nimrod-2

Geneza pogaństwa (część I)

 

Księga Wyjścia 20:4

Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią! (5) Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył, ponieważ Ja Pan, twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym, który karze występek ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia względem tych, którzy Mnie nienawidzą. (6) Okazuję zaś łaskę aż do tysiącznego pokolenia tym, którzy Mnie miłują i przestrzegają moich przykazań.

Zródło TheBabylonMatrix, tłumaczenie Radtrap

 

Rodzaju 10:8-12; Rodzaju 3:15; Rodzaju 11

Po Potopie świat został zaludniony na nowo przez Noego i rodzine. Ponieważ Potop nie miał możliwości zmycia grzechu, grzeszna natura ludzka znów dała o sobie znać. W tym czasie Ziemia należała do dzikich bestii. Wojna między człowiekiem a bestią była straszliwym okresem, lecz w czasie jej trwania pojawił się  Nimrod, syn Kusza, przedstawiany jako „rycerz w lśniącej zbroi”. „Wielki łowca” Nimrod uchronił ludzi od wielkich bestii. Jednak jego żądza władzy oddaliła ich również od Boga.

Przed Nimrodem w ludzkości przewodził system patriarchalny w którym rządzili mężczyzni, głowy rodziny podążające za wolą Boga i przewodzące swym plemionom. Nimrod, a dokładniej „wielki łowca  występujący przeciwko PANU”, uzurpował sobie patriarchalną władzę i koronował się na pierwszego znanego historii ludzkości króla. Teraz to człowiek miał rządzić, nie Bóg.

Wg. żydowskich podań Nimrod bał się spełnienia proroctwa o narodzinach dziecku mającego zbliżyć ludzi ponownie do Stwórcy. W celu ochrony swej władzy miał on zabić 70.000 dzieci, łudząc się że w ten sposób pozbędzie się możliwego zbawiciela. Tym przepowiedzianym dzieckiem miał być Abraham z Ur, ojciec Izraela i rodu z którego wywodził się mesjasz.

Prawdziwym motywem Nimroda było trzymanie tego dziecka z dala od władzy, dlatego wykorzystał on strach swego ludu przed dzikimi bestiami jako pretekstu do jego zjednoczenia i założenia królestwa Babel. Prezentował siebie jako zbawcę i przekonał ludzi by w nim widzieli pana Ziemi, nie w Bogu. Ustanowienie tego królestwa było początkiem Babilonu o którym czytamy w Biblii. Historycznie i symbolicznie, termin Babilon oznacza każdy zorganizowany system który zastępuje władzę Boga władzą ludzką lub demoniczną.

Chciwość i ambicja Nimroda doprowadziły go do zaprzedania się demonicznym mocom a on sam stał się wysokim kapłanem diabelskiego kultu. W tym czasie Nimrod poślubił piękną i nikczemną jednocześnie Semiramide. Razem rządzili znanym światem.

Zostały stworzone plany wysokiej wieży, masywnego konstruktu w stylu zigguratu, składającego się z serii tarasowych platform (warstw), układanych po kolei mniejsza na większej. Miała być ona niezwykle wysokim budynkiem.

Dla porównania:

Piramida Majów

Egipska piramida Dżesera

Na samym szczycie miała zbudowana być świątynia dla Baala, ich najwyższego bóstwa, bóg słońca i ognia, oraz innych „niebiańskich bogów”. Jednakże ustęp w Rodzaju 11:4 przetłumaczony dosłownie „zbudujemy sobie miasto i wieżę, której wierzchołek będzie sięgał nieba” nie musi odnosić się do wysokości wieży, lecz do inskrypcji ciał niebiańskich na ścianach świątyni. Były tam przedstawienia konstelacji łączące je z nowymi „niebiańskimi bogami”, tak by ludzie kojarzyli znane im od dzieciństwa gwiazdozbiory z obrazami bożków które mieli teraz czcić na polecenie Nimroda. Miała być to część okultystycznego zwiedzenia jakie panowało w Babilonie.

W książce „The Witness of the Stars” E. W. Bullingera czytamy o (możliwym – przyp. Rad) pierwotnym znaczeniu tego co znamy dzisiaj jako znaki zodiaku. Miały to być obrazy na niebie reprezentujące obietnicę Boga o nadchodzącym Posłańcu, potomstwu niewiasty które ma zmiażdzyć głowę węża (Rodzaju 3:15).

 Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie (Szatana) a niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej: ono zmiażdży ci głowę, a ty zmiażdżysz mu piętę.

Z tej przyczyny Bóg stworzył gwiazdy „świecące na sklepieniu nieba, aby oddzielały dzień od nocy, aby wyznaczały pory roku, dni i lata” (Rodzaju 1:14) – „wyznaczały” od hebrajskiego oth oznaczającego „znak, dowód”. „Pory roku, dni i lata” od hebrajskiego moed oznaczającego pory roku ale również „wyznaczony czas”. Znaki te miały przypominać że wszystko jest pod kontrolą Boga a wydarzenia które zapowiedział (jak przyjście Zbawiciela) rzeczywiście się wydarzą, w odpowiednim czasie.

Bóg miał uznać że zmiana znaczenia znaków celestialnych była próbą zniszczenia wszelkiej nadziei człowieka na zbawienie – nie mógł do tego dopuścić. „A zatem w przyszłości nic nie będzie dla nich niemożliwe, cokolwiek zamierzą uczynić.” (Rodzaju 11:6) Bóg zniweczył ich zamiary mieszając ich języki, tworząc wiele nowych i rozpraszając tym samym ludzkosć na różne strony świata; nie mogąc się ze sobą komunikować, ich wiedza została zdefragmentowana. Wiele elementów wiedzy astronomicznej i astrologicznej cywilizacji które nastały po Sumerze (egipskiej, asyryjskiej, greckiej, itd) odnajdujemy w ich wspólnym zródle jakim był Babilon. „Boska astrologia” – świadectwo Boga na niebie – było nienaruszone, podczas gdy pogańska astrologia rozbita była na fałszywe części, była kpiną z  niebezpieczeństwa jakie przyniosła ze sobą wieża „sięgająca nieba.”

W między czasie będący u szczytu swej potęgi Nimrod zmarł. Była to gwałtowna śmierć o której wiemy niewiele. Semiramida, niosąca w sobie dziecko z nieprawego łoża i zdesperowana by utrzymać władzę, utkała misterne oszustwo. Wykorzystując proroctwo ciągle znane wielkiej liczbie mieszkańców Babilonu, zataiła szczegóły śmierci Nimroda i publicznie ogłosiła co następuje:

  • Nimrod celowo oddał swoje życie w ofierze, dla dobra całego świata
  • Nimrod zmartwychstał w cudownych okolicznościach
  • Semiramida była dziewicą
  • Nimrod ukazał się jej w blasku światła i reinkarnował się jako jej dziecko
  • Narodziny Nimroda jako jej syna było wypełnieniem się starodawnej przepowiedni (Rodzaju 3:15).

Dziecko te, nazwane Tammuz, zostało wychowane w tym kłamstwie i czczone jako bóg. Semiramida pózniej ogłosiła że Nimrod stał się „bogiem-słońcem” i powinien być czczony jako taki. Oczywiście Semiramida również ogłosiła się boginią (Królową Niebios – póżniej Isztar) – jej cel został osiągnięty. Tak narodziła się mistyczna religia Babilonu: pogańska religia wielbiąca fałszywą dziewicę i dziecko.

W tym systemie religijnym czczącym Nimroda, Semiramide i Tammuza wyróżniamy 3 podstawowe elementy:

  • potężny lecz grzeszny jednocześnie król ginie lub zostaje ścięty
  • występna królowa rozpoczyna fałszywy kult, rodzi dziecko i uzyskuje rangę boga
  • dziecko, wielbione jest jako bóg, lecz jednocześnie służy jej jako syn, mąż lub kochanek

Ten system z Babilonu powędrował do reszty świata. W Egipcie mieliśmy Izydę i Horusa. W Indiach Isi i Iward, w Azji Mniejszej Kybele i  Deorius, w starożytnym Rzymie Fortuna i Jowisz, w Grecji Ceres/Demeter/Irene i Plutos. Demoniczna przeciwwaga istniała już na długo przed wypełnieniem się obietnicy Boga i narodzinami prawdziwego mesjasza Jezusa.

Zródła:

Adam’s Kin – Ruth Beechick Astrology, the Ancient Conspiracy – Ben Adam, Devil Take the Youngest – Winkie Pratney, The Two Babylons – Alexander Hislop

Zobacz też (ang):

Ziggurat

Ziggurat: wielo-parterowa wieża ze starożytnej Mezopotamii

Zigguraty są w Mezopotamii architektonicznym odpowiednikiem egipskich piramid: wielkimi górami kamieni. Wiek ich powstania jest podobny, są jednak dwie różnice: zigguraty nie były grobowacami lecz świątyniami (z tym się nie zgodzę. Również i piramidy służyły dla innych celów niż grobowiec – przyp. Radtrap). Podczas gdy budowa piramid ustała ok. 1640 roku p.n.e. zigguraty były budowane jeszcze za czasów imperium Seleucydów. Zigguraty są wieżami świątynnymi, patrz piramidy schodkowe.

Słowo ziggurat pochodzi od ziqquratu, co można przetłumaczyć jako „wznoszący się budynek” (akadyjskie zaqâru, „wznosić wysoko” ). Rzeczywiście, niektóre z nich wznosiły się bardzo wysoko. Ziggurat znany jako Etemenanki (Dom fundamentu nieba na ziemi) zbudowany w Babilonie miał 92 metry wysokości. Świątynia boga Anu w Uruk zbudowana w III lub II wieku p.n.e. była nawet większa. Najlepiej zachowaną wieżą świątynną jest  Choga Zanbil w Elam, dzisiejszym Chuzestanie w Iranie.

Zigguraty odgrywały znaczącą rolę w religii wielu antycznych miast Mezopotamii. Archeologowie odkryli 19 tych budynków w 16 miastach. Zródła pisemne potwierdzają istnienie jeszcze 10 kolejnych zigguratów.

Zawsze były budowane przez królów. W III ysiącleciu p.n.e. w Mezopotamii miał istnieć konflikt między dwiema potężnymi frakcjami, świątynią a pałacem. Poprzez budowanie zigguratów król pokazał że może wykonać bardziej imponujące dzieła religijne niż kapłani.

Dodatkowo znane są 32 zigguraty w pobliżu Mezopotamii: 4 w Iranie, pozostałe w większości w Iraku. Ostatnim odkrytym był Sialk w środkowym Iranie. Ziggurat ten (Kaszan w Iranie) jest dotychczas najstarszym jaki znamy. Datuje się go na III tysiąclecie p.n.e.

Ziggurat Ur

Ziggurat Ur przed rekonstrukcją

Ziggurat Ur przed rekonstrukcją

Ziggurat Ur po rekonstrukcji

Schody Zigguratu

Starożytny ziggurat w Ali (Air Base-Irak)

Świątynia Marduka w Babilonie. Znana też jako Esagila, świątynia ta była obok zigguratu i królewskiego pałacu największym budynkiem w granicach miasta Babilon.

Zobacz też:

Nimrod i fałszywa religia

Shangdi: Starożytne Chiny i Bóg Izraela

2 comments on “Geneza pogaństwa (część I)

  1. Pingback: New Age = NWO. « Zenobiusz ,ostrzega.!!!

Możliwość komentowania jest wyłączona.