braku uczciwości.”

Nawet współczesny premier Izraela Benjamin Netanyahu, przemawiając przed tłumem Żydów z całego świata, odniósł się do „rasy żydowskiej”: „Gdyby Izrael nie powstał po II wojnie światowej, wtedy [sic] jestem pewien że rasa żydowska by nie przetrwała.” (Daily Pilot, Newport Beach/Costa Mesa, luty 28, 2000, pierwsza strona.)

Żydowscy przywódcy zawsze określali siebie jako coś więcej niż religia, jako ludzi o specyficznej genealogii i wyrażali supremacjonistyczną wiarę w to że Bóg wybrał ich spośród wszystkich innych.

Izrael jest żydowskim państwem religijnym, gdzie religia dyktuje to co najważniejsze. Rabini dyktują warunki dla najważniejszych spraw: imigracji, edukacji, mieszkalnictwa i małżeństw. Nieistotne jest czy ktoś wierzy w Boga czy nie – liczy się tylko to czy ktoś ma pochodzenie żydowskie.

Nie ma znaczenia czy żydowska matka była ateistką czy Haredim, czy jej prababka była religijna czy nie – liczy się tylko to co jest we krwi, a nie wiara w Boga.

O ironio, nie dzieje się tak tylko w Izraelu. Dotyczy to wszystkich synagog żydowskiej religii na całym świecie. Ateista? Nie ma problemu, skoro jesteś z naszego plemienia…

Taktyka w której judaizm przedstawia się tylko jak religię jest efektywną strategią obronną.

Za każdym razem kiedy ktoś skarży się na żydowską dominację w jakiejkolwiek instytucji (co jest możliwe dzięki faworyzowaniu swoich i odrzucaniu nieżydowskich rywali), żydowscy szowiniści mogą powiedzieć że są „religią” jakich wiele, a nie jakąś konkretną grupą etniczną.

Ludzie w Ameryce, Europie, całym świecie zachodnim, w większości popierają koncepcję wolności religijnej – tym samym zbijając krytykę żydowskich działań jako przejaw „religijnej bigoterii” i prześladowanie. „Przecież to tylko religia” twierdzą.

To jest taktyka żydowskich szowinistów: maskują żydowski rasizm za pomocą religijnego dogmatu, unikając przyznania się do etnicznego nacjonalizmu.

Doszedłem do wniosku że teoria chazarska jest jednym z elementów kontrolowanej opozycji jak zilustrowano to w „1984” Orwella, gdy Emmanuel Goldstein miał być w opozycji do Wielkiego Brata, lecz w rzeczywistości okazał się tylko częścią jego aparatu władzy.

Jakie to wygodne mówić że Żydzi nie są rasą, że nie są spokrewnieni ze sobą co daje im jedność i siłę potrzebną w konflikcie z innymi ludźmi.

Nikt nie może wyjaśnić potęgi syjonizmu chyba że zrozumie się żydowską jedność plemienną.

Żydowski trybalizm (rasizm) i faworytyzm połączone z dyskryminacją nie-Żydów prowadzą nieuchronnie do przejęcia władzy w prawie każdej instytucji.

Bez żydowskiego rasizmu syjonizm nie mógłby się rozwinąć, ponieważ to właśnie daje żydowskim ekstremistom ich niesamowite ekonomiczne, medialne i polityczne wpływy.

Chrześcijanie którzy propagują teorię chazarską nie powinni zapominać że Talmud jest prawdopodobnie najbardziej anty-Chrystusową literaturą jaka kiedykolwiek została stworzona. Talmud mówi że Jezus gotuje się w ludzkich ekstrementach – „na wieki”!

Talmud podobnie jak ewangelie opisuje żydowskie prześladowania które doprowadziły do ukrzyżowania Chrystusa, wszystko to setki lat przed domniemaną konwersją Chazarów! (…)

Proszę pamiętać że problem z którym mamy do czynienia nie jest problemem chazarskim, ale żydowskim, to problem ekstremalnego żydowskiego rasizmu i szowinizmu, który bez ustanku popycha nasz świat do wojen, nienawiści, tyranii i degradacji.

Z tego powodu nie wierzę już w teorię o Chazarach.

Każdego kto sprzeciwia się żydowskiemu rasizmowi i syjonizmowi uważam za sprzymierzeńca i brata w sprawie wyzwolenia Europejczyków i wszystkich innych ludzi na całej planecie od syjo-globalistycznego zagrożenia.

Szanuję każdego kto wciąż wierzy w teorię chazarską, lecz sam jednocześnie muszę podzielić się z innymi o tym co uważam za prawdę, ponieważ cała ta teoria ostatecznie czyni więcej zła niż dobra w naszej walce z żydowskim trybalizmem.

Na zakończenie podkreślmy że Żydzi sefardyjscy i Mizrahi nie są uważani za Chazarów, natomiast żyli w świecie śródziemnomorskim w czasach Chrystusa, jakieś 900 lat przed domniemaną konwersją Chazarów. To oni stali za ukrzyżowaniem Chrystusa, to oni byli przez Niego krytykowani. Część z ludzi którzy zdemaskowali Talmud oraz żydowską rolę odegraną w ukrzyżowaniu, teraz mówią nam że Żydzi to tak naprawdę Chazarowie! Ani jeden z Chazarów nie napisał choćby wersetu w złowrogim Talmudzie. Najważniejszym żydowskim rabinem w Izraelu jest główny rabin Żydów sefardyjskich, jak określił to Ovadia Josef. Josef był zatwardziałym anty-gojem, anty-Europejczykiem i anty-Palestyńczykiem. Gdy zmarł został uhonorowany jak żaden inny obywatel Izraela w historii – wyprawiono mu największy pogrzeb, gdzie hołd złożyli mu aszkenazyjczycy, sefardyjczycy i Mizrahi.

 

yosef larges funeral in israel histsory web

 

Chociaż pozostaje w przyjaźni i szanuję wszystkich którzy wierzą w teorię chazarską, tak długo jak walczą z żydowskim rasizmem, osobiscie nie będą już promował tego co uważam za całkowicie fałszywą ideę stworzoną przez komunistycznych Żydów, szukających sposobu na zmniejszenie naszego zrozumienia tego czym jest zagrożenie żydowskiego rasizmu oraz szowinizmu plemiennego.

Gdy ludzie ostrzegają nas przed Żydami Aszkenazi, wprowadza to niepotrzebne zamieszanie które nie ma swojego końca. Odwraca to uwagę od tego, że żydowski establiszment , czyli każda duża, zorganizowana instytucja żydowska, niezależnie od rodzaju Żydów ją tworzących – wszystkie one pracują na rzecz naszego zniszczenia.

 

3 comments on “David Duke: Przemyśleć teorię chazarską (część 2)

  1. Przeczytalam 2 czesci. Super opracowanie. Sama wierzylam w teorie o aszkenazyjczykach ale teraz wiem, ze to jest manipulacja. Pracuje w dzielnicy gdzie mieszka duzo Zydow i widac po ich zachowaniu, ze nie akceptuja innych. Oni nigdy z nikim nie zintegruja sie. Chronia swoja odrebnosc. Wciaz przekonani sa, ze sa lepsi. Na pewno sa w wsrod nich wyjatki ale wiekszosc i tak mysli, ze sa lepsza rasa i trwa to od wiekow. Pracuje z kobieta, ktora jestem przekonana, ze jest z pochodzenia zydowka chociaz nigdy tego nie powiedziala. Po czym? po rysach i po zachowaniu.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s